Zwischen Wiese, Wald und Wolken

  • Etappe: 11
  • Van: Daun
  • Naar: Manderscheid
  • Aantal wandelkm: 24,7
  • Aantal meters stijgen: 963
  • Aantal meters dalen: 972
  • Weer: bewolkt, af en een druppeltje en af en toe een zonnestraal

Vijftien euro per persoon voor een ontbijt vinden we wat overdreven. Bovendien heb ik het inmiddels wel gehad met roerei en Nutella. Omdat het zaterdag is en de winkels in Daun open zijn, zoeken we een bakker op. En niet zomaar een bakker: een heuse drive-in! Gelukkig is er ook een zitgedeelte, dus starten we de dag met een vers belegd broodje en koffie/thee. Een flink stuk Streuselkuchen voor onderweg erbij, en we kunnen er weer helemaal tegenaan.

De route voert ons vanochtend langs de vulkanische meren bij Daun. Ooit sloegen hier enorme explosies gaten in de aarde en werden er bergen opgeworpen. Een aantal van die kraters – maren genoemd – vulden zich later met water. Tegenwoordig zijn ze een toeristische trekpleister, dus zien we hier eindelijk weer wat mensen.

Zodra we de maren achter ons laten, keert de stilte terug en lijkt de wereld weer van ons alleen. Althans, bijna dan, want vandaag vindt de VulkanBike Marathon plaats – een mountainbikerace. Een deel van hun parcours loopt gelijk met de Eifelsteig. De organisatie is relaxed: wij mogen gewoon door lopen, zolang we maar opzij stappen wanneer de mountainbikers langskomen. Af en toe scheurt er een voorbij, tot aan de wenkbrauwen bedekt met modder. Vergeleken daarmee vallen onze broekspijpen best mee.

Het uitzicht bij de maren is fantastisch – een rondomzicht van 360 graden. Daarna volgen de laatste tien kilometers door het dal van de Liesel. En eerlijk gezegd: dit zou zomaar een van de mooiste stukken van de hele Eifelsteig kunnen zijn.

Volledig omringd door groen, afwisselend brede en smalle paadjes, de ene keer langs grazende runderen en buffels, de andere keer balancerend over een smal bergpaadje met links een afgrond en rechts een steile wand. Adembenemend mooi.

Onze eindbestemming is Manderscheid, een burchtstad vol historie. We logeren in een voormalig bejaardentehuis dat door onze hartelijke gastvrouw tot een knus pension wordt omgetoverd. Er is zelfs een gemeenschappelijke keuken (inclusief waterkoker 🙂), dus besluiten we lekker zelf te koken. De supermarkt is tot acht uur open, dus daar redden we het makkelijk nog naartoe. We kijken niet op een kilometertje meer of minder…

Dankbaar voor:

  • de verwarming in onze accommodatie in Daun, waardoor onze was lekker kon drogen
  • het gezellige gezelschap van twee Nederlandse knullen bij het avondeten
  • het feit dat het alleen stortregende wanneer wij binnen waren