Soppen

Als we vertrekken schijnt de zon; hoe anders eindigt deze dag…
Wat zijn de Noren toch goed van vertrouwen. Op het terrein staat een kleine staafkerk. Natuurlijk nemen we daar een kijkje. Tot mijn verbazing staat bij de ingang de “collecteschaal” open en het vele geld ligt voor het oprapen. Datzelfde geldt voor de betaling van onze overnachting op deze onbeheerde plaats. Je stopt het geld in een kistje of een holle boomstam en je verlaat de plek. En dat alles in goed vertrouwen.
Een “hobbelig smal en inspannend pad” vermeldt ons wandelboekje over de 1e 6 kilometers. Nou daar is geen woord mee gelogen. Het is een uitdagend pad, maar geeft ons wel prachtige uitzichten op kletterend water en op de treinbaan die onder ons een tunnel in gaat. Op sommige stukken van het pad is een brug of een trap gemaakt om door deze omgeving te komen. En dat is altijd zo degelijk gemaakt! Dat is die Noren wel toevertrouwd, dat knutselen met hout.
Halverwege de dag passeren we een camping. We besluiten om daar aan een picknicktafel te lunchen. Van de Nederlandse eigenaren mogen we in de keuken water koken, zodat we een lekkere kop thee/oploskoffie bij ons polarbrød hebben. We hebben een aangenaam en mooi relativerend gesprek met Cyril, de Nederlandse eigenaar. En eigenlijk blijven we daardoor langer zitten dan verstandig is, want we weten dat er regen op komst is. De zwaluwen vlogen gisteravond niet voor niets zo laag…
Terwijl wij een bospad opklimmen beginnen de eerste kleine druppeltjes te vallen. Geen probleem, lekker fris. We doen alleen de hoes over de rugzak en hopen dat het verder wel mee zal vallen. Nog geen paar honderd meter verder doen we toch maar de regenjas aan. We hebben nog 9 kilometer te gaan voordat we bij onze eindbestemming zijn. Regelmatig kijk ik vanonder mijn capuchon naar de lucht en ik zie me toch een gitzwarte lucht aan komen drijven… Het vervolg laat zich raden: drijfnat komen we aan bij de historische herberg Budsjord. Ik ben zo uitgeput van deze laatste kilometers (het waren er 26 in totaal) dat ik niet meer weet hoe we ooit weer warm en droog moeten worden. En ook niet meer weet hoe en waar te beginnen. We soppen letterlijk in onze schoenen. Op het terrein krijgen wij de hut met de oude haard toegewezen. Helaas is de haard niet aan en zien wij ook geen mogelijkheden om deze aan te maken. Gelukkig zijn er wel 2 kleine verwarmingsplaten. We bouwen alles om om daar zoveel mogelijk profijt van te hebben. En daarna eerst maar weer eens een kop warme thee en een greep in de notenzak om enigszins bij te komen.
Om half 7 worden we aan tafel verwacht in het hoofdgebouw. We kijken ernaar uit, niet alleen omdat we zin hebben in een lekkere warme maaltijd, maar ook omdat we onze Duitse pelgrimsvriend Til terug gaan zien!

De gezellige maaltijd van gisteravond heeft heel veel goed gemaakt. Na een paar uur voelden we ons weer als herboren. En het allerbelangrijkste, het is gelukt om de schoenen droog te krijgen🙂 !
Net zoals in onze 1e week gaan Leo, Til en ik met z’n drieën op pad. Vandaag is onze start over de Dovrefjell, een prachtig ongerept berggebied. We beginnen meteen te klimmen van 600 naar 1.200 meter. Het gaat ons goed af, zeker met de herinnering van de zware regenval van gisterenmiddag nog vers in ons geheugen. Het berggebied is betoverend. We hebben een 360 graden uitzicht waar we niet op uitgekeken raken. Zeker met de wisselende luchten erboven. Dit keer is het niet soppen in de schoenen, maar buiten de schoenen, want het is op veel plekken goed drassig. Regelmatig moeten we een waterstroom oversteken, dus het is behoorlijk inspannend. Heel warm krijgen we het er niet van, want er staat een fris windje, waardoor de temperatuur op zo’n 11 graden blijft steken.
Rond 15 uur arriveren we al bij Fokstugu, een boerderij gelegen aan de E6, maar verder gelegen in niemandsland. Weer een superschoon onderkomen waar wij een hele fijne kamer toegewezen krijgen. Ik zit nog zo vol energie dat ik besluit nog een ronde van 8 km te gaan geocachen, lekker even lopen zonder rugzak. Leo pakt ondertussen goed zijn rust.
Op het terrein staat ook een klein gebedshuis, waar om half 9 een kleine dienst voor de pelgrims wordt gehouden. Ik blijf dat zo mooi vinden om zo’n viering met alle nationaliteiten bij te wonen. Alhoewel het overgrote deel allemaal Duitsers zijn. Wij zijn de enige Nederlanders.
Na de kerkdienst genieten we van de opgeklaarde luchten. Prachtig hoe blauw de blauwe lucht hier is!

Dankbaar voor:

het gezellige samenzijn met Til, Rick en Eli

de warmte in onze hut, zodat alle onze spullen droog geworden zijn

de geweldig mooie en snelveranderende luchten