Warme wandeldagen 

Dinsdag 10 juli

De wekker staat op 6 uur. We hebben gisteren ons ontbijtinkopen gedaan, dus we kunnen in de keuken van het hostel nog ontbijten. Eindelijk weer eens een kop thee erbij. Dat is even geleden. Er is alleen een magnetron om iets klaar te maken. Hmm, het water kookt niet, maar ik krijg er net een kop thee van getrokken. Het wordt vandaag een warme dag, dus we willen goed veel vocht tot ons nemen.

Het lopen doet veel pijn bij mij aan m’n linkerhiel. Maar na een uur zijn m’n voeten zo warm dat de pijn minder voelbaar is. Leo’s voeten zijn gelukkig nog steeds in topvorm.

Over een Middeleeuws stenen pad bereiken we een groot klooster uit de 11e eeuw. De kerkdeur zit op slot, maar het terrein eromheen en de binnentuin is vrij toegankelijk. De gebouwen zijn prachtig gerestaureerd en staan op de werelderfgoedlijst. We pauzeren er even.

Er volgt een mooi stuk klimmen door het bos. We vinden er heerlijk verkoeling, want het is vandaag goed warm. Het afdalen is dit keer een makkie, want vele houten trappen leiden ons naar beneden. Hierin is goed geïnvesteerd. Onder de traptreden zien we veel leisteen en modder. Blij dat we daar niet overheen hoeven te glibberen!

Het is zo warm vandaag dat we onszelf op 2 km voor de overnachting trakteren bij een barretje. Dit voorbeeld wordt snel gevolgd door medepelgrims. En dan merk je hoe snel zo’n camino verbroedert. We zitten gezellig met z’n allen rond één tafel. We zijn toch maar niet al te lang blijven zitten, want des te moeilijker is het om weer verder te gaan.

In Guernica slapen we in een hostel met 70 bedden. We zitten nog bij de eerste 30 die zich melden. Wanneer de medewerker onze credencial met de vele stempels ziet, knipoogt hij en zorgt ervoor dat wij de enige ruimte met slechts 2 stapelbedden krijgen, met de opmerking “the finest room in the building”.

We doen ons ding, rusten wat en gaan dan de stad in om een restaurantje te zoeken. Het stadje is groot zat en heeft talloze barretjes, maar nergens lijken we een fatsoenlijk menu te kunnen eten. Tapas genoeg, maar wij willen pelgrimsvoedsel.

Uiteindelijk spreken we een Spaanse dame aan die ook Engels spreekt en zij leidt ons naar een prima restaurant waarvan ze weet dat daar vaker pelgrims eten.

Met goed veel honger schuiven we aan een tafeltje buiten aan. En ook deze serveerster lijkt weinig arbeidszin te hebben. Het servet en het bestek wordt vanaf een eindje op onze tafel geworpen. Daarentegen eten we er heerlijk: een goede salade, veel zwaardvis en een lekker stukje taart na. En ook bij het afrekenen weer diezelfde onverschilligheid. We krijgen te weinig in rekening gebracht. Het lijkt ze zo weinig te interesseren. Ik laat het er ook maar eens bij.

We zijn een heel eindje van ons hostel vandaan, dus moeten nog doorstappen om voor 22:30 uur binnen te zijn. Toch pakken we een klein ommetje om een replica van Picasso’s “Guernica” te bewonderen.

Het grote schilderwerk heeft Picasso gemaakt naar aanleiding van het bombardement op het dorp tijdens de Spaanse burgeroorlog in 1937. Hierbij werd het dorp in enkele uren tijd nagenoeg met de grond gelijk gemaakt, teneinde de Basken een lesje te leren. Guernica staat vanaf dat moment goed op de kaart. 

Het lukt ons om voor sluitingstijd binnen te zijn en de vriendelijke medewerker heeft ervoor gezorgd dat we de enigen in onze kamer zijn!

Woensdag 11 juli

We doorkruisen de stad Guernika met z’n vele bijzondere gebouwen, pakken nog een geocache mee en trekken verder het binnenland in.

Het is weer een warme dag, maar gelukkig komen we onderweg voldoende waterpunten tegen om onze bidons weer bij te vullen. De route vandaag is niet al te moeilijk, de maandenlange training werpt z’n vruchten af;).

Voor vandaag staat een etappe van 20 km voorgesteld en voor morgen een etappe naar Bilbao van slechts 10 km. We besluiten om na 16 km bij de pelgrimsherberg in het plaatsje Larrabetzu te stoppen voor vandaag. Leo is flink moe en wil wat uren slapen vanmiddag.

We zijn één van de eersten als de herberg om 14 u de deuren opent. We kunnen daardoor een mooi plekje in de hoek bij het raam kiezen. Bij de inschrijving weet de vrijwilligster niet hoe ze m’n meisjesnaam opgeschreven moet krijgen. Met een lach maakt ze me in het Spaans duidelijk dat deze extra inspanning voor haar voor mij een extra donatie voor de pot betekent. Dan vouwt ze m’n credencial open en ziet ze het indrukwekkende aantal stempels. Pardoes verandert haar houding en buigt ze uit respect als een knipmes voor ons. En elke keer als ik haar vanmiddag passeer, begint ze tegen de andere pelgrims opgewonden te vertellen dat die “Ollanda” helemaal te voet hier naar toe zijn komen lopen…

Leo rust op bed en ik ga in het kleine dorpje op het dorpspleintje in de schaduw van een boom lekker op een bankje zitten, bellen met het thuisfront.

Er is één restaurantje in het dorp, waar wij om 19:30 u denken te kunnen eten. Vergeet het maar…, het is uiteindelijk 21 u geweest voordat we iets op tafel krijgen. We slaan het toetje maar over, want om 22 u sluit de deur van de herberg.