Woensdag 27 juli
Als een volleerd blarenbehandelaar neemt Leo voor vertrek eerst m’n rechterhiel onder handen. Blaar op blaar stapelt zich daar op. Als het vocht er maar uit is, dan is de pijn een stuk minder bij elke stap die ik zet. Gelukkig is de blaar op m’n linkerhiel ingedroogd en daarmee pijnvrij.
We bezoeken eerst de houten staafkerk van Ringebu waarboven nu een prachtig blauwe lucht zichtbaar is. Als pelgrims hebben we gratis toegang tot deze kerk, die stamt uit de vroege 13e eeuw. Om het zo warm mogelijk te houden in de kerk, werden er geen ramen gemaakt. Het interieur is helemaal van hout, zelfs de immense kroonluchter.
We dalen af naar het plaatsje Ringebu, enkele kilometers verderop. In de supermarkt hoort Leo zijn naam roepen. Blijkt het Janke te zijn, onze gastvrouw van gisteravond. Leuk om weer even een praatje te maken.
Het gebied wordt langzaam maar zeker wat ruiger van terrein. De lieflijke akkers zijn vervangen door rotsachtige bergen. En wij hebben de mazzel om daar doorheen te mogen lopen🙂 ! We lopen langs een diepe kloof waar een kletterende waterval doorheen komt. Hoe nietig voelen we ons dan…
Als we de markante achthoekige kerk van Sør-Fron achter ons hebben gelaten is het nog maar enkele kilometers naar de boerderij waar we gaan eten en slapen: Sygard Grytting. Op deze boerderij uit de 14e eeuw is nog een middeleeuwse pelgrimszolder bewaard gebleven en daar gaan wij de nacht doorbrengen! De boerderij heeft ook hotelkamers, maar wij kiezen voor de authenticiteit van het pelgrimsverleden.
Wat waren de mensen vroeger toch klein; zelfs ik moet met m’n 167 centimeters overal bukken. Om 19 uur luidt de eigenaar de bel die op het dak staat. Net als vroeger is dit het sein dat het eten klaar is. We eten in het hoofdgebouw aan 1 grote tafel, zowel de hotelgasten als de pelgrims (wij en nog 2 Duitse dames). Wat krijgen we een heerlijk 3-gangenmenu voorgezet! De shepherd’s pie is de lekkerste die ik ooit gegeten heb! En wat is het weer een fijne ervaring om met Noren aan tafel te zitten. Zo hartelijk en zo oprecht geïnteresseerd! Na het eten krijgen we in de “mooie kamer” nog koffie/thee aangeboden en begint de huidige eigenaar (inmiddels de 16e generatie!) met de rondleiding over de historische boerderij, half in het Engels en half in het Noors. Vooral Leo zuigt het interessante verhaal als een spons op.
Na de rondleiding (het is inmiddels 22.30 u) gaan de hotelgasten naar hun kamer en klimmen wij naar de pelgrimszolder. Zo’n zolder zit vol gaten en kieren, dat betekent dus slapen bij een temperatuur van zo’n 6 graden. Met slaapzak én een extra Noorse deken vielen we als een blok, onder de hangende schapenvachten, in slaap. Zalig!
Donderdag 28 juli
Twee pittige bergen hebben we vandaag te beklimmen en af te dalen, in totaal 20 km. Een pittig tochtje dus. Maar ook nu blijkt maar eens te meer: een mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest…. want het ging bij ons beiden als een tierelier🙂 . Het doorprikken van de blaren op m’n rechterhiel was zeer succesvol, want ook die hiel voelt nu vrij van pijn. Wat een genot!
En terwijl we over de bospaden ons een weg naar boven banen, overvalt me het gevoel van zo’n groot geluk. Een blauwe hemel, een schaduwrijk bospad, een weids uitzicht op een sprookjesachtige omgeving, fysiek topfit en dat alles met samen met m’n allerliefste… Een droom is werkelijkheid.
De streek waar we doorheen lopen is de omgeving waar het verhaal zich afspeelt van Peer Gynt. Met het verhaal ben ik niet zo bekend, maar des te meer met de fantastische muziek die Edvard Grieg erbij gecomponeerd heeft. Sinds m’n 10e jaar ben ik weg van dit klassieke meesterwerk; tot op de dag van vandaag is dit één van m’n favorieten.
Een kamer in een hoofdgebouw op een camping is de eindbestemming vandaag. We koken zelf in het verzamelgebouw van de camping, waar we meerdere pelgrims treffen. Een praatje hier, een praatje daar – wat voelen we ons hier op ons gemak!
Dankbaar voor:
dat we dit avontuur samen kunnen doen
de kookkunsten van de eigenaren van Sygard Grytting
m’n pijnvrije hielen