Nieuwe gewoontes 

Zaterdag 07 juli

Om 05:45 uur loopt de eerste wekker af, het geluid van fluitende vogeltjes. En die vogeltjes blijven maar fluiten, want de telefoon is van iemand die aan de andere kant van de gymzaal in een bovenbed ligt…

Iedereen staat zo ongeveer op dezelfde tijd op. De één is vlug weg, de ander heeft wat meer tijd nodig. Wij behoren tot de laatste categorie.

De nacht is opvallend rustig verlopen en we hebben goed geslapen.

Als we buiten komen zien we twee regenbogen vanuit de stad in de zee ondergaan. Wat een “goede morgen”! Over de boulevard lopen we de regen tegemoet. De regen houdt gelukkig maar een uurtje aan. Dat is lekker verfrissend voor de temperatuur. De joggers over de boulevard lijken zich er niets van aan te trekken, en dat zijn me er veel!

We ontbijten bij een bakkertje en klimmen daarna hoog boven San Sebastian uit. Vandaag weer veel uitzicht op die prachtige zee. Op de pauzemomenten zien we veel medepelgrims van de afgelopen nacht terug. Italianen, Spanjaarden, Amerikanen, een Deense, een Litouwense. Veel hoog opgeleide jongeren tussen de 20 en 30 jaar. Velen spreken ontzettend goed Engels. Van de een op de andere dag spreek ik geen Frans woord meer, dat is even wennen!
De temperatuur is heerlijk en het lopen gaat voorspoedig. De volgende mijlpaal dient zich weer aan: 2.200 km bereikt!

Halverwege de middag komen we als één van de eersten aan bij de school voor de Hoge Kunsten in Zarautz. 

Hier bestiert slechts één vrijwilliger (ex-pelgrim) het tijdelijke pelgrimsonderkomen. Ook hier weer donativo + een glimlach! Daar doet ie voor! We krijgen een stapelbed in de hoek. Op basis van m’n leeftijd mag ik ook kiezen voor een onderbed, maar ik ga voor een bovenbed met Leo onder me. Net als gisteren was je je kleding met koud water én er is een centrifuge! Hiermee slinger je je was al een heel eind droog. Wat een uitkomst! Nog even het zonnetje erop en klaar!

Zarautz is een badplaats en het is er druk met toeristen, vooral Spaanse toeristen.

We eten aan de boulevard in één van de vele strandtentjes een menu. Goh, ook dit is wennen in vergelijking met Frankrijk. Ik denk dat we nu nog niet de helft krijgen ten opzichte van de overvloedige en lekker bereide Franse maaltijden. En waar ze in Frankrijk goed met crème en olie strooiden is het nu allemaal maar magertjes. Het kost hier dan niet veel, de kwaliteit en kwantiteit is er dan ook naar. En het groentequotum gaan we hier niet halen. We zullen er zelf voor moeten zorgen dat we via fruit aan onze vitaminen komen.

Nadat we bij de ober, die duidelijk zijn werk niet leuk vindt, hebben afgerekend, keren we “huiswaarts”. Voor ons is het bedtijd, eerder dan voor de meeste Spaanse kleutertjes…

Zondag 08 juli

Terwijl wij uitgerust aan een nieuwe dag beginnen en over de boulevard onze weg vervolgen zien we dat voor de Spaanse tieners de nacht er nog niet op zit. Ze hangen in grote groepen luidruchtig rond met aangesproken flessen alcohol. Wat een rotzooi zie je dan liggen op zo’n boulevard. De vuilnismannen hebben er hun handjes vol aan.

Via een wandelpad naast de weg volgen we de kustlijn naar het eerstvolgende plaatsje waar we eerst bij een bakkertje gaan ontbijten. 

Het licht van de opkomende zon geeft een warme gloed op het landschap. Op het terras bij de bakker raken we in gesprek met een dorpeling. “Impossible” is zijn reactie op ons verhaal dat wij uit Nederland zijn komen wandelen. Hij vertelt het aan elke klant die het winkeltje binnenkomt. Althans, dat vermoeden wij aan het feit dat het woord “Ollanda” veelvuldig wordt genoemd. De bakkersvrouw komt zelfs nog even naar ons toe om te vertellen hoe “bonita” ze Nederland vindt.

