Verrassingen

Verrassingen

Zaterdag 23 juli

Een “droomscenario” omschrijft Wout van Aert deze dag met zijn overwinning vandaag in de tijdrit naar Rocamadour (de eindbestemming van onze pelgrimstocht in 2019). En dat geldt vandaag voor ons ook! Met heerlijke zonneschijn vertrekken we van onze fijne overnachtingsplek. Vandaag lopen we voor het laatst met het grote meer Mjøsa aan onze linkerhand, naar Lillehammer. Daarna gaat het meer over in een rivier, Lågen. Het parcours is gemakkelijk: voornamelijk bergaf over asfalt of grusvei. Het is niet de 1e keer dat een van achteren naderende auto ter hoogte van ons stopt om een spontaan praatje te maken. Een oudere man (van beroep timmerman, hoe kan het hier ook anders…) wijst ons erop dat we over een kilometer de bron van koning Olav passeren. Een bron met water die zelfs in de winter bij 20 graden vorst niet bevriest. Als wij er aankomen zien we een stilstaande plas water bij een reusachtige steen, waarin wij toch onze bidons liever niet vullen.
Het lopen gaat vlot en met nog ruim 3 kilometer voordat we op onze plaats van bestemming zijn worden we weer aangesproken, dit keer door een dame die de post gaat halen bij de verzamelplaats van de brievenbussen (in het buitengebied heeft niemand een bus aan huis). We maken een gezellig praatje en ze vraagt ons op een gegeven moment wat onze eindbestemming is voor vandaag. Als wij zeggen dat dit het hostel bij het treinstation in Lillehammer is, reageert ze dat haar man daar werkt. Sterker nog, hij blijkt de eigenaar te zijn. “Zeg maar dat hij voor jullie koffie/thee met een ‘waffle’ maakt!” Wow, wat een lief gebaar! En hoe bestaat het, dat we uitgerekend haar spreken!
Als we de stad in lopen, lopen we eerst bij de eerste de beste kapper binnen. Het is namelijk weer tijd voor Leo’s 3-wekelijkse knipbeurt. Hij wil van z’n “lange” haar af, dus we zijn op het juiste moment in een stad waar ze tal van kapperszaken hebben. Deze kapper heeft meteen tijd om de tondeuse over Leo’s hoofd te halen. Accuraat werkend, maar ook honderduit vragend naar onze tocht, waarvan hij zo onder de indruk is. Ook is hij benieuwd naar hoe dat toch zit met die boerenprotesten in Nederland. Kortom, een aangenaam bezoek en dat is geheel wederzijds, want bij de kassa hoeven we slechts een symbolisch bedrag af te rekenen. En dat in Noorwegen…

En zo zitten we rond 13 uur dus heerlijk aan de lunch met een ‘waffle’, zo groot als een pannenkoek, betaald door de vrouw van de sympathieke eigenaar. En alsof het nog niet genoeg is, krijgen we ook nog eens de speciale pelgrimskamer toegewezen. Een kamer, helemaal ingericht in de stijl van het Olavspad. Tot aan het douchegordijn toe!
Op onze “vrije” middag lopen we op onze slippers (wat vinden m’n hielen dit fijn!) langs wat bezienswaardigheden van Lillehammer. De sfeer in de stad is gezellig; de terrasjes zitten vol. We kopen nog een extra doosje Compeed en polarbrød voor de lunch van morgen.
Dit keer koken we niet zelf, maar eten we in het restaurantgedeelte van het hostel: een bord met groenten en een heerlijke moot zalm! Wat een afsluiting van deze droomdag!

Zondag 24 juli

Het is zo leuk om te zien hoe de Noren van tuinieren houden. Stuk voor stuk zulke plaatjes van tuinen waar we langs komen! Vooral de geel-oranje Oost-Indische kers is hier populair. Die steekt ook zo mooi af tegen dat houtwerk hier. Zo is het bepaald geen straf om een stad uit te lopen. De naam Lillehammer deed mij vermoeden dat het om een grote stad gaat, maar we hebben het hier over 28.000 inwoners, oftewel nog geen 60% van de wijk Tilburg-Reeshof…
Als je Lillehammer uitloopt loop je het Gudbrandsdal in. Onze weidse uitzichten veranderen in uitzichten op rotsrijke en groene bergen, vol begroeid met voornamelijk dennenbomen. Hier en daar zie je een boerderij hoog boven in de bergen. Ik vraag me af hoe geïsoleerd je je hier voelt wanneer er hier sneeuw ligt…
Op de campus van Lillehammer (jaja, Lillehammer beschikt over een universiteit…) staat een schitterende stabbur. Zo knap wat die Noren allemaal kunnen maken met hout!
Onze lunchplek is bij Kjaelighetsfossen (Waterval van de liefde), zo’n 300 m van het pad af. Hoe romantisch kun je het hebben op een zondagmiddag… Het koele (smelt)water is er zo helder dat we er onze bidons mee vullen.

De laatste kilometers lopen we op een parallelweg langs de E6, dé autobaan van Oslo naar Trondheim v.v. Dat is niet zo gezellig lopen, maar schiet wel even lekker op. Een sfeervol houten huisje/hut is de plek waar we vanavond mogen verblijven. Van alle gemakken voorzien, dus we koken zelf. In tegenstelling tot de rest van Noorwegen is hier in deze (vakantie)regio de supermarkt wél op zondag open. Dit doen ze speciaal voor de toeristen. Nog even 2 km op en neer naar de Spar voordat wij ons terugtrekken in onze “cosy cottage”, terwijl we lichte regen op ons dak horen vallen. Mooi op tijd binnen!

Dankbaar voor:

  • de wasmachine van Johannesgården
  • de hartelijkheid en gulheid van de mensen die we ontmoet hebben
  • de goede bewegwijzering van het Olavspad
error: Content is protected !!