Woensdag 17 juli
Noodgedwongen kunnen we wat later aan de wandel vandaag, want we moeten eerst naar de supermarkt om onze lunch voor vandaag en morgen in te kopen. De komende 2 dagen komen we geen winkel meer tegen. De winkel gaat pas om 9 uur open, waardoor we dus laat starten.
We hebben op Camp Viking geslapen, gerund door een van oorsprong Belgisch stel. Ze hebben ook een pub, maar helaas – voor Leo – was de meest noordelijke Belgische pub gesloten. De camping is werkelijk schitterend gelegen aan een meer. En zeker ’s avonds, als de zon gaat zakken, is het uitzicht fenomenaal.
Nu zijn het vandaag maar 18 km. Alleen is de ene kilometer de andere niet. Echt klimmen doet het hier niet, maar het gaat wel vaak op en af met zo’ n 200 meters hoogteverschil.
We komen vandaag weer bij een prachtige kerk met een oude pastorie in Revsund. En zowaar, de kerkdeur staat open! Het blijkt dat de organiste aan het oefenen is. Wat een magnifiek geluid komt er uit die orgelpijpen. Het is mooi om in de kerkbanken in een allemachtig grote kerk daarvan getuige te zijn. Leo ontdekt in deze kerk ook nog eens een 13e-eeuws beeld van Olav, de heilige naar wiens graf wij in Trondheim op weg zijn.
Wanneer we weer verder lopen kunnen we al vrij snel de regenkleding tevoorschijn halen. Na eerst alleen wat dun, fijn gemiezer wordt het nu menens. Het overgrote deel vandaag is een slingerend, smal bospaadje vlak langs het meer Revsundssjön. En dat paadje heeft een hobbelige ondergrond en gaat veel op en af. Met name ik ervaar het als zwaar, omdat ik vanwege de blaren op m’n hielen m’n voet niet ontspannen afwikkel.
Het pad heeft af en toe prachtige doorkijkjes op dat grote meer waar wij helemaal omheen lopen om uiteindelijk te eindigen in Pilgrimstad. Pilgrimstad heeft z’n naam te danken aan de vele pelgrims die hier vanaf 1030 al voorbij gekomen zijn, omdat hier een Olavsbron is. Wij slaan al voortijdig af om (drijfnat) naar ons onderkomen te gaan bij de particulieren William en Meja in hun Pilegrimens Vila.
Donderdag 18 juli
Het regent nog steeds helaas. Vandaag lijkt het wel herfst met al die wind, regen en een temperatuur van zo’n 13 graden. Wij zijn weer klaar voor een nieuwe etappe, alleen blijken onze schoenen er nog niet klaar voor te zijn. William dacht dat die wel droog zouden worden in het hok van de boiler, maar helaas… Het is niet de 1e keer deze week dat we met soppende voeten in onze schoenen lopen. Die voetjes van ons krijgen wat te verduren!
Vandaag geen kronkelende bospaadjes, maar een gevarieerde grindweg langs water en soms wat asfalt. En langs al deze wegen is het een bloeiend bloemenfeest. Soorten die in Nederland na elkaar bloeien van voorjaar tot en met de zomer, doen dat hier allemaal tegelijk. Fluitekruid, monnikskap, blauwe klokjes, heel veel wilgenroosje. Margrieten, ereprijs, kamille, boerenwormkruid én verschillende soorten orchideeën, die bij ons vrij zeldzaam zijn. Dat geeft deze grijze, druilerige dag toch nog een vrolijk tintje.
Her en der komen we een (zomer)huis of boerderij tegen. Heel veel huizen hebben een kas in de voortuin staan met al dan niet enkele moestuinbakken erbij. Overigens zie ik niet altijd beplanting in de kassen, maar soms ook opslag van spullen. De eigenaar van de cottage in Brunflo waarin we vannacht de nacht doorbrengen, Sören, is 2 grote glazen kassen aan het bouwen, puur en alleen voor de ‘loppis’ (= vlooienmarkt). De handel in tweedehands spullen lijkt in Zweden een nationale hobby. Wij zijn de bordjes ‘loppis’ al meermalen tegen gekomen, zelfs op plekken waarvan je je afvraagt of er ooit iemand komt…
Dankbaar voor:
het aanbod van Meja en William om onze was te doen
het vertrouwen van Sören ons alleen in z’n huis te laten
de schoendroger in onze cottage in Brunflo