Menens

Wat een warmte produceer je als je klimt! Het zweet gutst van ons hoofd. Om maar niet te spreken over hoeveel transpiratievocht er tussen rug en rugzak zich bevindt. Onze rugzakken dragen een aardig zwaar luchtje met zich mee. Een lucht van wekenlang intensieve inspanning. En ook vandaag mogen we flink aan de bak. Veel klimmen en veel steil afdalen. Hoe komt het toch dat dit zo zwaar/hard werken is en tegelijkertijd zo intens genieten? Elke stap die we zetten wordt zorgvuldig gezet, want het pad zit vol ongelijke stenen/rotsen. Soms past je voet er net tussen. Onze stap moet regelmatig groot genoeg zijn om op het volgende rotsbrok te stappen. Je hijst niet alleen jezelf op, maar ook het gewicht van de rugzak. En dat is toch weer 10-14 kg extra. Blij dat we stokken hebben, die zijn voor mij onmisbaar in dit gebied.
Af en toe is de afdaling zo steil dat je denkt dat dit niet gaat zonder onderuit te schuiven. Maar zolang je focus houdt gaat alles goed. Het vereist dus constant concentratie. Dus het is niet alleen het lijf dat hard moet werken, maar ook het koppie. En dat heeft dan weer als gevolg dat je nergens anders aan denkt. Je bent volledig in dit moment. Geen weet van dag en tijd. En als je even halt houdt is het alleen maar alle zintuigen open zetten en je verwonderen over de schoonheid van de omgeving.
Vandaag is het zo’n dag dat we op de juiste momenten de “juiste” personen tegen komen. We passeren de Nederlandse pelgrim Esther en de Nederlandse hikers Jacques en Willem. De laatsten lopen ook op het Olavspad, maar met een heel ander doel dan het bezoeken van het graf van koning Olav in Trondheim. Jacques richt zich voor onderzoeksdoeleinden op de hier aanwezige vogels.

De rivier Lågen wordt alsmaar smaller in dit wonderschone Gudbrandsdal en daarmee wordt de kracht van het water sterker. Vanavond hebben we een huisje bij een raftingcentrum. Het raften laten we aan ons voorbij gaan. We sparen onze krachten voor de wachtende Dovrefjell, de ruige hoogvlakte die we over 2 dagen gaan betreden!

16 Kilometer vlak langs de Lågen lopen en daarvoor een berg op en af waarmee we 6 kilometer overbruggen.
Het bergpad is veelal breed en daarmee goed beloopbaar, dat is nogal een verschil met de smalle randen waarover we gisteren liepen. In de verte klinkt het gebel van de schapen en niet veel later staan ze voor onze neus. Maar zodra we dichter naderen kiezen ze het zekere voor het onzekere en schieten ze ervandoor, de bossen in.
Rond half 11 is de berg al beslecht en lopen we langs de brede rivier, soms zo dichtbij dat we zouden kunnen pootje baden. Het weer is ernaar, want de zon schijnt en het is fijn warm. Tijdens onze hele tocht valt het ons al op hoeveel kwikstaartjes hier vliegen. Ook vandaag zien we talloze kwikstaartjes zich in een golfbeweging over het water voortbewegen. Zo licht en speels!
We komen langs het plaatsje Otta, dat we vanaf de berg al hadden zien liggen. Daar doen we onze laatste inkopen, want daarna zal het een kleine week duren voordat we weer een winkel tegen gaan komen. We verdelen de inkopen over de rugzakken; zo, dat extra gewicht voel je! En net als we weer willen gaan lopen wordt Leo gestoken in zijn vinger, waarschijnlijk door een wesp. Hij wordt licht in z’n hoofd en hij moet echt weer even zitten. Dat is toch even goed schrikken! Daarna volgt er een allergische reactie bij z’n rechteroog; die zit ineens dicht door vochtophoping. Gelukkig trekt dat langzaam naar beneden weg naarmate de dag vordert.

Het nadeel van vlak lopen is dat je recht vooruit precies ziet wat er komen gaat en dat daarmee de weg eindeloos lijkt. We zijn dan ook blij als we rond 17 uur onze bijzondere eindbestemming hebben bereikt: Jørundgard. Jørundgard is een unieke bezienswaardigheid in Gudbrandsdalen. Deze prachtige middeleeuwse boerderij werd gebouwd voor de verfilming van de film Kransen in 1994, gebaseerd op de roman van Sigrid Undset over Kristin Lavransdatter.
Wij lijken aanvankelijk hier helemaal alleen te zijn, totdat de Duitse pelgrim Gaby rond 20 uur nog aan komt stappen. Met z’n drieën kijken we vanaf de veranda op de pelgrimszolder hoe de lucht zich langzaam maar zeker dicht trekt en hoe de zwaluwen op onze ooghoogte voor ons scheren. Dat voorspelt regen?

Dankbaar voor:

het aangename gezelschap van Jacques en Willem tijdens onze lunch

de heerlijke thee die we aangeboden kregen van het alleraardigste meisje in het  raftingcentrum

dat de wespensteek bij Leo hem niet heeft verhinderd om te blijven lopen