De eerste kilometers

Etappe: 1

Van: Vézelay

Naar: Champignolles-le-Bas

Aantal km lopend: 17

Weercijfer: 10+


Het klooster in Vézelay telt zes nonnen en vijf broeders. Ze leven samen, maar ook weer niet helemaal samen — eten en slapen doen ze apart. Alleen tijdens de diensten in de basiliek komt iedereen bijeen. Ook voor ons geldt: apart slapen. Leo logeert op de mannenafdeling, samen met de Belgische pelgrim Peter. Ik slaap bij de Nederlandse Nelleke en Wendy op de vrouwenzaal. Wendy “redt” me bij het tandenpoetsen, want de tandpasta zit in Leo’s toilettas.

Gelukkig mogen we wel aan één tafel ontbijten, en dat is meteen een gezellig begin van de dag. Voor het ontbijt, om zeven uur, waren we met z’n allen bij de Lauden in de basiliek. Een klein half uurtje luisterden we naar de loepzuivere stemmen van de nonnen, terwijl de zon langzaam door het raam omhoog kroop. Na afloop kregen we de pelgrimszegen — een mooie start.

We blijven tot 11 uur nog wat dwalen op het terrein van deze prachtige, witte basiliek Sainte-Marie-Madeleine op de top van de heuvel. Om het imposante gebouw heen is een prachtige tuin, vol frisgroen en bloeiende kastanjebomen. En van daaruit kijk je kilometers weg over de omgeving die pure rust uitstraalt. Terwijl we lopen in die serene stilte, moet ik bijna huilen van geluk. Dat we hier weer mogen zijn, onder deze perfecte omstandigheden (ik ben nu eenmaal gevoelig voor strakblauwe luchten).

We gaan ook nog op bezoek bij onze “collega’s” van één van de vele Franse pelgrimsgenootschappen. Hebben we in Nederland maar 1 Genootschap van Sint Jacob, in Frankrijk hebben ze er 1 per departement. En zoals de informant ons lachend vertelt: “Waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan? We zijn immers Fransen…” We hebben er een leuk gesprek en krijgen nog een paar mooie overnachtingstips mee.

Nog één toiletbezoek, en dan gaan we hobbelen. De eerste acht kilometer zijn dezelfde als die van onze tocht in 2018, maar toch voelt alles nieuw — tot we bij die prachtige brug onder een brug komen. Dat beeld herkennen we meteen. Toen namen we daar de afslag naar Le Puy-en-Velay, nu volgen we de historische route naar Saint-Jean-Pied-de-Port: de Via Lemovicensis.

Het lopen gaat goed, maar de omstandigheden zijn dan ook perfect. Zo’n 17 graden, én volle zon. Het is op en top genieten van de kwetterende vogeltjes, het glooiende groene landschap en vooral de echte stilte. Een stilte die ik in Nederland soms mis.

Rond 16 uur zijn we bij onze overnachtingsplek, de B&B van Sabine, die ook voor ons zal koken. Ze is er nog niet, maar als ik haar bel geeft ze ons aan lekker in de tuin onder de grote boom te gaan zitten. Dat hoef je ons geen 2 keer te zeggen; niet veel later zijn we beiden lekker even weggedoezeld naar dromenland.

Als Sabine rond zes uur thuiskomt, is het gedaan met de rust — in de goede zin van het woord. Ze is een levendige vrouw van mijn leeftijd, met een 42-urige baan én die een chambres d’hôtes erbij runt. Volgens Sabine gewoon een kwestie van goed organiseren. Ze woonde jaren in Engeland, dus we kletsen in het Engels. Ze dineert mee, blijkt een geweldige kokkin én een onderhoudende gastvrouw. Een topavond!

Dankbaar voor:

  • de ontvangen medaillon met de afbeelding van Maria Magdalena
  • het stukje chocola met caramel dat we kregen van het gezin tijdens de lunch
  • wij geen enkele vorm van medicatie hoeven te gebruiken