Naar huis

Dinsdag 28 augustus 

Voor de laatste keer krijgen we ‘zumo de naranja natural’ geserveerd. Er zijn heel wat sinaasappels voor ons geperst de laatste weken!

Na het heerlijke ontbijt buiten op het terras van het prachtige pand, nemen we afscheid van onze uiterst gastvrije gastheer. 

Precies op het moment dat de klok 11x slaat zetten wij onze eerste stappen voor vandaag buiten. Over het wonderschone centrale plein lopen we het pittoreske stadje uit. Dezelfde 5 km van gisteren, maar dan in omgekeerde richting. Het is goed warm; het loopt tegen de 30 graden. Zelfs van dit kleine stukje zijn onze ruggen weer doornat van transpiratie. 

We hebben de trein van 12:41 uur en hebben nog alle tijd voor onze lunchinkopen. De wachttijd die er dan nog overblijft op het station wend ik meteen aan om m’n boek uit te lezen. Ik heb weer een titel van Dan Brown uit; wat kan die toch spannend schrijven! 
Het is maar een kort stukje in de trein, een half uur naar Santander. Het treinstation van Santander ligt dichtbij het hostel waar we destijds geslapen hebben, dus deze omgeving is voor ons bekend. We hebben een klein uurtje overstaptijd voor onze laatste Spaanse treinrit. Die tijd pakken we aan om nog even Santander in te lopen om op een bankje in de schaduw de laatste indrukken van deze grote stad in ons op te nemen. 

Het laatste traject dat we over het spoor afleggen zal 3 uur duren. Om 17 uur zal de trein in Bilbao arriveren. Maar… rond 15:30 uur, in Marrón, stopt de trein en komt de conducteur ons vertellen dat we met de bus verder gaan naar Bilbao. Geen idee waarom. De bus probeert de trein te imiteren. Oftewel de chauffeur wil op dezelfde tijd aankomen in Bilbao en op de tussenliggende stations. Het verschil zit ‘m in het parcours, veel op en af en veel bochtenwerk. Met deze hoge snelheid word ik er misselijk van. Niet prettig. 

Als we in Bilbao op het fraaie centraal station uitgestapt zijn vallen de eerste dikke regendruppels. En niet veel later is me dit een hoosbui! Op zich wel fijn, want het is hier boven de 30 graden en afkoeling is wenselijk. De busterminal bevindt zich een kleine 3 km verderop. We weten hoe het eruit ziet, want het ligt op de route van de camino. Vanwege de regen besluiten we om in een restaurantje op het station alvast te eten. Er staan lekkere pintxo’s op de toonbank. Daar nemen we er 2 van, 2 tortillavarianten. Als we het op hebben, is de regen gestopt. 

Wij staan rond 18:30 uur op de grote busterminal waar bussen aan en af rijden. Onze bus vertrekt pas om 21:30 uur. We bevinden ons vlakbij het voetbalstadion van Bilbao en laat daar nu net een geocache liggen ;). Zo, dat was voorlopig de laatste ‘found’ in Spanje. Daarna begint het wachten, maar dat is voor ons als doorgewinterde pelgrims geen enkel probleem. 

Er zijn zoveel bussen, hoe gaan wij de onze naar Amsterdam herkennen? Opeens hoor ik Elisabeth Cornelia geroepen worden. Hé, dat zijn mijn 2 doopnamen! Lijkt me sterk dat er daar nog 1 van rondloopt hier. Ik vraag de betreffende buschauffeur of hij op zijn lijst ook een Leonardus Hubertus heeft. Ja! Dat moeten wij zijn. Op de bus staat dat ie naar Parijs gaat, maar dat moet de chauffeur nog aanpassen… 

In San Sebastian hebben we een laatste buswissel. Ook hier staan we geregistreerd met onze 2 eerste doopnamen. Misschien maar goed ook, want onze achternamen zijn in het buitenland onuitspreekbaar…

Woensdag 29 augustus 

En zo beginnen we iets na 23:30 uur in het aardedonker aan onze lange busreis. Naast 31 passagiers hebben we 2 chauffeurs aan boord. Beiden hebben een fijne, rustige rijstijl. Ze hebben hun eigen Spaanstalige muziek bij zich, die de hele nacht doorspeelt. Mede door de muziek merk je dat ze lol in hun werk hebben. Fijn om dat te ervaren! 

