- Etappe: 01
- Van: Aken
- Naar: Roetgen
- Aantal wandelkm: 21,1
- Aantal meters stijgen: 711
- Aantal meters dalen: 540
- Weer: bewolkt-zon-bewolkt
En vandaag is het dan zover: we beginnen aan de Eifelsteig. De Eifelsteig is opgedeeld in 15 etappes en vandaag staat de eerste op het programma. Officieel is die “maar” 14 kilometer, maar omdat wij nog niet bij het startpunt in Kornelimünster zijn, komen er voor ons ruim 7 kilometers extra bij. Vanuit ons hotel, aan de rand van Aken, lopen we via een klein parkje eigenlijk meteen de stad uit. Langs een groene strook verdwijnen de huizen al snel uit beeld, al horen we de ruis van de A44 nog een tijdje op de achtergrond. Daarna keert de stilte terug en voelt het alsof we echt de natuur in stappen.
De wind staat stevig vandaag. Als er al een paar gele bladeren aan de bomen hingen, dan zijn die er nu af. Na een kleine 7 kilometer bereiken we Kornelimünster, waar een groot bord met het logo van de Eifelsteig ons verwelkomt. Vanaf dit punt kunnen we de telefoon wegstoppen: de geel-groen-blauwe markeringen wijzen ons de weg. En als we die niet zien, dan volgen we gewoon de vele wandelaars die vandaag dezelfde etappe lopen.
De officiële start is op de markt van Kornelimünster, een prachtig historisch plein met statige panden. Helaas gaat veel van de charme schuil achter een zee van geparkeerde auto’s. Kornelimünster blijkt niet alleen belangrijk te zijn voor de Eifelsteig, maar ook voor de pelgrimsroute naar Santiago. Vanuit Aken trekken veel Duitse pelgrims langs dit stadje, waar ook de indrukwekkende Benediktinerabtei staat.
De route voert ons langs bossen en velden. Af en toe moeten we de armen hoog heffen om de overhangende brandnetels te ontwijken. Na een oude hoge spoorwegbrug wacht ons een verrassing: een lange trap omhoog. Een eerste test voor de conditie! Geslaagd, al sloeg de hartslag wel flink omhoog. Over twee weken, na meer etappes in de benen, zal dat vast soepeler gaan.
Volgens de etappebeschrijving zou dit traject in het teken staan van water. We wandelen inderdaad over houten planken door het hoogveen, maar noodzakelijk is het niet: alles is kurkdroog na een droog voorjaar en een droge zomer. Geen spoortje water te zien. Dat verandert pas bij de Dreilägerbachstuwdam, waar we een laatste pauze nemen voordat we steil afdalen en daarna geleidelijk weer omhoog klimmen. Uiteindelijk bereiken we ons pension in hartje Roetgen.
Dankbaar voor:
- dat het droog bleef (dit zou eigenlijk onze “regendag” worden)
- mijn vaardigheid met naald en draad, waarmee ik het gat in mijn telefoonzakje kon dichten
- de zalige Flussforel die de dag heerlijk afsloot