Mist

Vrijdag 03 augustus

‘s Ochtends zitten we om 7 uur als eersten aan het eenvoudige, maar goed verzorgde ontbijt. De eigenaresse van deze herberg heeft een groot hart voor pelgrims. Voor in totaal € 16 p.p. hebben we gedoucht, gedineerd, geslapen en ontbeten. Daar hou je in geldelijke zin niet echt iets aan over. Daarentegen zoekt ze het contact met de pelgrims niet. Ze zet het eten klaar en verdwijnt naar boven, naar haar eigen privé-woongedeelte. We kunnen haar dus ook niet bedanken. Dan schrijven we maar een mooi dankwoord in het pelgrimsschrift, dat in de keuken ligt. Knap, hoe ze dit als introvert type toch runt.

De dag start mistig en het zal lang duren voordat die een beetje optrekt. We lopen eerst naar Luarca, een toeristische havenplaats. We lopen dus weer richting kust. We denken dat we af en toe zicht op zee hebben, maar zeker weten doen we het niet, want de wereld om ons heen is wit en zeker boven water. Het  krijsen van de zeemeeuwen geeft ons aan dat we echt dicht bij zee zijn.

In Luarca ligt op een hoog gelegen landtong aan het einde een mooi wit kerkje en een vuurtoren. Met de witte mist als achtergrond is de kerk nauwelijks te onderscheiden. Er hoort ook een begraafplaats bij. Wat een prachtige plek!

We dalen af naar de haven waar we bij een visrestaurantje lekker inktvis [pulpo] gaan eten. We worden vlot bediend, dus kunnen weer bijtijds onze weg vervolgen. 

We hebben een hotelkamer gereserveerd in Villapedre. Dat ligt nog 12 km van Luarca vandaan. Het is veel stijgen, vooral veel vals plat en dat is goed vermoeiend. Zeker als het drukkend warm is. Het is flink op de tanden bijten. Het pad loopt een stuk door agrarisch land, waar het wemelt van de insecten. En wij, warm en bezweet, zijn een mooi doelwit voor ze.

De laatste 5 km zijn zo zwaar, dat ik er m’n oortjes er maar eens bij pak. Zoals m’n aerobicslerares Daniëlle zegt: “met een vrolijk muziekske erbij gaat het veel makkelijker”. En gelijk heeft ze! Voor mij werkt muziek als doping.

We lopen een bijzondere brug van de snelweg onderdoor. We klimmen weer wat om vervolgens heel geleidelijk over een breed, groen pad af te dalen totaan ons 1*hotel in Villapedre.

Na 30,5 km melden we ons moe bij de receptie. Een goed Engels sprekend meisje ontvangt ons allerhartelijkst. We hebben een kamer op de hoek van de 3e verdieping met in de verte (potentieel) uitzicht op zee. Wow, en wat voor een kamer! Royaal, modern en met balkon! We snappen niet dat dit slechts een kwalificatie van 1 ster heeft. En het mooie is ook nog dat ze voor pelgrims een stevig gereduceerd tarief hanteren.
We zouden er nog wel een nachtje willen blijven, maar helaas, de volgende dag is volgeboekt. Ons lijf, en dan met name onze voeten, kunnen een dagje rust gebruiken. Dan nu maar er intens van genieten. We eten bij de cafetaria in het gehucht en gaan daarna heerlijk slapen. Een superbed!

Zaterdag 04 augustus

De nacht met diepe slaap heeft ons goed gedaan. Bij dezelfde cafetaria als waar we gisteravond gegeten hebben, gaan we nu ontbijten. Het ontbijt in het hotel start pas om 08:30 u en dat is voor pelgrims aan de late kant. We hoeven niet vroeg te starten om warmte te ontvluchten, want ook vandaag is het weer dikke, zeer laaghangende bewolking. De zon komt er niet doorheen.

Na zo’n 8 km komen we aan in het havenplaatsje Navia. Ligt Luarca nog op een klif met een haven beneden aan zee, Navia heeft alles bijna “gelijkvloers”, een stuk minder spectaculair. We passeren als eerste een kapel gewijd aan San Roque, de Franse patroonheilige voor de pelgrims. Altijd te herkennen aan het feit dat hij zijn wond op zijn ontbloot bovenbeen laat zien.

