Vliegende start

Vrijdag 24 augustus 

Onze wekker loopt al om 05:45 uur af. Vandaag beginnen we met onze reis richting Nederland. Onze eerste stap is met de bus naar Santiago de Compostela. De bus vertrekt om 06:45 uur uit Muxía en omdat we deze zeker niet willen missen staan we al om 06:15 u bij de halte. Poeh, dat is wennen om “de klok” weer een actieve rol in ons dagelijks leven te laten spelen! We staan uiteindelijk met 9 man in het donker te wachten. Het lijkt wel herfst, zo fris is het en zo hard waait het. De bus komt op tijd aangereden, maar… er kunnen nog maar 2 personen mee. De bus zit dan vol. We kunnen nog wel een kaartje kopen, maar moeten vervolgens rechtsomkeert. De buschauffeusse geeft aan dat er 2 taxi’s onderweg zijn voor de 7 personen die niet meer in de bus passen. En zo stappen wij in een luxe personenauto met nog 2 aardige Italiaanse pelgrims. Deze taxichauffeur heeft een zware rechtervoet. Hij overschrijdt alle toegestane snelheden. In de dorpjes waar 50 km/u is toegestaan sjeest hij er met 120 km/u doorheen. In Santiago moet hij nog een noodstop voor een stoplicht maken. De remmen doen het gelukkig goed;). Dus staan wij al om iets na achten op het centrale busstation in Santiago de Compostela, waar de bus om 08:45 uur zal arriveren. 

We lopen door het zeer rustige Santiago en komen weer op de pelgrimsroute terecht. Nog voor de kathedraal ontbijten we bij een cafeetje. We doen het op ons gemakje. Dan lopen we over de pelgrimsroute weer naar de kathedraal. Het is aanzienlijk rustiger in Santiago dan ten tijde van onze aankomst op 15 augustus. We lopen wat souvenirwinkeltjes af omdat we een blauwe keramieken tegel met gele schelp willen kopen. We zien het al helemaal voor ons, dit tegeltje hangend aan de muur van onze berging, tussen het Venlose wapenschild en de Zeeuwse knoop in! We vinden een mooi tegeltje. Zo, weer wat extra bagage in de rugzak;)! We lopen over grote pleinen en door smalle straatjes en nemen Santiago goed in ons op totdat het tijd is om naar het treinstation te gaan. 

Met een sneltrein reizen we via A Coruña naar Ferrol, een havenstad aan de noordkust. De trein raast op enkele trajecten met 195 km/u over het spoor. Rond 16 uur komen we in Ferrol aan. We hebben een kamer in een pension gereserveerd, en het blijkt een mooie grote kamer te zijn. We installeren ons en we doen een powernap. Leo breidt zijn powernap nog wat uit en ik ga op verkenning in Ferrol. Meteen een boodschapje doen en een geocache meepakken. Als ik terugkom heeft Leo ondertussen gerealiseerd dat we onze terugreis op de routekaart op onze website in gele pinpoints kunnen zetten. Rood heen, geel terug. 

‘s Avonds bekijken we samen het havengebied van Ferrol. Uiteindelijk belanden we in een straatje naast ons pension in één van de vele restaurantjes. We eten er goed en Leo ervaart dat ze in Spanje ook slechte rode wijn kunnen schenken. Hij heeft er een voorbeeld van…

Zaterdag 25 augustus 

Met een hard geluid valt onze kamersleutel in de metalen brievenbus beneden bij de receptie. Dit is de plek waar we de sleutel achter moeten laten nu het nog zo vroeg is en het pension nog onbemand is. Om 07:15 uur stappen we een barretje binnen om te gaan ontbijten. Dit keer een ontbijt met regelmatig een blik op de klok, want we hebben een trein te halen en we moeten daarvoor nog een treinkaartje kopen. Maar, we hebben ons gisteren uit laten leggen hoe dit werkt tijdens de onbemande uren, dus we zijn voorbereid. En het is nu inderdaad een fluitje van een cent, zo gemakkelijk. Met heel veel tijd over staan we te wachten op een min of meer verlaten station. In het begin hebben we de kleine trein nagenoeg voor onszelf. We reizen naar Navia, een kustplaats waar op de camino doorheen gewandeld zijn. Toen met zwaarbewolkt weer, nu gaan we het bekijken als de zon schijnt. Na 62 stops en in tijd 4 uur verder stappen we uit. De 4 uur zijn omgevlogen! Een heerlijke manier om bewust afscheid te nemen van de regio Galicië. 

We hebben 2 bedden in een pelgrimsherberg gereserveerd. We zijn tenslotte nog steeds pelgrims;)! De herberg in Navia wordt beheerd door de sympathieke en goed Engels sprekende Aurelio, een ex-pelgrim. Wij zijn met onze compostela al op zak nog heel erg welkom in zijn prachtig verzorgde herberg. Het voelt wel raar om zo “schoon” en totaal niet vermoeid (het station ligt op 300 m afstand) tussen de andere, wel bezwete en vermoeide pelgrims rond 13 uur binnen te stappen. 

We doen een klein wasje en lopen het stadje in om lunchinkopen te doen. We waren hier exact 3 weken geleden en we lopen al weer net zo direct naar onze favoriete supermarkt (Alimerka) alsof het gisteren was. Vanwege de goede herinnering aan de zitbankjes in het park bij het standbeeld van een dichter eten we daar onze lunch op, een lekkere bak “aangeklede” sla. Daarna lopen we, net als 3 weken geleden, weer over het prachtig aangelegde pad naar de weidse zee. 

We lopen nu iets verder, naar een strandje. Het is rond 17 uur, het moment dat het maximaal vloed is. De volle, hoge golven slaan neer op het strand. Zo gaaf om naar te kijken! Zeker met het oorverdovende gebulder van het neerslaande water. 

Terug in de herberg blijkt er zich tussen de pelgrims één Nederlandse pelgrim te bevinden, de 45-jarige Michiel. Hij heeft Nederland weliswaar definitief verlaten en woont al 4 jaar in Malaga, maar hij spreekt onvervalst Nederlands. We hebben een erg prettig gesprek met elkaar. Hij is o.a. life-coach en richt zich daarbij vooral op minimaliseren en versimpelen. Dat onderwerp heeft onzer gezamenlijke interesse. We trekken de verdere avond met z’n drieën op. 

Tegen 22:30 uur klimmen we voor de laatste keer het stapelbed op en kruipen onze lakenzak in. En… de laatste keer slapen met 24 personen in 1 ruimte…