Maandag 11 juli
Naast het hotel zit een grote supermarkt, waar we eerst ons brood gaan kopen. Grovbrød, een lekker en stevig volkorenbrood. Voordat we de winkel inlopen vragen we eerst of we de rugzakken af moeten doen. Gezien onze eerdere ervaringen in Frankrijk en Spanje vragen we dit liever vooraf dan dat we achteraf gecheckt worden en ons hele hebben en houden uit moeten laden. Maar nee hoor, op z’n allervriendelijkst krijgen we tot nu toe elke keer te horen dat het prima is dat we met rugzak de winkel in lopen. Wat een verschil in benadering! Sowieso ervaren we de Noren als heel vriendelijke mensen, die rust uitstralen. Al een paar keer zijn we spontaan aangesproken. In eerste instantie in het Noors, maar zodra wij vragen “English please?” gaan ze naadloos over op perfect Engels. Ook de oudere generatie.
Vandaag zitten er venijnige klimmetjes in het parcours en het is veelal asfalt. De omgeving is agrarisch met vooral veel graanvelden. We lopen maar 15 km, simpelweg omdat hier de enige overnachtingsplek is: een laatst beschikbaar houten huisje op een camping. Het bevindt zich op een toplocatie, aan het fjord met een privé strandje voor de deur. Wat een voorrecht om hier te mogen zijn! Er is wel electriciteit, maar geen water. Dat moeten we in een kan bij het ‘servicehus’ halen, waar ook de toiletten en douches zijn.
Omdat de zon zo laat ondergaat kunnen we lang buiten zitten en zien hoe de zon langzaam achter de heuvels aan de overkant van het fjord wegzakt…
Dinsdag 12 juli
Gisteren hebben we niet de hele etappe kunnen lopen vanwege de beperkte beschikbaarheid van een overnachtingsplek. Vandaag pakken we de 7 km van “gisteren” erbij. Dus gaan we op tijd op pad. We lopen nog steeds met onze Duitse pelgrimsvriend Til. De route van vandaag gaat over asfalt, graspaden en door het bos. Halverwege onze dag komen we bij een kerk met begraafplaats aan waar 2 Nederlandse fietspelgrims op een bankje zich tegoed doen aan een lekker stukje Nederlandse kaas. Fijn om weer even in het Nederlands een praatje te maken. Met Til erbij praten we alleen in het Engels en dat zit nu zo in ons systeem dat Leo en ik nu ook tegen elkaar in het Engels blijven praten. Bijzonder hoe snel dit went.
Onze overnachtingsplek wordt in ons wandelboekje genoemd als een “bescheiden onderkomen”. Voor vanavond is dit inderdaad een klein houten huisje met 2 bedden, elektriciteit en een wasbak met stromend water. Voor de WC moeten we naar een ander gebouwtje. Daar treffen we weer een houten plank met een gat erin aan. Dit alles staat in een fantastische tuin, helemaal ingericht als insectenparadijs.
Onderweg hebben we de ingrediënten voor ons avondeten gekocht. Aangezien we maar 1 elektrisch pitje hebben biedt gastvrouw Marianne aan om de spaghetti te koken. En als we de spaghetti bij haar ophalen biedt ze aan om in haar gezellige woonkeuken te komen eten. Hier maken we graag gebruik van! Bij het natafelen blijven we nog gezellig kletsen met de van oorsprong Zwitserse Marianne. Het is zo fijn om te ervaren hoe snel je vertrouwd met elkaar kunt raken!
Dankbaar voor:
de laatst beschikbare cabin op de camping
dat we bij Marianne uitgenodigd werden om in haar keuken te eten
de schone en heldere lucht die we inademen
