Nidaros

Deze nacht was uitdagend voor onze ruggen! De veldbedjes in het parochiecentrum zijn als hangmatten. Bovendien zijn de lichten die naar de ‘nødutgang’ verwijzen erg fel. In combinatie met de niet-verduisterende gordijnen, betekent dat voor mij dat ik tussen 4 en 5 uur klaarwakker ben. Buiten is het immers ook al volop daglicht. Het is niet de 1e keer dat me dit overkomt deze reis; na een paar uur goede slaap ben ik weer helemaal opgeladen. De adrenaline stroomt al weer volop en ik kijk er naar uit om weer te gaan lopen🙂…
Het was wel heel opmerkelijk dat niemand van de 10 pelgrims heeft gesnurkt! Dit is echt zeldzaam.
Na het ontbijt vertrekken we als eersten dit keer, ondanks dat het nog wat miezert. We gaan nog even langs de tegenover gelegen supermarkt, niet voor boodschappen, maar voor gratis WiFi. We willen het blog publiceren en dat kost nogal wat Mb’s, met name het uploaden van de foto’s. En onze foto’s moeten dan ook gesynchroniseerd zijn, anders kan Leo niet bij de foto’s die ik met mijn telefoon maak.
Onze tocht vandaag begint meteen met een lange klim. Heerlijk vind ik dat. Lopen in een rustig en beheerst tempo, stap voor stap, de ene voet voor de andere. Al snel duiken we het bos in. Het is er zo fijn stil. Alleen maar wat vogelgeluiden hoor je af en toe.
We zijn blij met onze stokken want ook vandaag zijn er weer gladde modderstukken. De flinke regen van gisterenavond heeft daar nog een schepje bovenop gedaan. Net voordat de bebouwing van Buvika in zicht komt lopen we het donkere, beschutte bos uit. Vanaf de hoogte waarop wij lopen krijgen we zicht op een wonderschoon fjord!

En ondertussen is de zon lekker gaan schijnen. Het is vandaag de helft van het aantal graden in Nederland (max. 16) en met de warmte van de zon is dit ideaal weer voor ons. Dit blijkt één van de beste dagen van deze zomer te zijn, want 2022 gast hier te boek als de koudste en natste zomer sinds 40 jaar!
We dalen af naar zeeniveau en lopen langs de waterrand. En weer met die lach van oor tot oor, want wat is dit genieten! Op een smal stuk van het fjord (bijna rivier) moeten we oversteken. Onze gastheer van vanavond, John, komt ons ophalen met z’n roeiboot. Dit doet hij al 24 jaar voor de pelgrims! Eenmaal aan de overkant neemt hij ons mee naar zijn grote boerderij, Sundet Gård. De stabur heeft hij helemaal omgebouwd tot een prachtige accommodatie van 2 verdiepingen. Het is zo sfeervol ingericht! ’s Avonds genieten we met in totaal 8 pelgrims van de heerlijke maaltijdsoep die zijn vrouw heeft klaargemaakt. Eerst gekookte aardappelen in je bord en dan de rijk gevulde bouillon erover heen. Smullen!

Trondheim is in zicht! Nog maar een kleine 21 km te gaan…
Onze overnachtingsplek vandaag ligt in het zuidoosten van Trondheim, terwijl de route naar de grote kathedraal in het noordwesten ligt. Gisteren hebben we besloten dat we rechtstreeks naar onze slaapplek gaan en dat we dus morgen, zondag, aan gaan komen bij de Nidarosdomen. Na zo’n 5 km over het Olavspad zouden we de route moeten verlaten en een eigen weg moeten gaan vinden. Op zich zal dit goed gaan lukken, zeker omdat Leo de GPS bij zich heeft. Maar… bij de splitsing kijken we elkaar nog eens goed in de ogen: zijn we er klaar voor om het Olavspad te verlaten? We weten van elkaar het antwoord eigenlijk al. Zoals we vanaf Oslo elke meter volgens de bewegwijzering lopend hebben afgelegd, zo zullen we ook de laatste meters volbrengen! Onze gastvrouw Oddfrid moet om 17.30 uur weg, dus we hebben afgesproken dat we uiterlijk om 17 uur bij haar zijn. Voor de 1e keer in weken hebben we te maken met wat “tijdsdruk”. We voelen ons fit en gaan de uitdaging aan. Het meeste stijgen zit ‘m meteen in de eerste 7 kilometers en daarna is het een grote, lange afdaling naar Trondheim. Vol bewuste aandacht nemen we afscheid van het pad dat ons zoveel schoonheid heeft laten zien, dat ons zo heeft uitgedaagd en dat ons zoveel voldoening heeft geschonken. De laatste keer een steile klim, de laatste keer glibberen door de modder, de laatste keer lopen over de loopplanken in een soppig moeras… Onverwacht krijgen we zo’n 8 km voor het einde vanuit onze hoogte een volledig beeld over Trondheim. Dat is even geleden dat we zoveel bebouwing bij elkaar hebben gezien. En dat geldt ook voor het eerste verkeerslicht dat we tegenkomen. Dat is weer even wennen!

Als er nog zo’n 5 km te gaan is zien we de groene spits van de kathedraal, ons doel! Onze knieën mogen zich nog even goed bewijzen, want de rem moet er nog flink op tijdens het dalen. En dan om 15.15 uur is daar plotseling het plein voor de Nidarosdomen, waar mijlpaal ‘0’ staat . Een dubbel gevoel: blij, want we zijn er – niet blij, want het zit erop. Het dringt allemaal nog niet helemaal goed tot ons door…
In het pelgrimscentrum worden we “op z’n Noors”, oftewel heel gastvrij ontvangen. We krijgen maar liefst 3 stempels, waarvan 1 “gouden” en ontvangen de “Olavsbrev”, het diploma voor het voltooien van de tocht. Je moet hiervoor minstens de laatste 100 km gelopen hebben. Nou, aan die eis voldoen we wel😉
We wisselen nog wat felicitaties uit met andere pelgrims (op zo’n eindpunt is de verbondenheid tussen pelgrims helemaal groot) en gaan op zoek naar de bushalte. Die blijkt heel dichtbij te zijn. Wij komen aan en de bus rijdt voor. We hebben geen kaartje en de chauffeur laat ons gratis reizen. We arriveren bij Oddfrid en in plaats van een kamer bij haar thuis heeft ze het luxe appartement van een vriend voor ons geregeld, waar we alles mogen gebruiken waar we behoefte aan hebben… Vol ongeloof kijken we elkaar aan: hoeveel goedheid, mazzel, geluk kun je op 1 dag aan…

Dankbaar voor:

het gezellige samenzijn in Sundet Gård

de tip van Oddfrid voor het Italiaanse restaurant (5-sterren pizza🙂 )

elkaar