Zaterdag 10 augustus
De Olavsleden is voltooid, maar onze reis is nog niet beëindigd, want we gaan nog even terug naar onze tocht van 2022. Toen liepen we de Gudbrandsdalsleden, het Olavspad van Oslo naar Trondheim. Nu we hier toch zijn, nog zo ver weg van het warme Nederland, pakken we nog enkele hoogtepunten mee. We gaan heel langzaam en bewust afscheid nemen van dit geweldige land.
Na een onderhoudend ontbijt in aanwezigheid van de intelligente Åshild stappen we pas rond half 11 de deur uit. Het heeft vannacht flink geregend, maar nu breekt het zonnetje al weer door. Met de bus bereiken we Trondheim, waar Manfred en wij ons even opsplitsen totdat we met z’n drieën ’s middags rond half 4 de trein naar Oppdal zullen nemen.
Met onze rugzak op trekken we door de grote stad, waar we het toch al snel voor gezien houden. Te druk, teveel prikkels. In enkele straten staan Amerikaanse oldtimers tentoongesteld, die veel publiek trekken. Best wel bijzonder, de tegenstelling tussen die brandstofslurpers en de stimulering door de Noorse overheid om vooral een elektrische auto aan te schaffen. Elektrische auto’s zien we hier veel, omdat daar geen enkele belasting over hoeft te worden betaald. Ze zijn zelfs vrijgesteld van parkeergeld, tol en geld voor de veerboot!
Onze lunchplek voor vandaag is weer het pelgrimscentrum, waartoe ook een café behoort waar ze vers gebak hebben en onbeperkt koffie en thee. Zelden zo’n lekkere chocoladetaart gegeten als daar!
Rond half 3 zeggen we definitief vaarwel tegen het pelgrimscentrum en lopen we richting station. En wie komen we nog tegen op zo’n drukke weekenddag in zo’n grote stad? Kees!, de man die de laatste week tot onze groep behoorde. Wat fijn om nog goed afscheid van hem te kunnen nemen.
Manfred treffen we op het station bij de trein die ons een kleine 100 km zuidwaarts, naar Oppdal zal brengen. De treinreis is als een aflevering uit Rail Away. Vanuit het vlakke Trondheim reizen we door het dunbevolkte gebied waar de donkergroene bossen worden afgewisseld met goudgele graanvelden, lichtgroene weides en heel af en toe een rode boerderij. Wat een ongelooflijk mooi beeld, maar tegelijkertijd bedenk ik me ook hoe geïsoleerd het wonen hier is…
In Oppdal heb ik via AirBnB een appartementje met 4 bedden kunnen boeken voor onze laatste uren samen. Alsof het gisteren was dat we hier in de supermarkt lopen, zo vertrouwd voelt het om hier te zijn!
Zondag 11 augustus
Nog eenmaal met z’n drieën ontbijten en dan gaan Manfred en wij weer ieder onze eigen weg. Het is koud als we met Manfred meelopen naar het busstation. Een temperatuurmeter op een gebouw geeft aan dat het 9 graden is en meer wordt het ook niet vandaag. Maar met de harde wind erbij voelt het nog kouder aan. Gelukkig kunnen we ons erop kleden.
En dan is het moment daar, na 3 intense weken gaat de lieve Zuid-Duitser er met de bus vandoor. Het is even slikken, maar het is ook weer heel erg fijn om z’n tweetjes onze herinneringen aan de Gudbrandsdalsleden op te kunnen halen.
Oppdal is een wintersportplaats en daarom zijn hier (alleen) de supermarkten op zondag wel open. Het heeft eigenlijk nauwelijks een centrum, maar er is wel veel bebouwing in het dal, dat omsloten wordt door knoeperds van bergen. We zitten hier op 550 meter boven de zeespiegel. De boomgrens ligt op zo’n 700 meter, dus je kunt hier vanuit het dal prachtig de overgang zien van de bossen op de bergen naar de grillige stenenmassa richting de top. Wij blijven nog een dagje in Oppdal, zij het nu in het Oppdal Gjestetun Hotell, want het appartementje was voor deze dag al verhuurd.
Behalve dat het koud is vandaag, regent het ook regelmatig. De bergtoppen verdwijnen dan in het wolkendek. Met de regenjas aan maken we een grote wandeling met als doel om het grootste vikingenkerkhof van Noorwegen – Gravfeltet Vang – te bezoeken. Een idyllisch ogend park met 900 grafheuvels. Heel bijzonder om te zien.
’s Middags maken we de planning van onze komende week verder rond, boeken de nodige vervoerstrajecten, pikken wat geocaches op en kopen een magnetronmaaltijd. We hebben op onze kamer een klein keukenblokje mét magnetron, een eettafeltje, 2 fauteuiltjes en weer een lekker ogend bed. Dat is de ideale uitvalsbasis voor onze wandeling van morgen over de Dovrefjell!
Dankbaar voor:
dat bij beiden het lopen nog steeds zo goed gaat
dat we digitaalvaardig zijn, een must in dit land
de verwarming op onze hotelkamer