Vlak voor de Franse grens gaan we tanken (358 liter) en krijgen we een plaspauze. Net over de grens wordt de bus door de politie aan de kant gehaald en doorzoeken 2 politiemannen de bus. We hebben geen idee wat ze zoeken, maar na 5 minuten mogen we weer verder. 
Dan duiken we verder Frankrijk in, richting Bordeaux. We volgen de westkant. En aangezien we de oost- en zuidkant van Frankrijk belopen hebben, sluiten we hiermee een mooie ronde Frankrijk. 

Via Nantes, Rennes, Caen en Rouen komen we meer en meer noordwaarts. Geheel in stijl van onze camino reizen we door Frankrijk met heel veel regen! 

In alle voornoemde plaatsen zetten we reizigers af. Dit betekent dat we in al die plaatsen het centrum ingaan. Dat kost veel tijd. We vinden het niet vervelend, want de busstoelen zitten fijn en regelmatig dommelen we weg. Rond 15:30 uur komen we in Rouen aan en verlaten de 2 chauffeurs onze bus. Er komt een “verse” Spaanse chauffeur voor in de plaats. Deze chauffeur zal uiteindelijk tot Amsterdam doorrijden. Via Amiens en Lille reizen we verder. Intussen is het goed druk geworden op de weg, hetgeen onze reis wat vertraagt. Zo zouden we in Lille nog 3 reizigers erbij krijgen, maar we zijn er 1 uur later dan gepland en de reizigers zijn nergens te bekennen. Ook onze geplande aankomsttijd van 18:30 uur in Breda zal niet gehaald worden. Door de nog steeds niet aflatende regen gaan we weer verder, nu naar het centrum van Antwerpen. Daar stappen weer passagiers uit. We zijn nu, naast de chauffeur, nog met 3 personen over gebleven, een Spaanse jonge vent die naar Rotterdam gaat en wij, die in Breda uitstappen. Na Antwerpen wordt de weg steeds bekender voor ons en daarmee stijgt het adrenalinegehalte in ons bloed! Iets na 21:00 u worden we afgezet voor het station in het donkere Breda. Hier is het gelukkig droog. 

Nog 1x een kaartje kopen voor de allerlaatste treinreis! De sprinter komt om exact 21:24 uur aan op station Tilburg-Reeshof. Daar staat ons geweldige ontvangstcomité ons op te wachten! Oh, wat is het fijn om onze dierbaren weer in de armen te kunnen sluiten! 

De laatste 3 km leggen we met z’n 11-en lopend naar huis af. Wat heerlijk om de voordeur weer te openen, al herinneren we ons als de dag van gisteren dat we deze achter ons dicht trokken! En na een heel gezellig samenzijn met vele fantastische welkomsverrassingen stappen we weer ons eigen bedje in, waar we ontwaken op de dag dat Leo er bij zijn leeftijd een jaartje bij mag tellen:)! Hoe mooi kun je het hebben… 

Nawoord

Onze camino is gelopen. Het is klaar en daarmee is er ook een einde gekomen aan dit blog. Het is voor ons nauwelijks uit te drukken hoe dankbaar we zijn dat deze reis gelopen is zoals wij deze gelopen hebben. Op 24 maart hadden we nauwelijks besef waaraan we begonnen en nu 5 maanden en 5 dagen later staan we kerngezond en vooral mentaal volledig uitgerust terug op Tilburgse bodem. Dolgelukkig zijn we vertrokken en zo mogelijk nog gelukkiger zijn we terug gekomen. We hebben onze “fabrieksinstellingen” weer gevonden. Dit is mede mogelijk geworden door bewust afstand te nemen van nieuws, e-mail en social media. 

We hebben een vrijheid ervaren die onbetaalbaar is…

Dankbaar voor:

  • Elkaar (“the best Dutch couple Sabine ever met” …) 
  • Onze kinderen Gijs, Bas, Eline (+ vriend Teun) en Jesse, die zo achter ons droomavontuur hebben gestaan
  • Mijn moeder, Hans & Marieke, Rob & Adriana voor hun liefdevolle ondersteuning van het thuisfront 
  • Onze blakende gezondheid
  • Iedereen die ons onderweg geholpen heeft 
  • Iedereen die met ons meegewandeld is en zo met ons meegeleefd heeft. Hartverwarmend!