- Etappe: 09
- Van: Hillesheim
- Naar: Gerolstein
- Aantal wandelkm: 24,7
- Aantal meters stijgen: 745
- Aantal meters dalen: 797
- Weer: bewolkt met af en toe een druppeltje en af en toe een zonnetje
Na goed een uur lopen zien we een bordje naar Gerolstein – onze eindbestemming van vandaag. Over het fietspad zou het nog maar vier kilometer zijn. Klinkt verleidelijk, maar de Eifelsteig gunt ons nog een aantal bijzondere plekken rondom Gerolstein, en dat betekent: vele kilometers klimmen en dalen.

Via de historische stadsmuur verlaten we Hillesheim en al snel duiken we opnieuw de natuur in. Wat blijft het toch opvallend hoe schoon het hier is; geen blikje, geen papiertje, helemaal niets. Wat we wél overal tegenkomen zijn de jachtstoelen. In de bossen en langs de velden staan ze in alle soorten en maten: van solide, overdekte hutten op palen tot wiebelige stoelen hoog op een ladder.

De tweede beklimming van vandaag brengt ons naar de Molensteengrotten bij Roth. Deze grotten ontstonden door het delven van molenstenen in de Rother Kopf-vulkaan.

Natuurlijk nemen we een kijkje binnen. Leo voelt zich even Sherlock Holmes en schijnt met zijn zaklamp langs de wanden, op zoek naar sporen van molenstenen – en jawel, we ontdekken ze ook echt.

Bovenop de Rother Kopf genieten we van een weids uitzicht over de heuvelachtige Eifel. Een overdekte hut biedt uitkomst voor de lunchpauze, want de wind giert hier venijnig koud. Op de top moet er natuurlijk nog een geocache gevonden worden. Succesvol!

Daarna dalen we af richting het Gerolstein-stuwmeer, vlak bij de bebouwde kom. De verleiding is groot om rechtstreeks naar ons hotel te lopen, maar we volgen plichtsgetrouw de route. Gelukkig maar, want de beloning is groots: de indrukwekkende Gerolsteiner Dolomieten. Wat nu een reeks rotsblokken is, was ooit – zo’n 390 miljoen jaar geleden – een warm koraalrif in de zee. Tussen deze kolossen lopen voelt alsof je even terugreist in de tijd.

Langzaam beginnen de voeten echter te protesteren en verlangen we naar ons hotel. Eenmaal afgedaald in het centrum blijkt dat we nog anderhalve kilometer klimmen tegoed hebben, dwars door de stad. In gedachten houd ik me vast aan een les uit Kamp van Koningsbrugge: als het fysiek zwaar wordt, is het mentaal doorzetten dat telt. Dus geen gekreun of gezucht, maar het vizier vooruit: warme douche, goed bord eten, lekker bed.

Mission accomplished!
Dankbaar voor:
- dat de regenjas de hele dag in de rugzak kon blijven
- de fijne rustplekken onderweg
- een ligbad in het hotel
