- Etappe: 15
- Van: Kordel
- Naar: Trier
- Aantal wandelkm: 20,0
- Aantal meters stijgen: 853
- Aantal meters dalen: 754
- Weer: zon
Volledig onbewolkt is de lucht wanneer we Kordel achter ons laten. Zodra we bij de supermarkt de bocht om draaien, duiken we meteen het bos in. En oh, wat blijft dat toch prachtig: de zon die door de hoge boomtoppen piept en de paden die in kronkels verdwijnen. Het is meteen duidelijk waarom de Eifelsteig het predicaat Premium Wanderweg draagt – ook deze slotetappe is weer adembenemend mooi.
We slingeren door de bossen, passeren Burg Ramstein en komen bij de Klausenhöhle, een oude kluizenaarsgrot. Heel vroeger (vanaf de 4e eeuw) kwamen hier verscheidene monniken die eeuwige zaligheid trachtten te bereiken door een leven in volledige afzondering. Ze trokken zich terug in de eenzaamheid om dicht bij God te zijn in de natuur.
Nog geen kilometer later zien we nog zo’n indrukwekkende grot, de Genovevahöhle. Ook hier zou in vroeger tijden bewoning hebben plaatsgevonden. Heel indrukwekkend, alleen al vanwege de warme rode kleur van het gesteente.
Langzaam merken we dat de bewoonde wereld dichterbij komt. We steken de snelweg A64 onderdoor, wandelen door het plaatsje Biewer (waar een prachtig standbeeld van Jacobus staat) en komen op een traject dat tegelijk deel uitmaakt van de Eifelsteig, de Moselsteig én de Mosel Camino. De paaltjes staan er vol markeringen bij.
Het laatste stuk voert ons langs een steile wand boven de Moezel. Bij verschillende uitzichtpunten krijgen we alvast een prachtig voorproefje: daar ligt Trier, onze eindbestemming. En dan is het zover: de grote toegangsboog markeert het officiële einde van de Eifelsteig. Hier word je welkom geheten – want de route kan ook in omgekeerde richting, van Trier naar Aken.
Ons hotel ligt vlak bij de Moezel. De felle zon maakt de laatste meters extra zwaar, dus we zijn blij dat we er zijn. Althans, bij de deur van het hotel. De deur van onze hotelkamer blijft helaas gesloten. Geen receptie hier: inchecken gaat digitaal… mits het werkt. Na talloze telefoontjes, vijf verschillende helpdeskmedewerkers en een serie WhatsApp-filmpjes om te bewijzen dat de deur écht niet open wilde, krijgen we na twee uur eindelijk toegang. Ter compensatie voor het lange wachten krijgen we een luxe suite! Dit was een mooie oefening voor ons geduld, terwijl we redelijk afgemat waren. Een betere oefening in het stoïcisme kun je niet hebben…
Dankbaar voor:
- dat mijn loslatende schoenzool het de hele tocht heeft volgehouden
- de Duitse buurman die zijn hotelkamer voor ons openstelde tijdens het wachten
- dat we het wéér samen geflikt hebben – es wieder geschafft haben!