Dinsdag 6 augustus
We hebben niet echt lekker geslapen, maar de zorgzaamheid van het oude mannetje, die luistert naar de naam Ola, komt zo uit het hart, dat we met warme gevoelens aan Borås Gård terug zullen blijven denken. Hoe anders pakt het uit bij onze slaapplek van deze dag…
In het pelgrimshuis zag ik een aantal Noorse vlaggetjes liggen en daar mocht ik van Ola er 1 van meenemen. Ik ben (wederom) zo in de ban van Noorwegen, dat ik als een kind zo blij ben dat ik dezd aan mijn rugzak kan hangen.
Het is weer een heerlijk droge dag en de eerste kilometers vliegen erin. We lopen over de weg en hebben een weids uitzicht over akkers, waar de boeren nu met name het gras aan het maaien en verzamelen zijn.
Na 7 km draaien we het groene bos in, waar we regelmatig onze weg zoeken over loopplanken en de wortels van boomstammen. Blij dat we hoge wandelschoenen aan hebben, want we zakken toch af en toe verder weg in de modder dan we denken.
Vier kilometer voor onze eindbestemming passeren we de kerk van Vaernes, het oudste stenen gebouw van Noorwegen. Helaas is de kerk gesloten, maar aan de zijkant bevindt zich wel de “brievenbus” met daarin een stempel voor ons pelgrimspaspoort. Dus ook deze stempel is weer in de pocket.
Onze overnachtingsplek voor vanavond is een hut bij Ersgård. Ersgård is een verzameling gebouwen met veel slaapgelegenheid en zalen, waar ook bruiloften en congressen plaatsvinden. Afgelopen weekend heeft er een bruiloft plaatsgevonden en dat bleek achteraf de reden voor het feit dat ik moeizaam contact met hen kon leggen. Uiteindelijk is het gelukt met de tussenkomst van Heidi, onze gastvrouw van 2 dagen geleden. Al onze accommodaties benader ik meestal via de mail. En als ik vraag naar een plek om te slapen krijg ik vaak de aanvullende vraag of we ook beddengoed willen. Om dat te voorkomen vermeld ik nu meteen in de aanvraag dat we ons eigen beddengoed bij ons hebben. Dat heb ik dus ook bij deze aanvraag gedaan. Nu blijkt dat deze mensen dit hebben opgevat dat wij heel primitief willen overnachten. Dus terwijl de rest van de pelgrimsgroep een kamer heeft op het terrein worden wij 250 meter verderop naar een hut in het weiland gebracht, waar geen water, geen elektriciteit en geen sanitaire voorzieningen zijn. Dit brengt me toch wel wat van mijn stuk, want dit wijkt zo af van mijn verwachting…
In combinatie met m’n vermoeidheid aan het einde van de dag heb ik er moeite mee om m’n teleurstelling te verwerken. Gelukkig gaan Leo en Manfred er wat makkelijker mee om. Onze maaltijd, die we dus in het hoofdgebouw krijgen is een pelgrimssoep. Een lekkere bouillon, vol gevuld met groente en vlees. De gastvrouw geeft ons instructie hoe we de soep volgens een bepaalde volgorde door moeten geven, geeft aan wanneer het betaaltijd is… Hmm,dat kleinhoudende gedrag maakt mijn humeur er niet bepaald beter op. Gelukkig geeft onze leuke pelgrimsgroep, die nog aangevuld wordt met 2 aardige Zweedse fietspelgrims, me afleiding om m’n gedachten te verzetten.
Uiteindelijk krijgen we ter compensatie het aanbod dat onze rugzakken gratis vervoerd worden naar het volgende overnachtingsadres, maar daar gaan we maar eens een nachtje over slapen…
Woensdag 7 augustus
We hoeven eigenlijk geen wekker te zetten, want vanaf half 6 stijgen de vliegtuigen van het vliegveld van Trondheim, dat zo’n 50 km boven de stad ligt, op. Om de 10 minuten komt er een vliegtuig laag boven ons over.
Gelukkig hebben we prima geslapen in onze hut. Onszelf wassen moeten we op het hoofdgebouw doen, waar we ook ontbijten. Onze gastheer wijst ons op het gastenboek. In zo’n gastenboek uiten de pelgrims hun dankbaarheid. Weer al zo’n (in mijn ogen) vreemde actie om hierom te vragen. Nee, het gaat niet meer goed komen tussen ons en Ersgård. Zeker na onze ervaring met de hartelijke gastvrijheid van ons vorige adres.
Maar gelukkig is elke dag weer een nieuwe dag, dus vol goede zin vervolgen we onze weg. Mét rugzak op. Ondanks dat we volgens onze wandelgids vandaag 2 ‘worstelpaden’ voor de kiezen krijgen is rugzakvervoer voor ons geen optie. We voelen ons ‘kaal’ zonder deze extra kilo’s.
We treffen het bijzonder goed met het weer. Het is weliswaar warm, maar er staat een sterke wind. Na een flinke klim is het heerlijk om je gezicht naar de wind te draaien en de verkoeling te vinden.
Waar we ook heel veel mazzel mee hebben is dat het al langere tijd niet meer echt geregend heeft. Het gebied waar we doorheen trekken is al drassig van zichzelf. Bij sommige afdalingen zou ik echt voor een grote uitdaging staan om er vanaf te komen als de stenen spekglad zouden zijn en de modder kniehoog.
De worstelpaden zijn nu goed te doen en het is dan ook volop genieten wanneer we weer bovenop een bergflank staan en het magnifieke uitzicht in ons opnemen. Om ons heen zien we veel veenmoeras met daarin het wapperende veenpluis. Echt prachtig hoe moeras en bos hier samen komen.
De pelgrimsherbergen tussen Stiklestad en Trondheim zijn schaars. Vandaar dat alle pelgrims op dezelfde plekken slapen. Wij boffen (weer die mazzel…) dat we een gezellige, gemêleerde groep hebben. Overdag loopt eigenlijk ieder voor zich, maar einde middag treffen we elkaar weer. Dat dit een leuke groep is vindt ook Nicolette, onze Nederlandse gastvrouw van vanavond. Zij verwent ons met een heerlijke “bruiloftssoep”, een variant op de pelgrimssoep én een lekker toetje. Ook zij heeft een ruime ervaring als pelgrim en dat merk je in alles. Dat zijn de fijnste adressen, bij iemand die weet hoe pelgrims zich voelen. Dan is niets fijners dan eerst lekker zitten bij aankomst met koffie/thee in plaats van aangewezen te krijgen waar de douche is etc. Eerst landen en dan komt de rest erna wel.
Eigenlijk was het huis van Nicolette volbezet, want ze heeft 6 bedden, maar gelukkig kon ze nog 3 veldbedden plaatsen in een aparte kamer. Het is heel fijn te merken hoeveel moeite de echte pelgrimsadressen doen om de pelgrims op te vangen!
Dankbaar voor:
het lekkere avondeten
de zeer onderhoudende gastvrouw Nicolette
de enorme variatie aan paddenstoelen die we onderweg zien
