En daar zijn we weer! In dat prachtige stadje in het zuidoosten van Frankrijk, met zijn twee markante rotsformaties van vulkanisch gesteente. Op de ene top prijkt een imposante kapel, op de andere staat – groots en beschermend – de Maagd Maria met het kindje Jezus in haar armen.
In 2018 maakten we voor het eerst kennis met Le Puy-en-Velay, tijdens onze XL-Camino naar Santiago de Compostela. Een jaar later was dit charmante stadje opnieuw ons vertrekpunt, ditmaal richting Rocamadour. En nu, in 2025, begint hier ons nieuwe avontuur: de Chemin de Stevenson.
Le Puy-en-Velay is voor veel pelgrims en wandelaars een belangrijk beginpunt, en daar speelt het stadje goed op in. Er zijn ruime voorzieningen: een parkeerplaats voor lang parkeren en een overvloed aan overnachtingsmogelijkheden.
Dit jaar hebben we echt een bijzondere overnachtingsplek gevonden. We slapen bij de zusters die in een schitterend oud pand wonen, pal naast de kathedraal. En alsof dat nog niet genoeg is, serveren ze ook avondeten – daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen. Want als er iets is wat Fransen kunnen, dan is het met liefde en aandacht koken.
Op het menu: een voorgerecht van groene linzen – een streekproduct –, gevolgd door een hartige plaattaart met spinazie en ricotta. Als toetje een fluweelzacht geel puddinkje met caramelsaus.
Aan tafel blijken we de enige twee niet-Franstalige gasten te zijn. Mijn hoofd draait op volle toeren om alle gesprekken te volgen en vertalen. Eén van onze tafelgenoten komt ons bekend voor: ze sprak ons vanmiddag aan omdat ze Leo even aanzag voor haar man. Ze moest twee keer goed kijken, vertelde ze ons lachend. En nu zitten we dus ineens samen aan tafel, onder hetzelfde dak.
Maar als doorgewinterde pelgrims weten we inmiddels: toeval bestaat niet.