Donderdag 7 juli
Als we na een heerlijke nachtrust onze ogen openen zien we een stralend blauwe lucht. Na de regen van gisteravond is de stad weer lekker opgefrist. Dit zijn onze ideale weersomstandigheden: een temperatuur van begin 20 graden en een lekker zonnetje.
Een bezoek aan het pelgrimscentrum én contant geld pinnen staan op ons programma. Rachel, met wie we vanuit thuis al e-mailcontact hebben gehad, begroet ons hartelijk wanneer we het pelgrimscentrum binnen lopen. Hier kopen we ons pelgrimspaspoort. Deze stempelkaart geeft ons de officiële status van pelgrim. Door middel van het verzamelen van stempels bij de overnachtingsadressen, horeca en kerken krijg je een tijdslijn, die laat zien welke weg je hebt afgelegd. Indien je minimaal de laatste 100 km gelopen hebt totaan de kathedraal in Trondheim zul je de ‘Olavsbrev’ uitgereikt krijgen.
Oslo heeft een vol bebouwd stadscentrum maar ook veel oases van rust, zoals parken en groenstroken. Zeker met het mooie weer van vandaag zie je veel Noren op het gras liggen te zonnen. Haastig voorbij rennen zie je hier niet, hooguit als ze de tram moeten halen.
We lopen heel wat kilometertjes weg: van een waterval aan de oostkant van Oslo naar de Deichman bibliotheek (met een vrolijk gekleurd “lettergordijn”) en van het operagebouw naar het koninklijk paleis. Elke bezienswaardigheid heeft ook altijd wel een geocache nabij liggen, en die pakken we (uiteraard) mee.
In ons mini-appartement eten we de 2e helft van de fusili op en maken we ons op voor de echte start van onze pelgrimstocht morgen!
Vrijdag 8 juli
Het is weer even wennen, dat lopen met de rugzak. Het voelt alsof er aan onze rug een blok beton hangt. Nu is lopen in een stad met z’n vele verkeerslichten ook niet bepaald onze favoriet. Het is lastig om dan in een wandelcadans te komen.
Het is een korte etappe vandaag en dat geeft ons de gelegenheid om ’s middags het Vigelandpark, het beeldenpark, eens uitgebreid te bekijken.
Vanuit ons hostel lopen we naar het startpunt, een granieten paal bij de ruïne van de Halvard kathedraal met daarop vermeld dat Trondheim nog 643 km van ons verwijderd is.
Vlakbij bellen we aan bij de residentie van de bisschop van Oslo, een prachtig oud, geelkleurig pand met muren van wel 1 meter dik. Dit pand was vroeger het hart van Oslo, nog lang voordat het huidige centrum er was. De bisschop hebben we niet gezien, maar de vriendelijke dame bij de receptie zette graag een stempel in ons pelgrimspaspoort.
De route staat goed gemarkeerd via bordjes met een mooi vormgegeven kruis. Een enkele keer bij twijfel raadpleegt Leo zijn GPS waarop hij ook de hele route op heeft staan.
We doorkruisen Oslo en het valt ons op hoe rustig het er is. Waarschijnlijk doordat voor de Noren juli de vakantiemaand is. En de enkele auto’s die er rijden zijn nauwelijks hoorbaar, want het merendeel is elektrisch. De Tesla is hier populair.
We eten een boterhammetje in het grote Frognerpark, waarin ook het Vigelandpark ligt. Echt zo’n park waar de pais en vree vanaf straalt. De Noren genieten er op bankjes of liggend in het gras. Er zijn ook veel anderstaligen die het levenswerk van de beeldhouwer Gustav Vigeland komen bewonderen. Levensgrote beelden van naakte mensen in alle fases van het leven staan er opgesteld. En dat in allerlei poses. Ongelooflijk indrukwekkend hoe robuust deze beelden zijn tegelijkertijd met een precies oog voor detail. ‘Sinnetaggen’ (kleine driftkop), een jongetje dat driftig op de grond stampt, is het populairste beeldje in het park.
Maar bij al dat slenteren begint de rugzak door te wegen en daarom vervolgen we onze weg naar onze overnachtingsplaats, het Scandic Sjølyst hotel.
Dankbaar voor:
de heerlijke bedden in het Anker hostel
de lekkere koffie/thee van Rachel in het pelgrimscentrum
de waterkoker op onze hotelkamer