Waden door het water

Donderdag 31 mei

We lopen nu op het traject Conques-Toulouse en dit traject wordt nauwelijks belopen. We weten dat Stefan 1 dag voor ons uit loopt, maar die kan in zijn eentje het pad ook niet begaanbaar maken. We banen ons af en toe een weg door gras dat tot onze oksels reikt. We “knieheffen” wat af! Het gras is uiteraard drijfnat, dus ondanks dat het niet regent, zijn met name onze schoenen weer binnen het uur van buiten en van binnen drijfnat. We krijgen de nodige uitdagingen op ons pad om langs omgevallen boomstammen te komen. Het lijkt net een stormbaan.

Een bospad leidt ons naar de top van de plaats Aubin. Bovenaan de kruisweg komen wij het bos uit. Beneden in de verte zien we de kerk liggen. Nog geen half uur later zitten we op het bankje bij de kerk. Ongelooflijk, hoe snel je hoogtes overbrugt. Dan begint een lang stuk door een donker bos. Een ongelooflijk zwaar parcours met vele hoogtemeters. Voor vandaag staan er ruim 25 km op het programma, maar met het tempo dat we in het bos lopen gaat het erop lijken dat we niet voor het donker bij onze overnachtingsplek zijn. We komen het bos uit en bevinden ons op een plateau. De laatste spetters komen nog uit de lucht vallen. Te weinig om ons regenpak aan te trekken. De weg wordt en blijft geasfalteerd totaan Peyrusse-le-Roc, de plaats waar we overnachten.

Dat schiet op. En, wat helemaal fijn is…. we zien witte wattenwolken aan een blauw zwerk! De kerkklok slaat 6 keer op het moment dat we ons melden bij de bar-restaurant van het pittoreske dorpje. Mevrouw heeft ook een gite én verzorgt ons eten. Een wittebonenschotel met saucijzen, goed wandelvoer. Na het eten doen we nog een klein rondje door het piepkleine dorpje, dat zich prachtig laat zien in de avondzon. Dat belooft mooi weer voor morgen!

Vrijdag 01 juni

Middeleeuwse resten komen op ons pad als we onze route vervolgen. Een donjon, een kerk, een graf, een pelgrimshospitaal. Maar de meeste indruk maakt toch wel de 2 torens op de rots bij Peyrusse-le-Roc. Op het moment dat wij ze zien hangt er nog een wolkenlaag omheen. Het is nog vroeg.

De zon weet de wolkenlaag weg te branden en er verschijnt een prachtig blauwe lucht, tot aan de avond toe. Het is niet te warm, het is precies goed. De neerslag van de afgelopen dagen leidt op diverse plaatsen tot overlast. We weten niet of koning Willem-Alexander het onderwerp ‘watermanagement’ nog in zijn portefeuille heeft, maar hier in Frankrijk ligt nog een groot braakliggend terrein voor hem open! 

Wegen zijn overstroomd, viaducten zijn ondergelopen en weilanden staan compleet blank. En ook ons wandelpad kon de hoeveelheid water niet meer verwerkt krijgen. We staan voor een grote, lange plas. Wat te doen? Er is geen alternatieve route. Ok, dan schoenen en sokken uit en op onze blote voeten door het ijskoude water! En voor de zoveelste keer met vochtige voeten in onze schoenen…

We hebben geen lunch bij ons. Onze gastheer heeft ons aangegeven dat we rond lunchtijd al wel op onze bestemming voor vandaag zouden zijn. De Fransen benaderen dit via de weg en hebben geen idee hoe onbegaanbaar de wandelpaden kunnen zijn. Eigenlijk kunnen we daar dus niet op vertrouwen. Gelukkig hebben we nog altijd het superfood van 21 mei achter de hand, dus we redden het wel. 

Uiteindelijk lopen we rond 15 uur het stadje Villeneuve binnen. Geen supermarkt te bekennen. Dan maar op een terrasje iets eetbaars bestellen. Nee, niet mogelijk, de kok is al naar huis toe… Dan in ieder geval wat drinken. Leo ziet een bakker en haalt daar 2 (warmgemaakte) pizzapunten op. Die eten op het terras erbij op. We worden hier steeds makkelijker in.

Bij de VVV informeren we naar een slaapplaats: of een mobilhome op een camping of bij een particulier. We kiezen voor de particuliere familie in de hoop dat we er ook kunnen mee-eten. En daar hebben we geen spijt van! 

