Etappe: 0
Van: Tilburg
Naar: Vézelay
Aantal km lopend: 8
Weercijfer: 10
We hebben het gered: we zijn op tijd binnen in het klooster van de nonnen op ‘la colline eternelle – de eeuwige heuvel’ in Vézelay! Een klein half uurtje voordat de kloosterpoort gesloten wordt, worden we door de vrijwilligers van het nonnenklooster hartelijk ontvangen.
Alles zat mee vandaag. We hebben gebruik gemaakt van 4 verschillende manieren van vervoer en alles sloot perfect op elkaar aan. Toch altijd erg voldoening gevend als het plan wat je maanden tevoren uitdenkt, precies uitkomt zoals bedacht.
Met de benenwagen vertrokken wij vanuit mistig Tilburg naar treinstation Reeshof. Zitten we net lekker uit te rusten van de eerste kilometers met rugzak (is toch elke keer weer ff wennen), staat dochterlief op het perron voor onze neus. Verrassing! Speciaal wat later vertrokken naar haar werk kwam ze eerst ons nog een lekkernij brengen en uitzwaaien. Zo lief! Overigens hebben we de laatste dagen niets anders dan lieve en hartelijke gebaren ontvangen, van warme wensen voor onze tocht tot behulpzame acties in Nederland tijdens onze komende 2 maanden afwezigheid. Totaan zonsondergang gisteren ben ik vooral met de moestuin bezig geweest. De “IJsheiligen” vielen bij mij al een maandje eerder: bijna alles is (erg jong) uitgeplant. Met een heel gerust hart laat ik de verdere verzorging laat ik over de lieve mensen die hun hulp daarvoor aangeboden hebben.
Na een korte treinreis naar Breda was de mist opgetrokken en kwam de zon er al door. We pakken de rugzak weer op en lopen naar het aangrenzende dorp Teteringen. Daar worden we opgehaald door 2 jonge, levenslustige Amsterdamse zussen – Magali en Amelie-, die ons naar Parijs zullen brengen. Het platform Blablacar heeft ons bij elkaar gebracht. De rit verloopt gezellig en we voelen ons al snel vertrouwd bij de 2 jonge meiden. Magali loodst ons prima over de altijd drukke periferie van Parijs, en dat terwijl ze nog niet zo lang haar rijbewijs heeft…
Bij treinstation Parijs-Bercy worden we “gelost”. het is nog ruim een uur voordat onze trein richting Oost-Frankrijk vertrekt, dus sluiten we ons aan bij de terrasgangers. Dat kunnen we met het heerlijk schijnende zonnetje niet weerstaan. De sandwich vormt ons avondeten.
Een half uurtje voordat de trein vertrekt lopen we de stationshal in. De trein staat er al. We hebben geen gereserveerde plaatsen. En terwijl we de ene coupé na de andere aflopen zien we dat praktisch alle stoelen bezet zijn. Gelukkig vinden we nog 2 stoelen in de 1 na laatste coupé. Weliswaar een eindje uit elkaar, maar voor de komende 2,5 uur treinen kunnen we zitten. Al starend uit het raam flitst het groene landschap, afgewisseld met grote, gele koolzaadvelden aan ons voorbij.
Het spoor brengt ons niet helemaal door naar Vézelay, dus het laatste stukje moeten we nog met de bus. De overstaptijd is 1 minuut maar aangezien je met een kanonschot nog niemand raakt – zo verlaten is het hier – ziet de buschauffeuse ons goed aankomen.
En zo staan we weer daar waar 8 jaar geleden onze voetstappen ook beklijfden, het schilderachtige Vézelay met z’n grote, witte basiliek. Het wandelavontuur kan beginnen!
Dankbaar voor:
- de lekkernijen die Magali en Amélie met ons deelden
- het vertrouwd kunnen loslaten van onze Nederlandse bezigheden
- de ontspannen reis