Opmerkelijke overnachtingen

Maandag 16 juli

Het lijkt wel herfst als we opstaan. Er waait een harde, frisse wind. Boven ons hangen donkere wolken. De camping slaapt nog als wij rond half 8 vertrekken.

We lopen het binnenland in om uiteindelijk bij de kustplaats Laredo te eindigen.
Het is zwaarbewolkt en donker. Regelmatig valt er regen, dus het is vandaag regenjas aan, regenjas uit. We lopen langs bosrijk gebied met lange eucalyptusbomen. Ze kraken onheilspellend, net alsof een piepende deur in het slot wil vallen, maar de deurstijl ontbreekt. Spooky…

We komen een kerk tegen, maar deze zit potdicht. We hebben in Spanje nog geen kerk met geopende deuren gezien. We kunnen er onder het afdakje wel even zitten om te pauzeren.

Als pelgrims elkaar passeren wensen we elkaar ‘buen camino’. Ook de lokale Spanjaarden wensen het ons soms toe. En we kwamen deze wens zelfs tegen op een spandoek bij een woonhuis. Dat doet ons goed, zeker als het parcours pittig is en je een tijdje gelopen hebt in de cocon van de capuchon van je regenjas!

Na een klim lopen we boven over de heuvelrand richting zee. En dan worden we toch weer getrakteerd op een mooi zeezicht!

Nog even verder klimmen en dan gaan we al glibberend over de gladde stenen afdalen naar Laredo.

We hebben geen reservering en bellen aan bij een kerkelijke pelgrimsopvang. Ja, ze hebben plek voor ons! Toch bekoelt onze aanvankelijke blijdschap ietwat als we nader kennis maken met de non, die ons ontvangt. We mogen geen enkel eigen initiatief tonen. Wil je staan, zegt (of liever: beveelt) zij dat je moet gaan zitten. Ze spreekt alleen Spaans en legt een een hele hoop uit. Wij kijken elkaar aan en zeggen maar een keer ‘si’ en ‘gracias’, want als ze merkt dat je haar niet begrijpt gaat ze alleen maar harder en op meer dwingende toon praten. Ga ik sinaasappelsap in de (verder lege) koelkast zetten, corrigeert ze me. De fles moet in de deur in het ondervak staan. Ga ik m’n telefoon opladen in het stopcontact in de ruimte waar ik ook wifi heb, word ik weer gecorrigeerd. Troont ze mee naar de slaapkamer en wijst ze me dat ik het stopcontact bij mijn bed moet gebruiken…

Maar verder is het een prima albergue, met een onberispelijk schone badkamer en een opgemaakt bed mét handdoek. We delen de vierpersoonskamer met een introvert echtpaar uit Singapore. Lekker rustig.

We willen rond 19:30 u graag gaan eten, maar helaas… de koks starten pas om 20 uur, oftewel rond 20:30 u komt het eerste gerecht. We raken er bijna aan gewend…

Dinsdag 17 juli
Om half 8 sluipen we zo zachtjes mogelijk de albergue uit. We voelen weinig behoefte om de non nog eens onder ogen te komen…

Het is compleet ander weer dan gisteren. We starten met een strakblauwe lucht boven ons. De eerste 5 km van onze wandeling vandaag gaat over het strand, waar we ons 2.400 km routepunt passeren! Het enige geluid op deze ochtend is het ruige geluid van de neerslaande golven.

We zijn op weg naar de veerboot die ons het water overbrengt, naar Santoña. We moeten er een tijdje wachten, want de eerste vaart gaat pas vanaf 9 uur. In Santoña gaan we eerst lekker ontbijten en onze lunchinkopen doen. Het is een stevig ontbijt. We zijn niet gewend om ‘s morgens Spaanse tortilla te eten, oftewel een mengsel van ei en aardappelen. Valt best zwaar op de maag.

Onze wandeling kent vandaag een variant. Ofwel rechtdoor langs een weg, ofwel over een berg naar het strand van Noja. Dat is een eind om, maar de omgeving is zoveel mooier. Dus wij kiezen voor de berg. Daar hebben we geen spijt van! Zeker met het heldere weer van vandaag kunnen we bovenop kilometers ver de kustrand afkijken. Geweldig!

We dalen en komen weer op een stuk strand uit. Inmiddels is het goed warm geworden en we hebben nog wat kilometers voor de boeg. Het lopen gaat goed, maar gaandeweg valt het ons zwaarder. De weg is nu alleen maar geasfalteerd en is stijgende.

Het valt ons op dat paaltjes en lantaarnpalen bezaaid zijn met kleine slakjes. Of dat iets met de overvloedige waterval te maken heeft weten we niet. We zien in ieder geval wel vaak een ondergelopen weiland.

Tijdens de laatste 6 kilometers naar Güemes zijn we ieder met onze eigen strijd met onszelf bezig. Een kleine kilometer voor het eindpunt van vandaag zie ik een bankje en val er op neer. Ik ben aardig uitgeput. Achter ons zitten 2 Franse pelgrims en als ze me zien, vragen ze me of ze iets voor me kunnen betekenen. Ze bieden me een sinaasappel aan. Ik heb nog nooit zoveel genoten van een sinaasappel als nu! Plakkerige vingers of niet…

Tegen 17:30 uur komen we aan bij ons onderkomen. Het is een pelgrimsonderkomen, opgezet door de bijzondere pater Ernesto.

Deze inmiddels 80-jarige man heeft over de hele wereld gereisd met zijn Landrover en zamelt geld in voor meerdere projecten, in met name Guatemala. 

Eén van zijn financieringsbronnen is deze grote pelgrimsopvang met plaats voor zeker 70 pelgrims. Voor het diner is er een uitleg over de werkwijze van deze opvang. Je moet jezelf zien als onderdeel van een sociaal project, waarbij je de verantwoordelijkheid mede draagt voor het in stand houden van de goede werken van deze pater. Er wordt geen concreet bedrag gevraagd, maar wel een substantiële bijdrage. 

In ruil hiervoor krijg je een warme ontvangst door de vrijwilligers, een slaapplaats, gezamenlijke avondmaaltijd en gezamenlijk ontbijt. Een hele bijzondere plek! Aan tafel komen we pelgrims tegen die we al eerder zijn tegen gekomen. Leo zit naast een Spaans echtpaar, dat alleen Spaans spreekt. In plaats van met woorden zorgt de taal van de wijn voor een bijzondere verbinding tussen de 2 mannen ;)…