Woensdag 13 juli
Enkele kilometers vanaf onze overnachtingsplek ligt het plaatsje Jevnaker (heeft zo’n mooie Noorse uitspraak😉). Jevnaker is een toeristische trekpleister vanwege Hadeland Glassverk, een glasblazerij die stamt uit 1765 en daarmee het oudste industrie bedrijf van Noorwegen is. Ondertussen is de productie grotendeels naar het buitenland verplaatst, maar in de oude glasblazerij laten de stoere Noormannen nog zien hoe ze glas blazen. Indrukwekkend! Zwaar werk en dat in die hitte!
Omdat het een korte etappe is nemen we goed de tijd om hier rond te kijken.
De Jevnaker Kirke staat buiten het plaatsje op een heuvel. Daar klimmen we naar toe. De kerken waar we tot nog toe langs gekomen zijn zijn alle gesloten. Maar er is wel een houten “postbus” vlakbij de ingang waar een gastenboek, een lijst met overnachtingsadressen en een stempel in zit. Na het stempelen klimmen we verder totdat we uiteindelijk bij boerderij Sogn uit komen. En wat we daar aantreffen overtreft al onze verwachtingen: een prachtig ingerichte stabbur! Een stabbur is een voorraadschuur, een houten schuur op stenen pilaren, vergelijkbaar met een hórreo in Spanje. Maar deze is zo mooi ingericht, het lijkt wel een museum. De stabbur heeft ook nog eens een verdieping en gastvrouw Jane vertelt ons vol trots over het ontstaan en de 1,5 jaar durende restauratie ervan. We kijken onze ogen uit naar de historische en typisch Noorse inrichting. Het heeft 5 slaapplaatsen, een keuken en een grote verblijfsruimte boven, maar de stabbur is helemaal voor ons alleen.
En weer voelen we ons zo bevoorrecht dat wij hier mogen zijn!
Donderdag 14 juli
Vandaag is het bewolkt en eigenlijk best wel frisjes. Maar na nog geen paar 100 meter wandelen zijn onze ruggen al weer drijfnat van het zweet. Onze gastvrouw Jane is ook de beheerster van het pelgrimscentrum waar we vanmiddag langs komen. Ze vraagt of wij willen dat ze onze rugzakken alvast met de auto meeneemt. Het is even verleidelijk, maar slaan het aanbod toch af. Inmiddels voelt onze rugzak als een bijna onlosmakelijk onderdeel van onszelf en daarmee weer heel vertrouwd.
Het Toscane van het Noorden wordt deze streek genoemd vanwege de golvende heuvels en de vruchtbare landbouwgronden. De vergezichten zijn prachtig, ook met een zwaar bewolkte lucht erboven.
Het pelgrimscentrum waar Jane werkt ligt in Granavollen. Hier zijn ook de 2 zusterkerken te vinden, 2 kerken die in de 12e eeuw naast elkaar gebouwd zijn.
In het pelgrimscentrum ontmoeten we Til weer en krijgen we koffie/thee met cake aangeboden. Zo attent en zo lekker!
Gedrieën lopen we nog een paar kilometer verder naar Tingelstad, naar Marit. Deze 84-jarige dame neemt pelgrims in haar huis op. En wat is het fijn om hier te mogen zijn! Marit heeft gevraagd of we een uurtje voor aankomst willen bellen, zodat ze weet wanneer ze de aardappels op kan zetten. Weer een keertje douchen en genieten van een traditionele Noorse, voedzame maaltijd, wat een genot!
Dankbaar voor:
dat het woensdag net precies flink regent terwijl wij binnen in de supermarkt zijn en we daarna geen druppel gehad hebben
dat Jane onze was in haar wasmachine wil wassen
dat Marit voor ons een heerlijke Noorse maaltijd bereidt