Etappe: 8a
Van: Le Bleymard
Naar: Le Bleymard via Château du Tournel
Aantal km: 12
Aantal meters stijgen: veel
Aantal meters dalen: net zoveel
Weer: bewolkt, windkracht 5
Om half tien schrik ik wakker. Leo ligt nog diep in slaap, terwijl onze slaapkamer nog steeds aardedonker is dankzij het rolluik dat we gisteren volledig hebben dichtgetrokken. Tja, blijkbaar hadden we het nodig.
Ik spring mijn bed uit en wandel een kilometer verder naar de bakker voor een vers stokbrood. En ja hoor: ik heb mazzel – de laatste twee pain au chocolat grijp ik nét voor de neus van de klant achter mij. Excusez madame…
Voor vandaag had ik een ommetje gepland. Nou ja, een ommetje van vijf kilometer naar Château du Tournel, een ruïne met geschiedenis. Leo staat voor een moeilijke keuze: op de bank met inspecteur Wisting, of met mij de kou trotseren. Tot mijn verrassing kiest hij voor optie B. En koud is het – hadden we handschoenen gehad, we hadden ze gedragen.
We volgen een gele wegwijzer en alles lijkt soepel te gaan… totdat blijkt dat we op een pad lopen dat níet op onze digitale kaart staat. En toch: er is geen ander pad, dus deze moet het zijn. Alleen wordt het pad steeds begroeider – alsof hier sinds lange tijd niemand meer heeft gelopen. Als we het kasteel zien liggen, blijkt dat we véél te hoog zitten. Dus gaan we off-road, meters naar beneden klunen tot we weer iets padachtigs tegenkomen. Dit gaan we op de terugweg beter doen.
Het kasteel torent inmiddels boven ons uit – sinds de 16e eeuw een ruïne dankzij de Honderdjarige Oorlog, maar ooit een machtige burcht van de baronie Tournel. Sinds 2018 is het van de gemeente, en vanaf de zomer 2024 zijn er serieuze restauratiewerkzaamheden gestart. Niet verkeerd voor een filmdecor!
Voordat we omhoog klimmen, moeten we eerst via gladde stapstenen de Lot oversteken – ja, diezelfde rivier waarvan we gisteren de bescheiden bron zagen. De wind is guur, het is flink koud, maar deze prachtige omgeving maakt alles goed. We zijn de enige bezoekers: privé-rondleiding door de middeleeuwen.
Halverwege de middag beginnen we aan de terugweg. We denken de route nu te weten, maar al snel komen we op een splitsing waar de gele verf blijkbaar op was. We gokken een pad, dat ons linea recta naar een ondoorwaadbaar stuk Lot brengt. Oeps. Te laag gelopen. Dus wat doen we? Juist: omhoog. Kruipend, struikelend, soms hangend aan stevige bremplanten klauteren we de helling op. Wat een jungle! Na een uur ploeteren vinden we het pad terug. Hoera! En eerlijk: wat ben ik blij dat Leo mee was – dit avontuur in m’n eentje was net iets te veel avontuur geweest.
Om vier uur zitten we eindelijk aan de lunch – een beetje aan de late kant. En dan breekt de zon door. En ja hoor, het begint alweer te kriebelen. Even naar het dorp, in de zon, nog even geocache ophalen. Kon ik het laten? Natuurlijk niet.
Onze rustdag is uiteindelijk een dag vol actie geworden. Maar ach… wandelen is gewoon verslavend…