Oviedo

Vrijdag 27 juli

Montse biedt ons een ontbijt aan, een typisch Spaans ontbijt: koffie/thee met een klein cakeje. Ik kan met haar in het Frans communiceren, omdat ze oorspronkelijk uit Irun komt, bij de Spaans-Franse grens. Als ik haar vertel over onze ervaringen met de ontevredenheid die Spanjaarden uitstralen, beaamt ze dit volledig. Ze spreekt zelf van een ‘verloren generatie’, de generatie voor de huidige jongeren. Die generatie wil geen andere taal dan hun eigen taal spreken en zien in alles en iedereen het kwaad. Gelukkig ziet ze een kentering in de huidige generatie jongeren, die wel willen studeren en zich verder willen ontwikkelen en zich daarmee openstellen voor de rest van de wereld. Ze geeft ons nog een klein beschilderd schelpje mee voor een vriend van haar die een albergue heeft in Trabada, verderop op onze camino.

We lopen door de laaghangende bewolking de heuvel af en komen in het plaatsje Villaviciosa, waar we ons ontbijt nog aanvullen bij een gezellig barretje.

Niet veel later moeten we een keuze maken: gaan we rechtdoor langs de kust via de plaats Gijon of linksaf, het binnenland in, naar Oviedo? De historische pelgrimsroute gaat over Oviedo. “Whoever goes to Santiago and does not go to the Cathedral of the Saviour, he visits the servant and not his Master”. Deze uitspraak wordt gedaan omdat in de kathedraal van Oviedo de Cámara Santa (Heilige Kamer) gebouwd is en hier relikwieën van Jezus worden bewaard. We bezoeken dus eerst Jezus en daarna, in Santiago de Compostela, zijn apostel. 

Wij volgen ons oorspronkelijke plan en slaan af richting Oviedo. Het is zo fijn om alle tijd van de wereld te hebben. We steken de heuvels door om in het binnenland te komen. Het is een pittige klim. We nemen een pauze bij een muurtje van een kerk en klimmen weer verder. We zien geen enkele pelgrim en aan de conditie van het pad te merken is het ook lang geleden dat hier iemand overheen gewandeld heeft. 

We banen ons een weg omhoog, maar het valt niet mee. Veel blubber en ja, ook hier omgevallen bomen. Zie er maar eens langs te komen terwijl je voeten door de modder alle vastigheid hebben verloren…

Eenmaal boven aangekomen kijken we uit over de dalen. Het zicht wordt beperkt door de bewolking, maar is nog steeds bijzonder mooi. Ook zo mooi groen, maar wat wil je ook met al die regen…

Na zo’n 20 km zwaar parcours komen we iets na 15 uur aan in Vega en houden we het voor gezien. De volgende slaapplaats is zo’n 10 km verderop en dat is voor nu teveel om er nog bij te doen. In het gehucht Vega is een gemeentelijke albergue. Bij de bar moet je er de sleutel halen. Als we de bar binnenstappen staat de Tour de France op het televisiescherm. Mooi! Even lekker bijkomen onder het genot van het kijken naar de koninginnenrit door de Pyreneeën.
De herberg is schoon en we hebben in eerste instantie alle keus in welk stapelbed we gaan liggen, want we zijn de enigen. Later zou er nog 1 Spanjaard bij komen.

Bij de bar kunnen we vanaf 20 u eten. Macaroni met tonijn en koude asperges én een Rioja, een mooie Spaanse wijn!

Zaterdag 28 juli

Vandaag is het langebroekenweer. Terwijl in Nederland alle warmterecords verbroken worden, waren wij blij met ons extra deken over de lakenzak. Het lijkt de wereld op z’n kop. Op het Spaanse weerbericht hebben we gezien het alleen aan de Spaanse noordkust zo “koud” is. De rest van Spanje zit ook in de hitte.

We starten met 15 graden, een prima temperatuur om te lopen. Maar niet om een was te drogen. Daar hebben we toch echt wat zonneschijn of op z’n minst warmte van de zon nodig. Dus onze rugzakken fungeren weer als waslijn. En ook dan gaat het drogen langzaam met zo’n hoge luchtvochtigheid.

