Toulouse 

Zaterdag 09 juni

Voordat we Rabastens verlaten steken we eerst in de kerk een kaarsje op uit dankbaarheid. We zijn behoorlijk onder de indruk van zoveel ontvangen goedheid gisteren en vanochtend. Valérie ontvangt pelgrims uit liefdadigheid, oftewel op (onverplichte) donativobasis. Uiteraard geven we een bijdrage, maar wat zij voor ons gedaan heeft is onbetaalbaar!

We lopen door de heuvels richting Montastruc-la-Conseillère, ons beoogde einddoel voor vandaag. Bovenop een heuvel ligt een kapel met een kleine begraafplaats én bankjes. Daar gaan we even zitten om te bellen naar een overnachtingsadres voor vanavond. Ik heb diverse adressen met vaste en mobiele nummers, maar haast niemand neemt op. Eén neemt wel op, maar die geeft aan vol te zitten. Hmm, over op plan B. In het eerstvolgende dorp zit een VVV; laten we eens kijken wat die voor ons kan betekenen.

We steken de brede rivier de Tarn over en komen er rond lunchtijd aan. Eerst even eten op een bankje in het park, onder een Tilleul-boom. De gedroogde bloemetjes van deze boom vormen een heerlijke thee, weet ik inmiddels.

Bij de VVV hebben ze geen aanvullende adressen op het lijstje dat ik al heb. Het meisje biedt aan ook nog eens met haar telefoon alle adressen af te bellen. En ook bij haar neemt er niemand op.

We bevinden ons vlak voor Toulouse. We kiezen ervoor om naar Toulouse-Matabiau af te reizen met de trein. 

Een grote stad inlopen met veel autoverkeer om ons heen vinden we verre van prettig en bovendien zitten we niet al te ruim in de tijd. Hartje centrum stappen we uit. Wow, dat is even wennen, zoveel mensen om ons heen. We lopen naar de basiliek Saint-Sernin, waar tussen 15 en 18 u een pelgrimsopvang is. Voor zondagavond heb ik op 100 m afstand van de basiliek een auberge / jeugdherberg (voor alle leeftijden) gereserveerd, maar daar kunnen we vanavond niet terecht omdat ze volgeboekt zijn. De vrijwilliger bij de pelgrimsopvang heeft nog een ander adres van een kerkelijke opvang, wel 4 km buiten het centrum. We moeten ons voor 18 u melden, dus adviseert hij ons met klem om met de bus te gaan. Om de bushalte te kunnen bereiken moeten we nog een kleine kilometer door het centrum. Het is zaterdagmiddag, barstensdruk en notabene komen we midden in de Gay Pride terecht! Elkaars hand vasthoudend om elkaar niet kwijt te raken in al dit regenbooggedruis, komen we met horten en stoten bij de bushalte aan.

Na het bussen en een klein stukje lopen staan we voor Maison Diocésaine de Christ Roi. Na heel veel inefficiënt geneuzel wijst de vrijwilligster ons de kamer in een oud gebouw. We delen de piepkleine kamer met een Spanjaard, die al meer dan 40 maanden onderweg is om de wereld rond te fietsen. Hij heeft zoveel bagage bij zich, dat het kamertje vol staat. Het beddengoed is schoon, maar verder lijkt het alsof het alsof het minimaal 3 jaar geleden is dat er schoongemaakt is. Onze schoenen plakken aan de vloer, overal waar we lopen. Er is een zelfbedieningsrestaurant waar een maaltijd voor ons is klaargezet. We zijn er als enigen. We hebben honger en lusten normaal gesproken alles, maar het stukje draadjesvlees wat op ons bord ligt is niet te verteren. Zo, dit is even een knop omzetten na gisteravond!

Zondag 10 juni

De fietsende Spanjaard is om 5 uur opgestaan, dat is voor ons nog wat te vroeg.

Wij lopen rond 9 uur het terrein af, terug naar het centrum. Het is zondagochtend en Toulouse slaapt nog grotendeels en dan is het makkelijk om zo’n grote stad te doorkruisen.

We gaan eerst onze rugzakken wegzetten bij de auberge / jeugdherberg om zo met enkel een dagrugzakje de stad te bezoeken.

We bezoeken de basiliek en pakken daar nog net het laatste stukje van de mis mee. Op vertoon van onze credencial mogen we gratis de crypte bezoeken waar zich allerlei relekwieën van heiligen bevinden, waaronder Jacobus de Meerdere (= St. Jacques / Santiago).

Toulouse is een stad met geld en dit straalt de stad uit. De afgelopen 200 jaar heeft de stad een flinke rol in Frankrijk gespeeld. Status en allure is op veel plaatsen goed zichtbaar. Alleen al het Place de Capitole in het hart van de stad. Alle zaken/hotels hebben op hun gevel hun naam in dezelfde “gouden” stijl. Daar staat ook het Capitole, waarin het stadhuis en het theater gevestigd zijn.

De 1e verdieping is toegankelijk voor publiek en daar zijn indrukwekkende schilderingen te zien! De Salle des Illustres is eind 19e eeuw verbouwd en is een samentrekking van 3 zalen en hierbij is al het schilderwerk door beroemde Franse schilders op maat gemaakt. 

Dankzij de informatie die Valérie ons gegeven heeft weten we dat er 2 kerken zijn met een ‘Vierge noire’, die we beide bezoeken.

‘s Avonds gaan we heerlijk Italiaans eten, geen pizza’s, maar een volledige maaltijd met heerlijke pasta. 

Onder het eten gaat mijn telefoon… Valérie! Blijk ik mijn zwarte broek vergeten te zijn. Omdat ze in Toulouse werkt, biedt ze aan om me deze morgenochtend te brengen. Ik mag tijd en plaats aangeven. Wat een supermeid! Dat ik uitgerekend bij haar thuis iets vergeten ben…