Dinsdag 19 juli
Daar gaat hij dan… onze Duitse pelgrimsvriend. Zo bijzonder, hoe gehecht je aan iemand kan raken terwijl we ruim 1 week geleden niet eens van elkaars bestaan af wisten.
Voordat we het hostel verlaten nemen we eerst goed de tijd om weer enkele accommodaties te boeken. We willen elke keer zo’n 5 aankomende overnachtingen vast hebben liggen. De accommodaties op dit Olavspad zijn schaars. Dus als een pelgrimsherberg aangeeft dat ie vol zit, betekent dat je dan uit moet wijken naar een alternatief, vaak kilometers verder. Of kilometers eerder, maar dat houdt dan in dat je etappe van de daaropvolgende dag weer heel wat langer wordt. Het is balanceren.
Vandaag is de dag dat we het grote meer Mjøsa oversteken, naar Hamar. We hadden dit graag gedaan met de Skibladner, de oudste nog varende stoomboot met een vaste dienstregeling ter wereld. Maar vanwege mechanische problemen vaart deze pas vanaf 22 juli. We zijn dus net een paar dagen te vroeg. We gaan ‘m wel bekijken en vragen aan de aanwezige werkmannen of ze toevallig vandaag niet een testvaart naar Hamar willen maken. Helaas, dat feest gaat niet door.
Dus pakken we de bus. We hoeven niet helemaal om het grote meer heen, want ter hoogte van de plaats Moelv is een brug. Het is een uur rijden en dan bevinden we ons exact op de hoogte van Gjøvik, maar dan aan de andere kant van de grote plas. We stappen uit in de buurt van het Vikingskipet, de ijsbaan van Hamar in de vorm van een omgekeerd vikingschip, dat werd gebouwd voor de Olympische Spelen van Lillehammer in 1994. Eens kijken of we misschien mijn Noorse schaatshelden van die tijd, Johann Olav Koss of Kjell Storelid, per ongeluk tegen het lijf lopen. Nee helaas, het is een verlaten boel hier zo in de zomertijd.
Langs het meer lopen we de kustlijn af richting het pelgrimscentrum van Hamar. Dit centrum heeft naast informatieverstrekking aan passerende pelgrims ook de functie van herberg. En weer worden we zo hartelijk ontvangen! Na ons komt nog 1 pelgrim, een Duitse vrouw, Monika. Zij is op de terugweg naar huis. Vlak voor de ruige hoogvlakte Dovrefjell heeft ze besloten om om te keren omdat de eenzaamheid haar te zwaar valt. Tja, ook dat is Noorwegen: hoe noordelijker je het land in gaat, hoe minder bewoning je tegen komt en des te meer je op jezelf aangewezen wordt…
Woensdag 20 juli
Ons pelgrimsonderkomen bevindt zich vlakbij de ruïne van de kathedraal. De kathedraal van Hamar werd gebouwd in de 12e eeuw en moet ooit een prachtig romaans kerkgebouw geweest zijn. Toen kwamen de Zweden in de 16e eeuw en verwoestten de kathedraal. Er resten sindsdien alleen nog een paar openstaande pilaren en bogen. Sinds 1998 bevindt de ruïne zich onder een beschermende glasconstructie. Een prachtig stukje architectuur waarbij, ook in de uitvoering, nergens op is bespaard. We zijn uitgenodigd voor het ochtendgebed om half 9 in deze indrukwekkende kathedraal. We zijn maar met z’n drietjes plus enkele vogeltjes die door een open raam naar binnen gevlogen zijn. Met een 2e zegen binnen 3 dagen moeten we Trondheim toch wel gaan halen🙂
Langs de kustlijn lopen we Hamar uit, waarna we een schaduwrijk natuurreservaat binnen lopen. Tijd voor een pauze met een lekkere koek voor de benodigde energieaanvulling. Het is nog steeds prachtig agrarisch gebied waar we doorheen lopen, voornamelijk akkerbouw (de graanschuur van Noorwegen).
De lunchpauze gebruiken we graag bij een kerk en ook dit keer is het weer een plaatje van een kerk waar we rond half twee aankomen. De hovenier is er alleen enthousiast met z’n grasmotormaaier aan het werk. Ondanks dat we met de schoenen uit ons al lekker geïnstalleerd hadden op een bankje in de schaduw, verkassen we toch maar, want die herrie is niet te velen. De hovenier zal het zelf zo niet ervaren, want die heeft een koptelefoon op. De Noren zijn waarschijnlijk gek op kort gemaaid gras, want eigenlijk overal zien we verzorgde grasmatten. Vaak zien we een grasrobot zoemend z’n baantjes maken.
We slapen deze avond in een huisje achterin de tuin van een particulier. Nu een keer een minder hartelijke ontvangst. Vrij zakelijk legt onze gastheer uit wat waar staat en daar is hij vrij snel mee klaar. En of we meteen willen betalen. Een vrije hoge prijs voor een hutje zonder stromend water, zonder douche en zonder “eigen” toilet. Als Leo hem om de WiFi-code vraagt moet hij zijn telefoon inleveren zodat hij dit ongezien kan ingeven. Waarom is ons onbekend…. Ha, moet ie net bij Leo zijn… binnen een minuut had hij het wachtwoord gekraakt en kon ook ik op mijn telefoon van de WiFi gebruik maken🙂
Onze lieve Heer heeft rare kostgangers….
Dankbaar voor:
het heerlijke weer (maximaal 25 graden)
het gezellige avondeten met Monika (chef-kok Leo)
de actiemaand van de buskaartjes (voor € 1 pp van Gjøvik naar Hamar)
