Twee bergetappes 

Maandag 30 april

In het dorp Anost kom je maar 1 naam tegen: Fortin. Deze familie beheert nagenoeg alle commerciële activiteiten in het dorp, van hotel tot restaurant, van pizzaria, taxi bedrijf tot kruidenierszaak. Bijzonder…

We vertrekken met onze regenpakken aan. Het heeft de hele nacht doorgeregend en het lijkt voorlopig nog niet op te houden. Het is ook goed fris. De temperatuur gaat vandaag niet boven de 10 graden uitkomen. Als we handschoenen bij ons gehad zouden hebben, dan hadden we ze aan gedaan.

Er staat ook een flinke wind en dat is positief, want dat zorgt ervoor dat die grijze regenwolken snel wegdrijven. We zien zelfs de zon nog een paar keer voorbij komen deze dag!

Vandaag stijgen we naar 900 meter, de top van de Haut Folin. Het is een geleidelijke klim en heel goed te doen. Hier wordt in de winter gelanglaufd.

We lunchen op de stoep bij een verlaten huis, maar we stappen al weer snel op vanwege de kou. Deze omstandigheden zijn echt niet prettig en het is beter nu in beweging te blijven.

Vanwege de niet altijd makkelijk lopende ondergrond loop ik relatief veel met m’n blik op de grond gericht. Hé, wat is dat? Een sleutel… Volgens Leo (voormalig lockpicker) kan dit ook nog wel eens een belangrijke sleutel zijn. Hij is in ieder geval niet te dupliceren. Dus GPS-coördinaten genoteerd en sleutel in de zak om later af te geven bij een politiebureau of gemeentehuis.

Na ruim 31 km komen we tegen 18 uur aan bij ‘Aux Sources de l’Yonne’, een camping en B&B gerund door de Nederlanders Josje en Pim in het gehucht Anverse. Ha, eindelijk weer eens Nederlands praten! In hun gezellige huis nodigen ze ons uit om met de familie in hun woonkamer mee aan tafel te schuiven voor een heerlijke paëllamaaltijd. Wat een gastvrijheid!

Dinsdag 1 mei

Dit waren één van de betere bedden tijdens onze reis tot nu toe. We hebben er heerlijk geslapen. En het is helemaal af na een goed verzorgd ontbijt met het zelfgebakken volkorenbrood van Pim. Eindelijk ‘s ochtends weer eens ham, kaas of hazelnootpasta op de boterham in plaats van alleen maar jam.

Met een half volkorenbrood op zak verlaten we dit fijne adres in Anverse en gaan richting de klim van Mont Beuvray. Net voor de top van deze berg, op een plateau, treffen we de opgravingen van een oud klooster. Heel toegankelijk gemaakt voor publiek. We zien zowaar enkele Franse toeristen. Het is immers 1 mei, een dag waarop Fransen niet werken.

Dan volgt er een lange afdaling van ruim een uur. Best inspannend om over zo’n lang pad vol losliggende stenen je concentratie erbij te houden. We dalen maar liefst van ruim 800 m naar zo’n 400 m.

We zijn het bos uit en gaan verder over de weg richting Larochemillay. Het is lunchtijd en we zoeken naar een bankje om ons boterhammetje op te eten. We naderen een huis en zien Nederlandse namen bij de voordeur. Door het raam zien we een vrouw in de weer met een schuurapparaat. We zwaaien en weifelen om te vragen of we op het bistrosetje aan de voorkant van het huis plaats mogen te nemen. De deur gaat open en valt er ons op dat er een schelp bij de voordeur hangt. De dame die opendoet is niet de eigenaresse, maar ze vindt het prima dat we ons boterhammetje bij haar opeten. Ze biedt ons nog een heerlijke kop thee erbij aan en een gezellig gesprek. Lekker om even de handen te warmen, want het is vandaag goed fris. Ze woont sinds 2 jaar in een dorp verderop en heeft samen met haar man het roer omgegooid van druk Nederlands leven met hypotheek naar een sober Frans leven zonder hypotheek. Maar zijn nu zo veel gelukkiger.

