Maandag 15 juli
Met een vliegenmepper (lees muggenmepper) voortdurend in de aanslag eten we ons ontbijt en maken ons op voor een wandeldag van 24 km. Gelukkig zijn de Zweedse muggen niet zo snel, dus het is snel raak. Zo midden in de onbewoonde wereld bevinden we ons echt in hun territorium lijkt het. En zij pakken hun kans waar om weer eens wat mensenbloed tot zich te nemen.
Maar eenmaal aan het lopen stelt die muggenterreur nog niets voor bij wat we de 1e kilometers meemaken. We worden namelijk werkelijk belaagd door van die stekende paardenvliegen. Van die platte, grijze vliegen die eenmaal op je gekropen niet meer willen wijken. En dan gaan steken, gemeen steken. Zeker als je eventjes stil staat om je drinkfles te pakken, duiken ze met z’n allen op je. Maar gelukkig worden we gered door de regen. De regenjas aan, dus armen beschermd en door de regen (?) blijken ze als sneeuw voor de zon te verdwijnen.
We naderen de provincie Jämtland, een provincie met heel veel oerbos en slechts 1,4% “beschaving”. En waarschijnlijk bestaat die ontginning uit de snelweg E14 die hier door het gebied loopt, van Sundsvall naar Trondheim. Het is een etappe waarin grindweg, bosweg en asfalt elkaar afwisselen. We houden lunchpauze op een idyllisch plekje aan het meer, zo mooi! Zeker nu de zon er ook doorheen weet te breken.
Moe – maar zeker niet meer uitgeput – naderen we Bräcke, waar we vannacht in een hotelletje slapen. Voordat we de dorpskern naderen passeren we eerst het mooie kerkgebouw van Bräcke. Net als in Noorwegen staan de kerken altijd buiten het dorpscentrum. We willen graag even een kijkje binnen nemen, maar de deur is op slot. Da’s jammer. We zijn tijdens deze 1e week al een aantal prachtige kerkgebouwen gepasseerd. Onze wandelgids geeft dan aan dat het de moeite waard is om binnen te kijken vanwege het bijzondere Roccoco-interieur of een oud beeld van S:t Olav, maar ja, dan moeten de Zweden wel ervoor zorgen dat de deur open is. Zelfs toen we afgelopen zondag rond 10 uur voorbij de kerk van Borgsjö kwamen was het hermetisch gesloten. En da’s ook jammer vanwege het feit dat dat dan net even voor een fijne onderbreking in een wandeldag kan zorgen!
Dinsdag 16 juli
Niet te geloven, er zijn nog 4 pelgrims in ons hotel! Waar komen die nu opeens vandaan? Drie van hen blijken met de trein naar Bräcke gekomen te zijn. Allemaal ook in Selånger gestart, maar vanwege blessures voortijdig de tocht moeten staken. Twee ervan gaan vandaag terug naar huis en de 3e houdt nog een extra rustdag. De 4e pelgrim, de Duitse Manfred, heeft de nacht doorgebracht in de ‘gapahuk’ waarin we gisteren geluncht hebben. Maar ook hij neemt in Bräcke een rustdag om wat bij te komen.
We ontbijten deze ochtend met z’n allen en dat is ontzettend gezellig. Dit had ik ook echt even nodig, wat contact met anderen. Om half 10 breken wij toch echt op, want wij hebben een etappe van 25 km gepland.
De route vandaag loopt hoofdzakelijk langs het grote meer Revsundssjön. Bijna altijd houden we die in het vizier. Het weer is ideaal, droog en niet al teveel zon. En het hotelletje was ook ideaal, want we hebben er heerlijk geslapen en gegeten. Uiteindelijk merk je het wel aan de kwaliteit van de slaap of je op een matras slaapt of op een plank met een dun matje erop.
Ik voel me weer goed. En ook Leo is nog helemaal oké. Sterker nog, voor hem is de noodgedwongen vertraging in het tempo en het niet meer stilstaan en weer hollen omdat ik weer “even” een geocache moet pakken of iets anders van dichtbij moet zien, een zegen geweest. Nu is hij veelal degene die nog energie overheeft bij aankomst en dat vindt hij een fijne ervaring. Dat is dus een mooie leerschool geweest. M’n kracht doseren is normaal gesproken niet m’n sterkste kant, maar nu moet en wil ik wel.
En weer is de conclusie, een ‘camino’ lopen is een leerzame weg!
Dankbaar voor:
de apotheek in Bräcke (Compeed)
dat m’n conditie en kracht weer bijna terug is
de prachtige pauzeplekjes aan het meer
de prima magnetronmaaltijd