In het centrum gaan we bij supermarkt Alimerka (onze favoriet in Spanje) onze lunchinkopen doen én onze Napolitana scoren. Op een bankje in een verzorgd parkje langs het water smikkelen we deze op. Een goede en lekkere gewoonte van ons, zo rond 11 uur. Een mooi standbeeld van een Spaanse dichter kijkt ons hierbij aan. De route gaat verder over de brug en dan het binnenland in. Wij wijken er van af en lopen naar de haven, richting open zee. Daar loop je via een prachtig wandelpad naar toe. “Toevallig” ligt er ook een geocache. Die vinden we en we keren weer terug naar de route van de camino. Een extraatje van 4 km. 

We lunchen enkele kilometers verderop bij een dicht kapelletje. Het vervolg van onze route daarna is ronduit saai en nietszeggend. En dat geldt ook voor het plaatsje waar we vanavond slapen. Veel leegstand. Je zou er nog niet dood gevonden willen worden. We hebben gereserveerd in een pensionnetje. De ontvangst is weinig hartelijk. Ook hier stralen ze uit dat ze het heel zwaar hebben. Jammer…

De kamer is klein, maar de sanitaire voorzieningen zijn goed en het bed is schoon en ligt lekker. Meer hebben we niet nodig.

Na het douchen en wassen kopen we bij de supermarkt onze lunch voor morgen, aangezien het dan zondag is en de meeste supermarkten gesloten zijn. We verkennen meteen het plaatsje en vinden er ook alvast een eettentje voor vanavond.

We rusten nog wat en gaan rond 20 uur naar het eettentje. Ons lijf is inmiddels gewend aan laat eten. Het zit nu in ons systeem. We eten er goed en voldoende. We zullen vannacht zeker niet wakker worden van de honger!

Zondag 05 augustus

We gebruiken een ontbijtje in het bijbehorende café van het pension en verlaten dit nietszeggende dorp. Voor vandaag staat een korte etappe op de planning. Het is de laatste dag aan de kust en daar willen we optimaal van genieten. In een plaatsje 10 km verderop, Tapia de Casariego, zit een gemeentelijke pelgrimsherberg op een fantastische locatie aan zee. Ook nu starten we met veel mist.

Om 11:30 u arriveren we als één van de eersten bij de albergue, waar een mevrouw net klaar is met het schoonmaken. We kiezen een stapelbed uit en lopen naar de achterkant van de albergue. Wat een prachtplek! Een toplocatie! Er staan fijne stoeltjes om van daaruit uren te genieten van het getijdenspel in de baai. En… langzaam maar zeker weet de zon door de bewolking heen te prikken! Dat maakt het af. Het is hier paradijselijk!

De hospitalero van de albergue is een fijne man. Om 15 uur houdt hij een praatje waarin hij onder andere wat over de omgeving vertelt. Zijn dochtertje Ambre  is zijn assistente en heeft als belangrijke taak om de stempel in de credencial te zetten. Als je haar bedankt, zegt ze netjes “you’re welcome!” Zo leuk!

De albergue is voorheen een kerk geweest. Hij vertelt over de bezienswaardigheden in het dorp, over de enig vuurtoren op een (schier)eiland in Asturia en tipt ons waar we een goed pelgrimsmenu kunnen eten. Momenteel is de laatste dag van een soort braderie in het dorp met veel kraampjes ambachtelijk werk.

In de 2e helft van de middag doen we een rondje door het dorp. Heerlijk om de zon op je huid te voelen terwijl er een lekker verfrissend windje waait. We trakteren onszelf op een heerlijk ijsje en kopen een leren armbandje bij een hele aardige vakman. We krijgen nog allerlei tips over welke plaatsen we beslist moeten bezoeken. Helaas, ze liggen niet op onze route. Die doen we dan ooit nog wel eens tijdens onze comebacktour, met de auto ;).

Na ons rondje dorp rusten we nog wat en rond 19 uur gaan we richting het geadviseerde restaurant. De maaltijd is niet bijzonder, maar het voedt. Na het eten gaan we met een ommetje terug richting albergue. Om 21 uur liggen we in ons stapelbed. Het duurt niet lang voor we beiden in diepe slaap zijn…