Het barretje in Vega is gesloten, dus we moeten eerst 10 km lopen voordat de eerste ontbijtmogelijkheid zich voordoet. Het grote voordeel hiervan is dat je al vroeg op de dag een behoorlijk aantal kilometers gemaakt hebt.

Na het ontbijt en lunchinkopen in Pola de Siero vervolgen we onze weg. Het stijgt en daalt wat, maar het is niet in verhouding met de tocht van gisteren.
We naderen Oviedo en krijgen hiervoor eerst een gedeelte industrieterrein. Het industrieterrein heeft de  naam “Espiritu Santo”. Wonderlijk;)!

Na 29 km, waarvan de laatste kilometer vals plat omhoog, komen we aan in de hoofdstad van de provincie Asturia. We kunnen terecht in een 2-persoonskamer in Hospedaje San Guan. We zijn aangenaam verrast door de netheid van de kamer én het feit dat we een eigen badkamer én een kleine tv hebben. Daarbij is het ook nog gelegen vlak in de buurt van de kathedraal.

We kijken eerst met veel genoegen hoe Tom Dumoulin de tijdrit in Espelette wint. Wij waren in dit plaatsje van de pimentpepers op 3 juli en we maken ons maar wijs dat we er goede vibes achtergelaten hebben :).

Vanavond gaan we weer uit eten met de Franse Sabine, die haar wandelvakantie in los Picos de Europa heeft afgerond. Zonder enige sturing van beide zijden zijn we op hetzelfde moment in dezelfde stad. Geweldig! Als ik haar vertel dat ik straks in Nederland een Frans boek wil gaan lezen, oppert ze voor mij een titel. En laat dit nu exact hetzelfde boek zijn dat ik voor ogen had [Immortelle Randonnée -Jean-Christophe Rufin]. Ook dit is de camino…

We brengen weer een gezellige avond met elkaar door in de prachtige stad. En ik weet ten aanzien van Sabine zeker: someday, somewhere, we’ll meet again…

Zondag 29 juli

De Spaanse zon kan het nog! Ze schijnt vandaag! Uitgerekend op de dag dat wij een rustdag pakken om Oviedo nader te bekijken. We slapen eerst wat uit en gaan buitenshuis ontbijten. De kathedraal is op zondag niet geopend voor toeristisch bezoek. Wel zijn er enkele missen. Wij bezoeken de eucharistieviering van 11 uur en kunnen we op ons gemak de schoonheid van deze kathedraal in ons opnemen. We vinden tussen de vele beelden ook weer het beeld van Sint Jacobus. Na afloop van de dienst spreken we de koster aan of we een stempel kunnen krijgen in onze credencial. Met veel zorg plaatst hij er één. Een stempel die net wat meerwaarde heeft voor ons.

We lopen rondom het grote complex van de kathedraal. Wat ziet het er mooi uit, zeker met zo’n helderblauwe lucht erboven! Oviedo is ook een bruisende cultuurstad. Uit een open raam klinkt een sopraan die haar toonladders aan het inzingen is, op menig hoek van de straat staat een muzikant en er zijn veel sculpturen in de stad. Er is ook een goedgelijkend beeld van de acteur/regisseur Woody Allen, ereburger van Oviedo omdat hij deze stad bijzonder mooi vond en ook als omgeving voor een van zijn films heeft gebruikt. 

En er is ook folklore, een Spaanse dansgroep begeleid door doedelzak en trom. Leuk om te zien!

Terug op onze kamer doen we onze was van gisteren, hangen ‘m op en pikken nog even een middagdutje mee. Daarna gaan we de stad weer in, slenteren er wat rond en eten calamares als verlate lunch.
Aangezien we het warm vinden, duiken we een prachtig groot, groen park in om daar heerlijk op één van de talrijke bankjes wat te lezen.

Tegen 19:30 uur stappen we weer op om vervolgens bij een pizzeria neer te strijken. De zeer attente serveerster spreekt ons in het Engels aan. Het eten is niet bijzonder, maar de vriendelijke bediening maakt dit meer dan goed!