Donderdag 25 juli
Het lijkt wel of we vandaag delen van de route in een natuurfilm lopen. Een stelletje kraanvogels dat met (enigszins vals) trompettergeluid wegvliegt, een specht die bij ons naderen z’n toevlucht hoog in de boom zoekt, een meer met zo’n mooie weerspiegeling van de bomen die eromheen staan… Dit is werkelijk zo’n mooi stuk Zweden.
En dan moet de klapper van de dag nog komen: de schitterende waterval Ristafallet (50 meter breed, 14 meter diep). Bij deze waterval is een camping, al 16 jaar gerund door de Nederlanders Jan en Mathilde. En daar slapen wij vanavond!
Maar voordat we daar zijn steken we eerst de 700 meter lange brug bij Mörsil over. Manfred sliep elders in Mörsil en is ons al vooruit. We gaan een stempel halen bij de kerk. Er ligt in het stempelkastje een overzicht van het aantal pelgrims van de afgelopen jaren. Het jaar 2023 was een topjaar met maar liefst 164 (!) pelgrims. En hiervan waren er 56 uit Nederland, 38 uit Zweden, 30 uit Duitsland en de rest uit overige landen. Geen idee hoe betrouwbaar deze meting is. Er ligt een logboekje bij, misschien dat dat de bron is? En dat wij, Nederlanders, graag onze naam in een boekje schrijven?
Halverwege de dag komen we langs Järpen, het plaatsje waar de Lundhags Fabriksbutik is. Als fan van het outdoormerk Lundhags kan ik daar niet zo maar aan voorbij lopen. “Even” binnen kijken… De winkel verrast me ook nog eens met een uitgebreid assortiment van mijn favoriete Noorse sokkenmerk Ulvang. Tja, we gaan geen extra gewicht toevoegen aan onze rugzak, maar ik kan het niet laten om 2 paar Ulvang sokken uit de “van-voortjes”bak te halen.
Naarmate de tijd verstrijkt wordt het weer steeds zonniger. Wat een kadootje om zo bij onze eindbestemming aan te komen. We lopen met een heerlijk zonnetje de laatste kilometers langs de rivier die al meer kolkend is dan we eerder hebben gezien. Het pad is erg hobbelig vanwege de vele boomwortels. Opeens hoor ik m’n naam. Ik kijk achterom en zie Leo languit liggen. In een flits van een seconde denk ik ‘oh, die is vast vanuit liggende positie een mooie foto aan het maken van deze levendige rivier’, maar een nanoseconde later denk ik, ‘nee, dat zou Leo nooit liggend doen’. Hij blijkt gestruikeld te zijn. Hij bloedt behoorlijk uit zijn bovenlip en voelt her en der wat blauwe plekken en schaafwonden ontstaan. Maar gelukkig niks gebroken of verstuikt, dus we kunnen verder. Zo’n pad met veel stenen en boomwortels vereist veel concentratie en na ruim 20 km lopen met bepakking neemt dit vermogen af. Als we bij de waterval aankomen worden we getroffen door haar schoonheid.
Op de veranda van een fijne ‘boender’ (= hut) komen we lekker tot rust in het heerlijke zonnetje. Ik vind het moeilijk om van m’n stoel af te komen om te gaan douchen. Het geluid van het enorme natuurgeweld vlak bij ons is zo imposant.
We slapen met raam open zodat we het geluid van het vallende water goed horen (en onze rugzakken minder ruiken). Of het aan de waterval of aan de fijne bedden ligt weet ik niet maar we slapen er heerlijk!
Vrijdag 26 juli
“Ik hoop dat jullie morgen een rustdag hebben” wenst de Nederlandse Mathilde ons nog wanneer we hun camping verlaten. Dat idee hebben Leo en ik vanochtend met elkaar ook al besproken toen we de weersverwachting voor de komende dagen bekeken. Voor morgen voorspelt de Scandinavische weerapp Yr veel regen. Aangezien mijn hielen nog steeds heel onrustig zijn met blaren en open huid, durf ik het niet aan om de hele dag met natte schoenen te gaan lopen. Bovendien voelt Leo zich nog wat beurs na zijn val, dus ook hem zou een rustdag morgen goed uitkomen. Ik heb de komende 4 accommodaties al enkele dagen geleden gereserveerd, dus dat wordt een rondje bellen om alles 1 dag te verzetten. Eerst kennen we Manfred in ons idee. Die hebben we nu 1,5 dag niet gezien, maar zal zich vandaag weer bij ons voegen. Zo gaat dat op een ‘camino’ – hier hoef je geen concrete afspraken over te maken, als het zo moet zijn kom je elkaar vanzelf weer op de weg tegen. Al is het hebben van elkaars telefoonnummer natuurlijk wel een zekerheidje hierbij.
Manfred kan zich helemaal vinden in ons plan en zal dus ook 2 dagen in Åre verblijven, zij het in een andere accommodatie. Tijdens onze wandeling vandaag zien we van kilometers ver waar we naar toe lopen, naar de hoge bergen! De weg ernaartoe is wisselend, over rommelige bospaden, door een koeienwei met heel veel blubber, over loopplanken en uiteindelijk langs een kilometerslange snelweg, waar dan gelukkig wel een afgeschermd voet-/fietspad is.
Met z’n drieën komen we in Åre aan. Åre is een wintersportplaats met midden in het dorp het begin van de skiliften. Het plaatsje doet gezellig aan, evenals het appartementje waar wij dus nu 2 dagen blijven. Laat de regen maar komen!
Dankbaar voor:
het onverwachte beddengoed en handdoek in ons onderkomen in Mörsil
dat we dankzij een annulering een hut op de Ristafallet camping konden bemachtigen
dat Leo zich zo goed heeft op kunnen vangen
dat alle geboekte accommodaties met 1 dag opgeschoven konden worden
dat Leo zo’n lekkere maaltijd weet te bereiden
