Maandag 8 augustus
Als we zitten te ontbijten komt de leidster van het paardenkamp binnen met een grote plastic bak vol smartphones. Die mochten de jonge dametjes inleveren voor het slapen gaan. Wow, da’s nog eens een goede maatregel…
Siw, onze gastvrouw, laat ons een video-opname op haar telefoon zien dat afgelopen nacht hier het noorderlicht te zien is geweest! Ze durfde ons niet ervoor wakker te maken. Had ze het maar gedaan… !
De route vandaag is bosrijk en heeft meer afwisselende paden dan gisteren. We treffen al veel paddenstoelen aan in allerlei kleuren. Regelmatig ga ik even door de knieën om te snoepen van de vele blauwe bosbessen. Ik heb altijd beweerd deze niet te lusten, maar nu vind ik het heerlijk om de zoetzure smaak ervan in mijn mond te hebben. Wat een verandering in omgeving wel niet kan doen😉 .
We zakken vandaag van iets meer dan 600 meter naar iets meer dan 200 meter. Uiteraard niet alleen maar dalend; de kleine klimmetjes die we zo nu en dan krijgen nemen we inmiddels “met gemak”. Wat is het toch fijn om conditioneel zo sterk te zijn als we nu zijn.
Groen, groener, groenst is wat onze ogen vandaag waarnemen. We hebben nog nooit zoveel naaldbossen bij elkaar gezien als we de bergflnken van het dal van rivier de Orkla overzien.
Het laatste stuk lopen we langs de oever van de rivier met haar kraakheldere water. Hierin wordt regelmatig gevist zien we aan de vissteigers en aan de 2 halfopen hutten waar de visvangst uiteindelijk op de barbecue terecht komt. Keukengerei om de vis schoon te maken, een bijl om het hout te hakken, houtskool om het vuur aan te maken, alles ligt er zo voor elke passant pakkensklaar. Klaarblijkelijk kan dit zo in Noorwegen.
Binnen de laatste honderd meters komen we een breedlachende vrouw tegen op de tractor, die ons joviaal toezwaait. Dat kan niet anders dan Ingrid zijn, de boerin op wiens boerderij we vanavond eten en slapen. Net als gisteravond zijn dat de beste adressen voor pelgrims – ontzettend goed en goedvullend eten, een heerlijk bed met beddengoed dat buiten aan de waslijn gedroogd is (dat ruikt zo lekker!) en een warme douche in een hoek van een stal. We delen een gezellig ingerichte (voormalige) voorraadschuur met de Duitse Elli. Zij weet hoe je vuur maakt, dus als de zon achter de bergen is verdwenen verschuift onze was naar binnen, vlak boven de kachel.
En zo eindigt ook deze dag weer met een groot voldaan gevoel én met een gouden randje, want Siw is erin geslaagd om in Trondheim een slaapplaats voor ons te vinden, bij de zus van een vriend van een vriend…
Dinsdag 9 augustus
“Now you are the boss” riep Ingrid ons lachend toe, toen ze gisteravond kort na het avondeten de boerderij verliet om naar haar hut in de bergen te gaan waar haar koeien grazen. Die gaat ze ’s avonds en ’s morgens melken. Voor de pelgrims heeft ze alvast het ontbijt in haar huis klaargezet. Ze laat haar huis de hele nacht open, zodat wij naar binnen kunnen.
We doen het langzaamaan tijdens het ontbijt, want het regent. Tegen 10 uur vertrekken we samen met Elli en is het droog. De route gaat eigenlijk steil bergopwaarts, maar we volgen het advies van Ingrid om op de asfaltweg te blijven. Zeker nu het behoorlijk geregend heeft kan het flink glad zijn op de modder en de stenen.
We lopen langs bergwanden waar we de wolken omhoog zien schuiven. Hier en daar staan grote boerderijen. Op zo’n erf staan meestal 1 wit woongebouw en een aantal rode of bruine bijgebouwen. Het is hier als boer hard werken en vaak is er een bijbaan of een nevenactiviteit nodig om in het levensonderhoud te kunnen voorzien. Wat ons opvalt is dat er vaak oude tractors, die kapot zijn en dus niet meer gebruikt worden ergens op het erf staan te verroesten. Dit geldt overigens niet alleen voor tractors maar voor alles wat (ooit) een motor had. Het zal waarschijnlijk erg duur zijn om oud ijzer op te laten halen of weg te brengen.
Na ruim 10 km komen we aan een picknicktafel op een mooie en grote boerderij; het lijkt wel een openluchtmuseum. Met z’n drieën eten we ons lunchpakket op dat we vanmorgen bij het ontbijt hebben klaargemaakt. Het traject dat volgt is één lange grindweg van maar liefst 12 km lang. Gelukkig zitten er wel wat bochten in, dan lijkt het minder eindeloos. Hier liggen een serietje geocaches op een rijtje. We wijden Elli in in de wondere wereld van het “schatzoeken”. Zij heeft volop de tijd want ze is er bijna. Nadat we Elli hebben uitgezwaaid vervolgen wij ons pad en begint het te regenen. Eerst weer heel zachtjes, waarvan je denkt “hier trek ik m’n regenjas niet voor aan”, maar uiteindelijk loop je dan toch in vol regenornaat door de gestaag vallende regen.
Een paar honderd meter voor aankomst (en voor een klim) zien we een pelgrimsrust. Dit vind ik zo geweldig dat particulieren dit doen! Een goed gevulde koelkast en een diepvries vol ijs. We trekken ons regenpak, dat inmiddels droog is, alvast uit en trakteren onszelf op wat welkome energie. We doen het geld in een plastic doosje en weer ben ik aangenaam verrast dat dit zo kan in Noorwegen, want het doosje zit bijzonder goed gevuld. Wat een vertrouwen in de mensheid heerst hier. Je zou bijna emigratie overwegen …
Dankbaar voor:
de warme zonneschijn van maandag
het telefoontje van Siw
Noorse wetenswaardigheden van Hannah, Norrun en Ruth (de 3 aardige Noorse dames)
