Zondag 21 juli
Met onder andere een zelfgebakken wafel als ontbijt vertrekken we uit het hostel, waar we zo heerlijk van onze rustdag hebben genoten. De zon is er weer bij deze dag en met een aangenaam verkoelend windje is het heerlijk lopen. Het lopen gaat ons beiden goed af. Zolang de Compeed maar z’n werk doet, loop ik inmiddels ook als een kievit. Het fijne aan wat langer onderweg zijn, is dat je lichaam gewend raakt aan de inspanning. Ook de rugzak voelt (bijna) als natuurlijk aan. Als we de grote voetgangersbrug over het water overgestoken zijn, zien we de grote stad Östersund in het zonlicht langzaam ontwaken op deze vroege zondagmorgen.
Vanavond slapen we in een B&B, dus we moeten zelf voor ons avondeten zorgen. We hebben deze reis de maaltijdsalade ontdekt. Door de toevoeging van wat gekookte pasta kan dat goed als volwaardige maaltijd dienen. Voordat we de bebouwde kom van Östersund verlaten kopen we er 2. Dat is wel een voordeel van Zweden ten opzichte van Noorwegen. Hier zijn de supermarkten op zondag open.
De route vandaag is schitterend, door het heuvelachtige landbouwgebied met aardappel- en gerstvelden en over mooie, frisgroene bospaden. En daarbij altijd aan onze linkerhand een geweldig uitzicht over het grote meer met daarin kleine eilandjes en daarbij op de achtergrond een aftekening van de bergen. Dit is voor ons Zweden op z’n mooist!
De dienst in de kerk van Fröso is net afgelopen op het moment dat wij aan komen lopen. En wie treffen wij er? Der Pilger Manfred! Door onze extra dag in Östersund “lopen” we weer gelijk. De witte kerk met houten kapel is als trouwlocatie een begrip in Zweden. Zelfs uit Stockholm en Uppsala komen ze hier speciaal naar toe. Er is een wachtlijst van enkele jaren! De ligging is dan ook fantastisch, met dat wijdse uitzicht over het meer.
Manfred en wij blijken dezelfde overnachtingslocatie geboekt te hebben bij de Zweedse Helena. Gedrieën komen we gelijktijdig aan bij weer zo’n leuk Pippi Langkoushuis. Aan de keukentafel worden we uitgenodigd voor een lekkere kop koffie/thee. De tijd vliegt voorbij op deze manier. Rond etenstijd verlaat Helena haar huis om in het meer te gaan zwemmen en ze laat ons urenlang “alleen”. We mogen alle kasten open trekken als we iets nodig hebben. Wat vind ik dat toch bijzonder, zo’n volledig vertrouwen in 3 onbekende mensen.
Na onze avondmaaltijd (lekker makkelijk zo’n maaltijdsalade, geen afwas) draaien we wat plaatjes. Helena heeft van haar vader allerlei vinyl platen gekregen uit de jaren 60 en die is ze aan het sorteren, maar we mogen ze gerust draaien. Tja, ik ben nu met 2 (bijna) 64-jarige mannen op stap, dus die kunnen deze muziekperiode wel waarderen! En voor je het weet, is het 22 uur. We horen Helena thuis komen, wensen elkaar ‘Gute Nacht’ en gaan lekker naar dromenland.
Maandag 22 juli
Vandaag is de etappe niet zo lang, dus we starten ook niet zo vroeg. De zachtaardige Helena heeft een heerlijk ontbijt voor ons klaargezet. Manfred doet me voor hoe een hardgekookt ei eenvoudig uit de schaal te krijgen, zonder al die kleine stukjes te maken. Weer wat geleerd!
Manfred, Leo en ik blijken een gelijk looptempo te hebben, en we lopen de hele dag met elkaar op. Het is gezellig en afleidend om zo deze dagetappe te volbrengen. De mannen praten Duits en ik maak me verstaanbaar in een mix van Duits en Engels.
We houden pauze bij een ‘Olavs källa’, een waterbron gewijd aan de heilige Olav. Er is ook een stempel te vinden. Deze bevindt zich in een houten “vogelhuisje”, dat ook letterlijk als vogelhuisje dient, want door de verrotte bovenkant is een vogeltje in staat geweest in het kastje een nestje te maken.
Onze “grote” pauze houden we bij een ‘hembygdsgård’, een soort van openluchtmuseum waar vrijwilligers tijdens openingsuren koffie en thee schenken. Het is vooral ook bedoeld als ontmoetingsplek. Er is een gebouwtje met ‘loppis’ (kringloopspulletjes) en een groot grasveld met heerlijke zitjes, met rugleuning! In het hoofdgebouw zijn ook wat handgemaakte spulletjes te koop, zoals een potje jam, honing én breiwerk! Ik sta me te verlekkeren bij mooi handgebreide truien, sokken en wanten! Ook hier hangt een aardig prijskaartje aan de truien (SEK 2.500), maar nu ik er zelf 1 gebreid heb snap ik de prijs volledig. Voor dat uurloon komt niemand z’n bed uit, maar daarvoor heet het natuurlijk ook een hobby.
In het plaatsje Nälden slapen we in de ijshal, in een grote slaapzaal met stapelbedden. Dit hele grote (onbemande) gebouw hebben we voor ons drieën alleen. Wat een geluk!
Dankbaar voor:
dat onze overnachtingsadressen zo dicht aan de route liggen
het aangename gezelschap van Manfred
het heerlijke zonnige, droge weer
de gastvrijheid van Helena
de heerlijke pizza in Nälden