Nog een kleine 4 km en we zullen aankomen bij de gemeenteherberg van Larochemillay. Vlak voordat we op het plein aankomen waar de gite zich bevindt horen we een Nederlanders echtpaar achter ons, die ons als pelgrims herkennen. We stoppen en bevestigen dat wij op weg zijn naar Santiago de Compostela. Mevrouw (Francis) ziet mijn buff van Nordic Walking Gilze en Rijen. “Komen jullie uit Gilze?” “Nee, wij komen uit Tilburg, vlakbij Gilze…” En wat blijkt? Zij komen uit Tilburg-Centrum, en een familielid (zus?) woont … in onze straat, te weten 6 huizen van ons vandaan (op het volgende “eiland”)! Francis en Kees zijn 3 maanden op vakantie met de “sleurhut”. We hebben een erg gezellig gesprek en bij het afscheid nemen krijgen we beiden nog een lekker blikje frisdrank mee. Dat is eens wat anders dan water. Wat een fijne ontmoeting weer!

En dit zou nog niet het laatste mooie Camino-momentje zijn deze dag…

Tussen 16:00 en 18:00 u zou bij de gite het ontvangstcomité klaar staan. Wij zijn er om 16:05 uur, maar staan voor een gesloten deur. We gaan bellen. Antwoordapparaat. En dat 3x in het daaropvolgende half uur. Er staat een picknicktafel in het zonnetje, dat veraangenaamt het wachten. We zijn lekker voor ons uit aan het kijken wanneer er een auto stopt. Al zuchtend en steunend stapt een volslanke dame uit en zij heeft de sleutel! We checken in en krijgen de 2e verdieping toegewezen. Een heel eenvoudige maar ruime kamer met zelfs een 2-persoonsbed. Op de gang is een royale badkamer. Niet veel later horen we veel kabaal binnenkomen. Het is een groep van 13 Nederlandse wandelaars. Man, man, wat maken die een herrie! Gelukkig worden zij verdeeld over de 1e verdieping. Nadat we heerlijk opgefrist zijn, ons wasje gedaan en opgehangen hebben, brengen we eerst een bezoek aan de kerk naast ons. Een mooie kerk, doet zelfs qua stijl huiskamerachtig aan. In Larochemillay is een goed aangeschreven betaalbaar restaurantje. Deze zou open zijn om 18:00 u. We staan er iets na half 7 voor de deur, maar de deur is gesloten. Er staat nergens dat ze vanavond niet open zouden zijn, maar ja, het is 1 mei… Er komt een dorpsbewoner aangelopen. Met een hongergevoel en de wetenschap dat we nog maar 4 sneetjes volkorenbrood hebben (voor ons ontbijt morgen), spreek ik haar aan en vraag of zij weet of het restaurant vanavond nog open zal gaan. Ook deze mevrouw blijkt Nederlandse (!). Ze weet het niet, maar  biedt meteen aan om haar huis mee in te lopen om te kijken of ze voor ons iets eetbaars heeft. Met een pakje noedels, een blikje tomatenpuree, een potje koude mossels (uit Yerseke!) en een dik plak kaas lopen we weer haar deur uit. Leo biedt nog aan om eerst te wachten tot 19:00 uur om te kijken of het restaurant niet open gaat en dan de spulletjes op te halen. Maar mevrouw wil heel graag haar bijdrage leveren aan ons, pelgrims.

Na 19:30 uur proberen we het nog eens bij het restaurant. Bij het openen van de deur komt een golf van kabaal ons tegemoet. De groep Nederlandse wandelaars is ook binnen. De akoestiek is zodanig dat het geluid ook nog eens versterkt wordt. Maar we eten er heerlijk! En dat tegen een ongelooflijk lage prijs. De kok vindt het zo vervelend dat wij tegelijk met de groep hebben moeten eten en daardoor misschien iets langer hebben moeten wachten dat hij ons de afsluitende koffie schenkt. Hoeveel Camino-engelen kun je op 1 dag treffen….