Verslaafd?

29 augustus 2018: wij reizen door Frankrijk met de bus die ons na 5 maanden en 5 dagen non-stop wandelen op de camino weer thuis brengt.
29 augustus 2019: wij reizen weer door Frankrijk met de bus die ons een nieuw camino-avontuur in het vooruitzicht stelt.
“Of we verslaafd zijn aan pelgrimeren?” vraagt onze gastvrouw in Le Puy-en-Velay? “Oui!” reageren wij beiden direct. De andere hospitaliers knikken instemmend mee. Het is een bijzonder virus, het camino-wandelvirus. We zijn aangekomen bij een kerkelijke pelgrimsopvang, op kruipafstand van de imposante kathedraal. Hier kunnen pelgrims terecht op vertoon van hun credencial, een stempelkaart waarop je gaandeweg stempels verzamelt, ‘tampons’ op z’n Frans. Het is een gite, gerund door vrijwilligers. De bijdrage is donativo, oftewel je betaalt wat je het waard vindt of wat je missen kunt. We slapen op een grote slaapzaal, maar we hebben allemaal een eigen compartiment. Dunne houten scheidingswandjes creëren voor elke pelgrim een stuk privacy. Er staat een bed met hoeslaken en kussensloop, een stoel en een bedlampje. Meer heeft een pelgrim niet nodig. En de grootste verrassing is wel dat het er on-Frans schoon is! Dat geldt ook voor het gezamenlijke sanitair. De wandelschoenen, de stokken en de rugzakken mogen niet de slaapzaal op. Ieder heeft een eigen opbergvak in een aparte ruimte. Ze zijn namelijk erg bang voor ‘punaises’, in het Nederlands ‘bedwantsen’ genoemd. Als die zich eenmaal in de slaapzaal vestigen zijn deze slecht uit te roeien en kun je je herberg wel sluiten.
De hospitaliers zijn erg aardig. We worden verwelkomd met een glaasje verveine, water met siroop. Lekker met dit warme weer! Niemand spreekt ook maar 1 woord buiten de deur, dus ik kan mijn Franse taalhart weer ophalen. Gelukkig voelt het alsof er geen jaar tussen gezeten heeft en durf ik er weer op los te ratelen. Het is verre van perfect, maar ze verstaan me en ik versta hen. En ook Leo’s Franse taalbegrip heeft het jaar rust goed doorstaan! We voelen ons beiden weer helemaal thuis op Frans grondgebied.
Om hier te komen hebben we een prima reis achter de rug. Woensdagavond om 20:30 u hebben we de deur thuis achter ons dicht gedaan en zijn we gaan lopen naar station Tilburg-Reeshof. Eerst met de trein naar Antwerpen. Bij Café de Jozef (het beste café van ‘t stad) met een thee respectievelijk Bolleke de tijd overbrugd tot middernacht. Het overgrote deel van de reis hebben we afgelegd met de FlixBus. Zo goed en zo kwaad als het kon hebben we rechtop zittend wat uren slaap meegepakt. De bus zou volgens schema om 10:55 u aankomen in Lyon. En laten wij nu om 11:01 u het parkeerterrein in hartje Lyon opdraaien. Wat een timing!Het laatste traject Lyon-Le Puy-en-Velay hebben we met trein en bus gereisd. En aangezien er nog wat wachttijd is pakken we in Lyon een geocache mee. Nummer 1.600!
En daar staan we dan om 15:30 uur met de 2 grote rotspartijen in Le Puy-en-Velay op ons netvlies. Op één rots de kerk van Saint Michel en op de andere rots de ‘statue de la vierge’. Het blijft indrukwekkend.
En wat te denken van het weer… lekker droog warm. Zalig!
Na een heerlijk dineetje kijken we hoe Le Puy-en-Velay zich omtovert tot Le Puy-en-Lumière.
Morgenochtend willen we om 06:30 uur aan het ontbijt zitten, dus rond de klok van 22 uur vinden we dat het genoeg geweest is voor vandaag.