Santiago – deel 2

Woensdag 15 augustus (deel 2)

We hebben Santiago bereikt! De laatste 11 kilometers waren anders dan anders. Nu hadden we echt heel veel pelgrims om ons heen. Er werd luidruchtig om ons heen gekletst. Een sfeer van verhoogde opwinding dat het vandaag gaat gebeuren! Het was al heel vroeg warm en de lucht was strakblauw. Voor ons een gedroomde aankomst!

Voordat we Santiago binnenliepen mochten we nog één berg op, de Monte del Gozo (berg van vreugde). Op deze heuvel staat een groot monument, gewijd aan de pelgrim. Ik ontmoette er een Zuid-Koreaans meisje met exact dezelfde rugzak. Het schiep meteen een band;).

Daarna liepen we het stedelijk gebied van Santiago binnen. Je kunt niet fout lopen. Vanaf het moment dat we de aanduiding zagen dat het nog slechts 1.000 meter naar de kathedraal is, begon het echt te kriebelen. Al zoveel foto’s gezien van pelgrims die aangekomen zijn op hét plein, en nu is het voor ons waarheid aan het worden!
Na ons moment op het plein (zie vorige blog) besloten we om de pelgrimsmis van 12 uur bij te wonen. Maar met rugzak kom je de kathedraal niet in, dus moesten we eerst deze stallen. Dit kon bij het postkantoor. Vervolgens gingen we terug om aan te sluiten in de rij om de kathedraal in te gaan. Niet normaal! Een rij die helemaal om de grote kathedraal heen z’n begin had. We hebben er een kwartier in gestaan, maar het was volledig kansloos. De mis zou al lang en breed voorbij zijn voordat we de deur überhaupt in zicht zouden krijgen. Mede door de landelijke feestdag was het ook zo ontzettend druk door de toeristen.

De Huiskamer van de Lage Landen was onze volgende bestemming. Dit is een locatie die bemenst wordt door Nederlandse vrijwilligers vanuit het Nederlands Genootschap van Sint Jacob. Je kunt daar wat bijkomen onder het genot van een kopje koffie/thee. De vrijwilligers bieden een luisterend oor. Het is tevens een ontmoetingsplaats voor andere Nederlandse pelgrims. Toen wij er waren zaten er 2 Nederlandse fietsers, uit Breda.

De Huiskamer is gevestigd in het gebouw waar op de begane grond het officiële pelgrimskantoor is, waar de compostela’s uitgedeeld worden. De compostela is het officiële document waarmee het Kapittel van de kathedraal van Santiago erkent dat de persoon die erom vraagt, gekomen is om eer te bewijzen aan de apostel Jacobus. En ja, ook daar stond een rij van 1,5 uur… Maar met het uitwisselen van pelgrimspraat verstreek de tijd snel. Er zijn maar liefst 15 loketten waar de compostela’s worden uitgereikt. Het is werkelijk een bedrijfstak. Wij hebben ieder 2 compostela’s, naast de traditionele ook één met de afstandsvermelding.

We hadden nog geen overnachtingsadres, dus dat was de volgende stap. Ondanks dat het knetterdruk is wisten we al snel een pension te vinden, niet ver van het centrum vandaan. Een kleine kamer met gedeeld sanitair, schoon en niet duur. Die hebben we meteen voor 2 nachten vastgelegd. Na een verlate lunch en het ophalen van onze rugzakken hebben we ons geïnstalleerd op onze kamer. Niet voor lang, want we wilden nog heel graag vandaag naar de pelgrimsmis. Er wordt er om 19:30 uur ook elke dag één gehouden. Met de ervaring van de middag sloten we al rond 18 uur in de nog kleine rij aan. We waren binnen no time binnen. In deze kathedraal bevinden zich de crypte van Sint Jacobus en een groot beeld van de apostel. We hebben het beeld aan de achterkant omhelst en de crypte aanschouwd.

De pelgrimsmis werd niet alleen bijgewoond door pelgrims, maar ook door hordes toeristen. Hierdoor heeft deze mis bij lange na de beleving niet zoals we die in Le Puy-en-Velay of in Conques hebben ervaren. Bovendien was de hele mis in het Spaans, en dat terwijl er ook zoveel pelgrims zijn die deze taal niet machtig zijn.

Niet alleen aan de buitenzijde maar ook aan de binnenkant is het een prachtkathedraal. We hebben er een kaarsje opgestoken voor allen die op dat moment in onze gedachten waren.

Na het bezoek aan de kathedraal hebben we een adresje opgezocht, waar we gegeten hebben en waar Leo, op aandringen van de serveerster, een extra wijntje gedronken heeft om de prestatie te vieren. Het was een heerlijk zachte avond; een mooie afsluiting van een gedenkwaardige dag!

Donderdag 16 augustus

Een nacht met onderbreking hebben we achter de rug. Een goed aangeschoten man heeft rond 4 uur wel een half uur aan staan te bellen bij ons pension. De beheerster van het pension woont elders, dus er grijpt niemand in. Onze kamer ligt aan de straatzijde en wij hebben de ramen half open staan. Naast het aanbellen begint hij met een plastic flesje naar ons raam op de 1e verdieping te gooien. Dit wordt toch wel een beetje beangstigend. Leo springt uit bed, gooit het flesje terug en scheldt hem de huid vol. Schijnbaar indrukwekkend genoeg, want hij druipt eindelijk af.

Door het nachtelijke gespook is het pas 09:00 u voor we opstaan. Het weer is omgeslagen, er zijn heel wat wolken waarneembaar.

We ontbijten bij een naburig cafeetje en lopen dan richting het pelgrimskantoor, waar ook een reisadviseuse zit. We halen er informatie op over de thuisreis. De vriendelijke dame staat er toch wel even van te kijken dat wij graag een langzame terugreis willen, het liefst met een boemeltreintje. Die vraag verrast haar zichtbaar. Als we haar onze compostela met afstandsvermelding en startdatum laten zien kan ze het goed begrijpen. We zouden onze lange camino onrecht aandoen door heel gemakkelijk en zonder inspanning in 2 uur vliegen thuis te komen. Hetgeen overigens los staat van hoe graag wij ook weer naar huis willen. En dat blijkt inderdaad een aardige puzzel. Maar we kennen nu de beperkingen en de alternatieven en zullen deze eerst rustig laten “processen”. Helemaal in stijl van onze camino.

Santiago is meer dan alleen een schitterende kathedraal. Er staan vele prachtige gebouwen, waaronder die van de universiteitsfaculteiten. We wandelen eromheen. Er is ook een fraai hogergelegen park, waarvandaan we een mooi totaalplaatje op de kathedraal krijgen.

Wandelen door het centrum trekt ons niet, want ook vandaag is het ontzettend druk. Het is weer een wettelijke feestdag, ditmaal het feest van San Roque.

‘s Avonds eten we op een gezellig terrasje. Weliswaar op ongemakkelijke stoeltjes, maar wel met hele goede live-muziek. Echte aanstekelijke Spaanse muziek met een paar gitaarvirtuozen. We hebben onze fleecevestjes al tot bovenaan dicht, en het wordt alsmaar kouder. Dus stappen we op. Hopelijk een rustige nacht in het pension en dan morgen weer lekker aan de wandel! Het is verslavend…