Weersovergang

Gisteren bedacht ik me dat ik 1 shirt teveel bij me heb, een thermoshirt met lange mouwen. Ik kon me er geen voorstelling van maken dat ik deze nodig ga hebben. Maar vandaag ben ik o zo blij dat ik het bij me heb. De temperatuur is haast gehalveerd ten opzichte van gisteren!
We starten de dag met een bezoekje aan de bakker. Van vorig jaar weten we dat we vandaag na zo’n 15 km een uitspanning tegen gaan komen waar je heerlijk kunt zitten lunchen. Gisteren zijn we langs hun reclamebord gelopen waarop staat dat ‘Chez Jérôme’ 7/7 open is. Maar het is Frankrijk; ze kunnen zoveel op die borden schrijven, dat hoeft nog niet te betekenen dat het klopt. Gisterenavond nog even gebeld met Jérôme, en nee… ze zijn dicht…
Dus dat betekent ervoor zorgen dat je voldoende eten bij je hebt vandaag!
De route van vandaag is lang (28 km), maar niet moeilijk. Zeker ook als gevolg van de gekelderde temperatuur, gaan we als een speer. Halverwege de ochtend begint het wat te regenen. Oh, wat voelt dat weer vertrouwd om met regenkleding en regenhoes door Frankrijk te lopen. Het stelt niet veel voor gelukkig, en het zorgt wel lekker voor veel zuurstof in de lucht.
We zien veel dennenbos, bremstruweel en graslanden omheind met grijze granietblokken als palen. Hierover spant men dan prikkeldraad. Ook de huizen zijn gemetseld van grijze granietblokken. Doordat zich in dit gebied ondoorlatend graniet bevindt, hoor je overal het water stromen in de slootjes.
We stijgen langzaam van 1.000 m naar een pas op 1.300 m. Aan weerszijden van die pas zijn er zelfs ruggen van 1.450 m hoog. Hier is een een granieten picknicktafel, dat mooi opgaat in het landschap. Daar gebruiken we onze lunch, met fleecevest aan.
Aan het einde van onze tocht treffen we een vrijwilliger aan bij de kapel van Saint Roch, die een stempel in onze credencial zet. Het verrassingseffect bij het zien van deze kapel is weg, maar het blijft een schitterende kapel. Voor ons zijn de ramen met St. Roch en St. Jacob bij elkaar zo bijzonder.
We logeren vandaag in een hotel in het gehucht Les Faux. Langs dit sfeervolle pand zijn we vorig jaar voorbij gewandeld en toen had ik al meteen het idee dat ik hier ooit nog eens zou willen overnachten. We hebben er een fijne kamer.
Er zijn nog twee pelgrims, een Française en een Brit, die hier ook verblijven. Met geen van beide personen voelen we connectie. De Française wil echt graag op zichzelf zijn en de Brit wil erg graag contact maken. Bij het aan tafel gaan voor het diner, zie ik een gezellig gedekte tafel voor twee. Ik wil daar graag gaan zitten, maar de Brit stelt voor om met z’n allen aan een grote tafel plaats te nemen. “No, thank you, we like to sit by ourselves”. Weer een zelfoverwinning! @Eline, het boek “Stop met pleasen” dat je onlangs bij de bieb voor mij hebt opgehaald, kan ongelezen terug. Ik weet het inmiddels in praktijk te brengen 😉