Donderdag 11 juli
‘Gelukkig’ scoorden de Engelsen nog in de 90ste minuut. Vanaf ons mobieltje zijn we uitstekend in staat de het EK 2024 te volgen. Daarentegen verwacht ik dat we zondag in een internetloze omgeving zullen verblijven. Dus om in de uitspraak van een bekende voetballegende te blijven: “elk nadeel hep z’n voordeel”.
Het is aan het begin van gistermiddag gaan regenen en dat doet het tot een uur of 10 deze ochtend. We besluiten om te vertrekken wanneer de regen is gestopt. Hmm… regen kan ook vallen, ook al staat deze niet op de neerslagradar. Dus regenjas aan en regenhoes om de rugzak. Vlak voordat we vertrekken krijgen we van de Zweedse fietspelgrim Grunilla, die in dezelfde accommodatie logeerde, nog haar contactgegevens, voor het geval we vastlopen onderweg. Wat lief!
De route van vandaag bestaat uit 1 lange weg, soms asfalt, veelal grindweg. De weg is ongelooflijk saai daardoor. Spannender dan soms omhoog, soms omlaag, soms naar links, soms naar rechts is het niet. En dat bijna 28 km lang! We zien nauwelijks iemand. Dat is toch wel een beproeving.
Wanneer we op een pilegrimssoffan ons boterhammetje eten komen er op het moment dat we op willen stappen, een Zweedse moeder met dochter ons afwisselen. Ook zij zijn blij met deze afleiding, en moeders presteert het dan ook om 5 kwartier in een uur vol te kletsen. Ze zijn toch zo trots op hun land, zeker als ik het Zweedse outdoormerk Lundhags laat vallen blijft de woordenstroom maar komen… We kunnen tot op heden toch wel stellen dat de Zweden wat opener zijn dan hoe wij in 2022 de Noren ervaren hebben.
De kilometers vorderen langzaam en zeker met de laatste 9 km heb ik veel moeite. Ik heb keelpijn en al m’n spieren doen zeer, wat mijn loophouding niet ten goede komt.
Voordat we bij ons overnachtingsadres aankomen, passeren we de prachtig witte kerk van Stöde, beroemd geworden doordat daar (in 1937!) het 1e huwelijk van de bekende Zweedse actrice Ingrid Bergman is gesloten.
We bereiken de eenvoudige camping waar we aankomende nacht logeren in een kleine cottage. Ik presteer het toch nog om (zonder rugzak en met slippers aan) met Leo mee naar de supermarkt te gaan, weer een kleine kilometer heen en ook weer terug. En dan gaat bij mij het kaarsje uit. Ik voel me warm en wil alleen maar liggen. Dat ben ik van mezelf niet gewend. Dit is de 1e keer dat ik op een lange wandeltocht ziek ben. Dus niet nog even lopen naar het prachtige meer waaraan de camping ligt, maar direct de koffer in!
Vrijdag 12 juli
Ik heb als een blok geslapen en bij het wakker worden twijfel ik of ik vandaag kan lopen. Ik voel me nog steeds beroerd. Een beetje eigenwijsheid is mij niet vreemd, dus ik wil er toch voor gaan. En eerlijk is eerlijk, m’n hele lijf doet pijn, behalve mijn benen. Daar zit nog kracht genoeg in. Gelukkig is de etappe van vandaag maar 18 km, dus ik vind dat dat moet lukken. Waar ik alleen geen rekening mee gehouden had is dat het virusje dat ik waarschijnlijk onder de leden heb in m’n darmen is gaan zitten. Dus bij tijd en wijle heb ik me een buikloop! Bomen genoeg hier in Zweden dus ik kan adequaat handelen. Totdat ik toch te laat ben… Ik ga er niet verder over uitweiden, maar het is knap vervelend!
De route vandaag biedt meer afwisseling dan gisteren. We lopen langs een grote rivier, dat soms leidt tot meervorming. En dan met een fijn zonnetje erboven is het eigenlijk wel fijn lopen.
Vanavond slapen we weer in een cottage op een camping. De Zweden werken veel met sleutelcodes, waardoor je niet langs de receptie hoeft. Halverwege de middag komen we aan bij ons huisje, maar ik zie dat er een auto naast het huisje staat. Zou de schoonmaak nog bezig zijn? Nee, niets blijkt minder waar, in “ons” huisje zit een Amerikaan die geenszins van plan is om te wijken. En hij wil al helemaal niet delen, laat hij ons weten. De camping heeft dus een probleem, en zal voor een oplossing moeten zorgen. Leo loopt terug en ik zak min of meer uitgeput neer op de veranda van het huisje. Enige vorm van empathie is deze man vreemd. Terwijl ik m’n best doe om het een beetje gezellig tussen ons 2 te houden, kan hij alleen maar vertellen over dat hij maar 90 dagen in Europa (in verband met Schengen) mag verblijven. Hij vliegt van hot naar her; door vliegschaamte wordt hij niet gehinderd.
Ondertussen heeft de ‘baas’ van de camping voor ons een alternatief gevonden. De hele camping is bezet, maar ze houden altijd 1 kleine cottage beschikbaar voor noodgevallen. We krijgen notabene de helft van het geld terug en dat is niet onplezierig in dit land met z’n hoge prijspeil.
Ik verzamel al mijn moed om mezelf onder de douche te zetten en m’n onderkleding te wassen. En ondanks dat de zon schijnt en ik heel graag buiten zou zitten, duik ik weer voortijdig m’n bedje in. Ik hoop dat ik morgen weer de oude ben.
Dankbaar voor:
dat we met z’n tweeën lopen, zodat de een in situatie van ziekte de ander kan ondersteunen
de hartelijkheid van de Zweden
het alternatief dat de campingeigenaar ons heeft geboden