Het is een kleine kilometer lopen naar hun bungalow met mooie grote tuin. Een prachtige kamer met “echte” handdoeken, een dekbed, een schone badkamer, wifi, een waslijn in de zon en vooral een heel hartelijk en gastvrij onthaal door Jean-Claude en Eveline. Hun 2 kinderen zijn de deur uit en ze hebben een royale slaapkamer over. We worden ontzettend verwend met oprechte aandacht en interesse, heerlijk eten en goede wijn. Het blijft zo speciaal om te ervaren dat mensen 2 wildvreemde buitenlanders, waarvan ze alleen de voornaam kennen, zo dichtbij in hun privédomein laten komen. Fantastisch!

Zaterdag 02 juni

Tijdens het diner gisterenavond zijn de cultuurverschillen tussen Frankrijk en Nederland veelvuldig onderwerp van gesprek geweest. Zo ook de ontbijtgewoontes.

Speciaal voor ons snijdt Jean-Claude (met zijn Laguiole-mes) worst af en bakt Eveline 4 eieren voor bij het ontbijt. Dit is wat anders dan een paar sneetjes oud stokbrood met een dotje fabrieksjam! Of we ook nog een sandwich als lunch mee willen nemen? “Ja, graag!” Jean-Claude legt saucijsjes op de barbecue, waarna Eveline deze belegt op een halve baguette. Ze stopt er nog een lekkere kiwi bij voor de nodige vitamientjes. En dat allemaal op hun weekenddag om 8 uur. We kunnen onszelf nauwelijks uitdrukken hoe dankbaar we hen zijn.

De dag begint warm en de temperatuur loopt pijlsnel op. In de schaduw op een bankje bij een kerk lunchen we en hebben we prachtig zicht op een kasteel. Ondanks dat we “maar” 15 km lopen zorgt de warmte ervoor dat we redelijk uitgeput aankomen in de stad Villefranche-de-Rouergue. Aan de rand van de stad zien we supermarkt Carrefour liggen. We besluiten erheen te gaan om iets te drinken te kopen, eens iets anders dan water. Met onze grote rugzakken op lopen we langs de klantenservice. Ik probeer bewust oogcontact te maken, maar de dames hebben alleen oog voor elkaar. Na enkele minuten willen we met onze flesjes drinken aansluiten bij de kassa, maar we worden door een hoofdkassière tegengehouden. Of we ons bij de klantenservice willen melden om onze rugzakken te laten openen. De combinatie van warmte en vermoeidheid zorgt ervoor dat ik er niet meer aan denk om de ‘5-seconds-rule’ [Mel Robbins] toe te passen, maar direct reageer vanuit mijn reptielenbrein: ik ontplof! Alsof we onze volgepakte rugzakken nog eens extra gaan vullen met een 40-inch beeldscherm! Gelukkig was de bedrijfsleidster heel goed getraind in het omgaan met verontwaardigde, onschuldige klanten. Zonder de rugzak af te hoeven doen of te openen wist ze me te kalmeren en af te laten rekenen. Schijnbaar hebben ze een groot probleem met diefstal, en dan geldt dat de goeden onder de kwaden moeten lijden. Heeft niets meer met het echte pelgrimeren te maken. Ik moet weer even wennen aan deze wereld…

We melden ons bij de VVV voor een slaapplaats. De alleraardigste jongedame belt voor ons de vrijwilligster van de gite voor pelgrims en wandelaars, gelegen even buiten de stad. Binnen 10 minuten staat mevrouw er om ons op te halen. Ze vindt het geen probleem om op ons te wachten als wij nog even boodschappen doen voor ons avondeten. Wat een fijn mens! Dat ze 5 kwartier in een uur volratelt, nemen we op de koop toe. Voordat ze ons naar de gite brengt halen we eerst een andere mevrouw op. Volgens de “regels” moeten ze met z’n tweeën zijn bij de ontvangst van gasten. Eigenlijk zijn Fransen naar eigen zeggen niet zo van de regels. Bij stoplichten lopen ze steevast door rood licht, maar als het op papierwerk aankomt, dan krijgt het een ander gewicht. Stempels zetten, kwitanties uitschrijven… très important!

Ook in deze gite zijn we vannacht helemaal alleen. Het is mooi gelegen aan de rivier de Aveyrone. We kunnen er niet meer buiten zitten, want zoals verwacht begint het te rommelen en even later komt de regen met bakken uit de hemel. De temperatuur keldert. Gelukkig, want de warmte was heel extreem. De verwarming werkt, dus we weten ons wasje droog te krijgen. We maken een heerlijke maaltijd voor onszelf klaar om daarna als een roos te gaan slapen…