Zaterdag 9 juli
Ons ontbijt is niet bepaald in pelgrimsstijl: gerookte zalm, roerei, kaneelbroodjes, fruit… Heerlijk! Jammer dat we niet voor 2 dagen vooruit kunnen eten.
Vandaag lopen we uit het stedelijk gebied, op weg naar het landelijk gelegen Saeteren Gård, een verzameling huisjes rondom een voormalige boerderij.
Terwijl we door de buitenwijken van Oslo lopen met al die prachtige gekleurde ‘Pipi Langkous’-achtige huizen vragen wij ons af hoe vaak deze houten huizen geschilderd worden. Er staat er namelijk niet één afgebladderd bij. Ook qua tuinaanleg en -onderhoud ziet het hier allemaal zo verzorgd uit.
De laatste kilometers van deze dag gaan over een bospad van stenen en boomwortels omhoog. Na al dat geasfalteerde stadswerk is het hier heerlijk lopen – je moet goed kijken waar je je voeten neerzet en het is een goede training voor je enkels.
Op het grote terrein van Saeteren Gård zijn we wat zoekende naar onze hut. We hebben een code gehad van de brievenbus waarin de sleutel van onze hut ligt. De familie die dit terrein beheert is zelf dit weekend op vakantie, dus we zijn op onszelf aangewezen. Uiteindelijk vinden we ons rode onderkomen op een heuvel tussen de bomen. Geen water, geen electriciteit, geen douche, geen WiFi, maar wel een heel charmant huisje. In een apart gebouwtje is het toilet, een houten plank met een gat. Voor het water moeten we een paar honderd meter lopen. We wisten dat er geen mogelijkheid voor eten is, dus hebben we bij de laatste supermarkt die we tegenkwamen eten voor tot morgenavond gekocht. De grote vraag is hoe we het meegesjouwd krijgen, want onze rugzakken zitten al vol. Dat wordt dus lopen met een extra tasje.
En zo genieten we van een broodje hamburger met gekookte worteltjes, klaargemaakt op een klein gasstel.
Na het eten gaan we nog op bezoek bij Til, die we gisteren ontmoet hebben bij het pelgrimscentrum. Ook hij overnacht op dit terrein in een hut zonder voorzieningen. Als we rond 22 uur weer terug naar ons huisje lopen worden we ons gewaar dat de zon nog steeds niet onder is. Niet dat dat voor ons slapen iets uitmaakt, want ook nu weer slapen we als rozen in onze slaapzak op de bank!
Zondag 10 juli
En wie komen we tegen bij onze koffiestop bij de Baerum golfbaan? Juist ja, Til! Volledig ongepland komen we elkaar weer tegen. En dat terwijl hij eerder vertrokken is. Dit vind ik zo leuk aan pelgrimeren: niet weten waar je terechtkomt, niet weten wie je tegenkomt, niet weten welke dag het is, alleen maar lekker lopen en de omgeving ten volle in je opnemen.
We zijn blij met elkaars gezelschap en lopen dus de hele weg met elkaar op. En wat voor een etappe is het, zo mooi! We wandelen over een gestaag klimmende stokoude zogenaamde koningsweg. Het is een grindweg (grusvei) in een groene omgeving. En omdat er ook nog eens een schitterend blauwe lucht met witte donswolken boven hangt, is het perfecte plaatje compleet. We stijgen tot zo’n 500 meter en mogen dan binnen enkele kilometers terug naar zeeniveau. En voordat deze daling zich inzet worden we getrakteerd op een magnifiek uitzicht [Dronnigens utsikt] op het fjord bij Sundvollen. Adembenemend, zo mooi!
Na bijna 27 km lopen komen we aan bij ons hotel, wat weer een heerlijk contrast vormt met onze overnachting in de hut. Maar dat maakt dit wandelavontuur tot een waar feest, waar we beiden met volle teugen van genieten!
Dankbaar voor:
het leuke, spontane gesprekje met een Noorse jogster
het heerlijke bankje voor onze lunch op de begraafplaats
het fijne gezelschap van de Duitse pelgrim Til