Veelvuldig hebben we uitzicht op de zee. Wat een genot! Onze eerste pauze is in het havenplaatsje Zumaia, waar we tegen de grote boot “Norwegian Gannet” aankijken. Een boot die hier is gebouwd en die in de Noorse wateren zalm gaat vangen, dat vervolgens op de boot consumptieklaar verwerkt wordt en via de Deense markt zal worden afgezet. Een uniek concept, te water gelaten in mei 2018.

Het is vandaag weer veel klimmen en dalen. 

En het gaat in tegenstelling tot gisteren bij mij niet lekker aan m’n voeten. Tijdens de lunchpauze check ik m’n hielen en wat ik vreesde is werkelijkheid: ik heb nu op m’n linkerhiel een flinke blaar gelopen. Is die aan m’n rechterhiel net aan het genezen, begint de volgende. Het parcours is lastig, veel stijgende keienondergrond en af en toe flinke blubber.

Met veel pijn kom ik aan in Deba. Hier slapen we in een stationsgebouw. Net als bij de Spoorzone in Tilburg is de oorspronkelijke functie aangepast en is er in 2014 een pelgrimsonderkomen van gemaakt. Fantastisch! En dat voor een bedrag van € 5 p.p. Ook nu krijgen we weer een fijn stapelbed in een hoekje toegewezen, nr 41 en 42 van de in totaal 56 bedden. Niet veel later wordt er op de deur geplakt dat het onderkomen vol zit. Op de deur kloppende pelgrims kunnen dan op zoek naar een ander onderkomen…

Het restaurantje tegenover het onderkomen speelt slim in op deze potentiële klantengroep en biedt een goedkoop pelgrimsmenu aan. Tja, ook hier geldt “alle waar naar zijn geld”…

De vrijwilligster van het onderkomen spreekt goed Engels en ik vraag haar of ze voor morgen voor ons wil reserveren in de etappeplaats Markina. Dat doet ze heel graag voor ons. We zijn er blij mee, want als ik aanhoor hoe zo’n gesprek in het ratelend Spaans verloopt… Ik versta er weinig van. Heerlijk, voor morgen een kamer voor ons tweetjes in een ‘hostel privado’.

Maandag 09 juli

Vandaag een pittig dagje, bijna 28 km met ruim 1.100 m stijgen en dalen. Compeed op m’n linkerhiel en we gaan weer.

Nog een paar laatste blikken op zee en dan trekken we tijdelijk het binnenland in.

De hoogste top is 500 meter, een behoorlijke hoogte in deze omgeving. Het is rond lunchtijd als we de top bereiken. Daar is een heerlijk schaduwplekje en een heerlijk koel windje. Daar word je weer mens van. Het blijft daarna nog wat rondslingeren om de berg heen. Heel gaaf om daar te lopen. En het valt ons toe dat we op deze heldere en daardoor warme dag veel schaduw van het bos hebben. We krijgen op onze weg nog een kadootje: een huiseigenaar heeft voor z’n hek een tafeltje met gekoeld drinken, reepjes en appels. Daar maken we graag gebruik van! Dit geeft energie, zowel het gebaar van de mensen als hetgeen ze aanbieden.

Veel braamstruiken staan in bloei; een mooi zicht die kleine roze bloemetjes. De route staat perfect aangegeven met behulp van prachtig massief houten wegwijzers en natuurlijk de gele pijlen.

Het enige geluid dat we horen is dat van de bosbouwers. Er wordt veel gekapt. De gekapte stammen liggen netjes opgestapeld en dat geeft een heerlijke geur als je er langs komt.

We eindigen vandaag in Markina. Een lange dag, waarvan de laatste kilometer nog even een hele pittige is. Die gaat door de volle zon over het asfalt. Wat een hitte! In het begin van Markina staat een bijzondere kerk. Als je er binnentreedt staan er 3 reusachtige stenen. Over deze stenen is 3 eeuwen geleden een kerk gebouwd. Heel bijzonder!

We snorren eerst de supermarkt op voordat we ons melden bij ons hostel. We hebben een reservering, dus geen reden tot haast.

Het hostel is klein, maar onze kamer is royaal. Er zijn nog 3 anderen in het hostel. Dat is even een verademing ten opzichte van die grote slaapzalen van afgelopen dagen. Heerlijk, een opgemaakt bed en een luxe, schone badkamer mét handdoek. In het bijbehorende restaurant eten we een pelgrimsmenu. Daarna is het tijd om het lijf rust te geven. Het is hard nodig…