Maandag 25 juli
Zo, het echte werk is begonnen! Meteen vanuit onze hut beginnen we te klimmen. Niet zo gek hier, want we bevinden ons hier in skigebied Hafjell. Pittige klimmetjes en steile afdalingen. Onze klimkuiten krijgen het flink voor de kiezen!
We lopen over de flanken van de bergen en volgen de loop van de brede blauwgroene rivier onder ons.
De ene keer op een pad door de donkere bossen en dan weer op een smal pad door een dichtbegroeid veld. Talloze opstapjes gaan we over. We passeren watervalletjes waar we met bruggetjes overheen geleid worden. Soms is het stappen van steen naar steen en dan weer balanceren we op houten plankjes over een modderige ondergrond. En die ondergrond wordt alleen maar meer modderig, want het miezert. De wolken hangen zo laag dat de toppen van de bergen af en toe erin verdwijnen. Het is zo pittig dat we na 2 uur stappen nog maar 4 kilometer hebben afgelegd. Tja, en als je dan in totaal een kleine 20 km heb te gaan…
Maar ondanks de miezer is het zo genieten van deze prachtige omgeving! De rivier maakt een paar bochten en zo van bovenaf kun je deze al helemaal volgen in de verte. Op de top van een berg komen we een bankje en een tafeltje tegen, precies op “lunchtijd”. De temperatuur is inmiddels zo laag dat we over ons (bezwete) shirt een fleecevest nodig hebben. Naarmate de middag vordert wordt de weg wat makkelijker, maar gaat de miezer over in regen. Nu moet de regenjas toch echt aan. Sneller dan verwacht komen we aan bij onze overnachtingsplek, Glomstad Gjestehus.
Aan de vriendelijke gastvrouw mogen we al onze natte spullen afgeven. Een warme douche, een zeer smakelijk avondmaal en als afsluiting een grote kop thee en fijne stoel met voetenbankje bij de brandende houtkachel in de “opkamer”. Dat is genieten met volle teugen!
Dinsdag 26 juli
Er zijn weer blauwe plekken aan de hemel te zien🙂, dus dat is een goede start van de dag. We zijn als eersten aan het ontbijt, maar vertrekken uiteindelijk als één van de laatsten. We hebben ons te lang aan de praat laten houden door de ontzettend aardige Noren (niet pelgrims) met wie we gisterenavond in gesprek zijn geraakt. Dat is weer even een lesje: de tijd die je dan al kwijt bent haal je niet meer in…
We dalen eerst helemaal af naar de oever van de rivier, en hoe! Super steil! Gelukkig is alles goed vochtig, dus de ondergrond biedt goed grip. Alleen dat koppie van mij is daar nog niet altijd van overtuigd… Gelukkig daalt Leo heel makkelijk.
Met een glimlach van oor tot oor loop ik hier te genieten van het prachtige landschap. Met de rivier weer beneden ons is het een plaatje om naar te kijken. Het parcours gaat flink op en af en dat is pittig.
Zeker de laatste 7 km, waarvan er 5 stijgend zijn, dagen ons fysiek goed uit. Zwijgend voert ieder van ons zijn eigen strijd. Niet alleen met de inspanning, maar ook met de muggen die om ons hoofd en armen heen zwermen. Superaantrekkelijk voor muggen zijn we, 2 van die warme en bezwete lijven!
Net voor 18 uur arriveren we bij de prachtige staafkerk uit de 13e eeuw van Ringebu. We logeren er tegenover, in het voormalige schoolgebouw. Onze van oorsprong Nederlandse gastvrouw, Janke, leidt ons rond in dit rijk historische pand. Wat zijn we weer bofkonten: een keuken, een douche, toiletten, een wasmachine, een grote kamer mét verwarming (kunnen we wel gebruiken) en dat allemaal voor ons tweetjes “alleen”!
Dankbaar voor:
het fijne gesprek met de 4 Noorse toeristen in eigen land
het goede profiel van onze wandelschoenen
het telefoontje van (de voor ons onbekende) pelgrim Esther die een Nederlandse wandelgids (Het Olavspad – Ria Warmerdam) gevonden heeft en probeert te achterhalen van wie deze kan zijn… Ons exemplaar zit in de rugzak, maar hoe attent!