Muxía

Woensdag 22 augustus 

Met alleen het geluid van krijsende meeuwen verlaten we het stille Fisterra. Het is lekker afgekoeld deze nacht en we hebben beiden echt zin in deze wandeldag. De zon zit dan nog achter de heuvels. 

Na een stuk over het asfalt duiken we vrij snel het schaduwrijke bos in. Na een 7 km komen we een rustplaats voor pelgrims tegen, waar we ons ontbijt nuttigen. Zo, dat scheelt weer wat in gewicht van de rugzak. Een Cubaans Italiaanse en een Duitse pelgrim treffen we aan bij de rustplaats. Bij de Cubaans Italiaanse komen de tranen over haar wangen als wij vertellen met welke reis wij bezig zijn. Dit is voor haar haar gedroomde leefwijze. Mooi om te merken hoe we anderen hiermee weten te inspireren. 

Om in Lires te komen kunnen we de bosweg vervolgen of de kustroute nemen. We kiezen voor het laatste. Schitterende baaien worden voor ons zichtbaar! 

Bij Lires draaien we het binnenland weer in. Gelukkig weer veel mooie bospaden met regelmatig schaduw. En die schaduw is erg aangenaam, want het is inmiddels weer goed warm. Het is sowieso een pittig tochtje vanwege het vele klimmen en dalen. Maar we genieten er dubbel en dwars van, wetende dat dit onze laatste wandeldag op de camino is. 

De laatste 2 km gaan over asfalt. We wandelen via de linkerkant van de kaap waar Muxía ligt, naar de rechterkant. We zien een paar prachtige stranden liggen, waar het opvalt dat het er zeer rustig is. En dan zijn het de laatste meters voordat we bij ons hostel aankomen. Weliswaar met de hielen helemaal afgeplakt hebben we Muxía pijnvrij bereikt. In totaal kunnen we voor onze camino van Tilburg naar Muxía het mooie getal van 3.232 km vastleggen. Dit is het totaal aan kilometers dat onze GPS geregistreerd heeft op onze wandeldagen. Als bonus blijken we in het hostel een kamer met zicht op zee te hebben. Geweldig! 

Donderdag 23 augustus 

Na een lekker ontbijt lopen we het nog bewolkte Muxía in. We kunnen namelijk op vertoon van onze credencial met stempels nóg een “diploma” ophalen, een zogenaamde “Muxíana”. Het bewijs dat je lopend vanuit Santiago de Compostela naar Muxía bent gekomen. Aan het einde van de ochtend zal de bewolking wegtrekken, dus we gebruiken de ochtend vooral om op onze kamer de concrete invulling aan onze terugreis te geven. Een heel puzzelwerkje. Ook hier hanteren we de verdeling dat Leo zich bekommert om de route en ik me bezighoud met de accommodaties. Een formule die tussen ons heel goed werkt. Voor beiden een heel karwei. We willen totaan Bilbao (langzaam) gaan treinen en vanaf Bilbao de bus naar Nederland (Breda) nemen. Om daarna de trein naar Tilburg-Reeshof te nemen met als finale de laatste 3 km naar huis lopen :). Met name het uitzoeken van treinverbindingen langs de Spaanse noordkust is veel werk. En het is nog steeds vakantietijd, dus qua accommodaties is het ook niet altijd meteen een “si” op ons verzoek. Maar, het is gelukt! 

Met een heerlijk schijnend zonnetje én een fris windje bezoeken we ‘s middags de punt van Muxía. Het verhaal gaat dat de heilige maagd Maria hier aan land gekomen zou zijn om de apostel Jacobus te ondersteunen bij het verkondigen van het evangelie. Deze kaap maakt op ons meer indruk dan die van Fisterra. Er staat o.a. een mooie kerk met daarvoor 4 grote stenen. De 4 grote stenen worden beschouwd als de overblijfselen van de boot waar Maria mee gekomen zou zijn. Door de eeuwen heen wordt deze plek gezien als het religieuze eindpunt voor pelgrims die de Camino naar Santiago de Compostela hebben gelopen. Hier vindt de bedevaartstocht definitief z’n einde. 

Er is ook een monument ter nagedachtenis aan de ramp met de olietanker Prestige in 2002. Deze is aan deze ‘doodskust’ in tweeën gespleten en heeft daarbij tenminste 11.000 ton olie verloren met alle rampzalige gevolgen van dien voor de visvangst hier. 

Bovenop de top hebben we een prachtig uitzicht over het kleurrijke dorp met z’n rode daken. We ontmoeten er een jonge Tsjechische pelgrim, Lucas, met wie we een tijd lang pelgrimservaringen uitwisselen. Prachtig om te zien hoeveel jongeren er gegrepen worden door het ‘caminovirus’. 

‘s Avonds eten we het beste ‘menú del día’ dat we hier in Spanje gegeten hebben: vissoep, zwarte rijst met inktvis en chocoladecake na. Een feestmaal! 

Na het eten lopen we naar de kust om voor de laatste keer de zon in de grote oceaan te zien zakken…

Reacties 

Ons avontuur, en ons blog, is nog niet ten einde. Net zoals President Kennedy in de jaren 60 bij het ruimtevaartprogramma als doelstelling had een mens op de maan te krijgen EN ook weer veilig thuis te brengen, is de veilige thuisreis ook voor ons een essentieel onderdeel van deze tocht. Tot en met we onze voordeur in Tilburg binnen stappen blijven we ons verhaal vertellen op deze website. 

Tot nu toe hebben we voor onze lezers geen mogelijkheid gemaakt om te reageren of contact op te nemen. Een bewuste keuze om goed los te komen van onze omgeving. Maar ook een keuze die niet gemakkelijk was. Nu we aan onze thuisreis beginnen zijn we wel heel benieuwd wie ons blog gevolgd heeft en wat je ervan vindt. We zouden het daarom heel fijn vinden om via de link *beschermde email* een reactie te ontvangen. Die reactie wordt niet gepubliceerd en is alleen voor ons bestemd. We zijn benieuwd naar de reacties.