Etappe: 5
Van: Laubarnes (Cheylard-l’Évêque)
Naar: Laveyrune
Aantal km: 15
Aantal meters stijgen: 308
Aantal meters dalen: 424
Weer: zon en windstil
Stevenson vertrekt op 25 september 1878 vanuit het stille, afgelegen Cheylard-l’Évêque en vervolgt zijn tocht door de uitgestrekte bossen en heuvels van de Cévennes. Het pad is vaak verlaten en ruig, en de natuur voelt hier nog ongerepter. Hij komt onderweg nauwelijks mensen tegen en beleeft deze etappe als een eenzame maar meditatieve tocht. De zwaarte van het terrein, gecombineerd met het moeizame tempo van ezelin Modestine, vraagt veel van zijn uithoudingsvermogen.
In de 147 jaar die sindsdien zijn verstreken, is er veel veranderd — en tegelijk ook helemaal niets. Ja, het klopt dat het hier nog steeds stil en verlaten aanvoelt. Sinds ons vertrek uit Langogne zijn we geen enkele winkel of horecagelegenheid meer tegengekomen, en dat gaat de komende dagen ook niet veranderen. Af en toe passeren we een klein groepje boerderijen, waarna we meteen weer verder de natuur in gaan.
Halverwege onze etappe treffen we bij het meertje van Auradou een aire de pic-nic aan. Een romantische plek, compleet met picknickbanken, waar wandelaars in alle rust pauzeren en van hun lunch genieten. En ineens zie je: we zijn lang niet de enigen die deze route lopen. Zeker nu, in mei, wanneer alles in bloei staat en het landschap op z’n allermooist is, trekt deze route veel natuurliefhebbers. De vergezichten zijn vandaag weer om in te lijsten – of om er een legpuzzel van te maken.
Na een fijne lunchpauze dalen we af naar het dal van Luc. Vanuit de verte zien we de ruïnes van het kasteel van Luc oprijzen, een plek die doordrenkt is van historie en religieuze betekenis. Stevenson kwam hier langs op het moment dat het witte Mariabeeld twee weken later, op 6 oktober 1878, zou worden ingewijd. En nu, bijna anderhalve eeuw later, zien wij dat dezelfde witte Maria nog steeds waakt over het dorpje.
Een paar kilometer verderop bereiken we Laveyrune, een gehucht dat ons verwelkomt met eenvoud en stilte. Ons onderkomen, met de prachtige naam Colonie d’Espoir, past daar perfect bij: sober, eenvoudig, maar precies wat we nodig hebben. Hier voelen we ons weer even helemaal pelgrim…
