Meters maken

Zondag 03 juni

We zijn op tijd weg omdat de afstand naar de eerstvolgende (mogelijke) slaapplaats ruim 25 km is. We kiezen ervoor om eerst een afstand te overbruggen over de geasfalteerde weg. Het is zondag en alleen daarom al is er nauwelijks autoverkeer. In 2 uur en een kwartier weten we ruim 12 kilometer af te leggen. Dit kan alleen onder ideale omstandigheden: droog weer, niet te warm, geplaveide weg, nauwelijks hoogtemeters. Deze keuze hebben we niet vaak. De laatste 13 kilometers belopen we weer de wandelwegen, op zich wel mooier ten aanzien van de uitzichten en afwisselender.

Nog voor 15 uur zijn we aan de voet van Najac. Hoog boven ons zien we het kasteel van Najac liggen. 

We logeren in een gite aan de oevers van de Aveyron. Ditmaal één die toebehoort aan een centrum voor buitensporten als kanoën, paintball, mountainbiketochten en klimmen. Ook nu hebben we de hele gite voor onszelf. Ik heb afgesproken dat het ernaast gelegen restaurant ons avondeten zal verzorgen. Dit is op zondagavond altijd moeilijk, want restaurants zijn per definitie gesloten op zondagavond, net als dat de bakker niet bakt op maandag.

Als enigen zitten we heerlijk op het buitenterras, uitkijkend op het wasrek met ons wasje, dat we laten meeverhuizen met de zon. We krijgen stevige kost geserveerd, want “You walk”, aldus de sympathieke jonge kerel die ons bedient. We krijgen nog een stuk brood van hem mee voor morgen. Een kerel die waarschijnlijk weet wat pelgrimeren is…

Het is een zachte avond en ik zou toch nog wel naar boven willen klimmen naar Najac. Onder de belofte dat ik voor het donker “thuis” ben, neem ik nog even de benenwagen. Een stadje gebouwd op een smalle hoge rots, met als blikvanger het kasteel. Prachtig!

Maandag 04 juni

Bijna 30 km lang en een zeer pittig parcours, dat is wat ons vandaag te wachten staat. Het is veel klimmen door donkere bossen. Inmiddels door ons omgedoopt naar ‘Franse regenwoud’. We volgen een stuk van de brede Aveyron. Vandaag passeren we zowel bovenlangs als onderlangs enkele boogbruggen in Romaanse stijl. 

We krijgen een stuk klauterwerk over grote rotsen voor de kiezen. En dat met wandelschoenen, waarvan het profiel aardig begint te slijten. En dan komen komen we op een vlak wandelpad, dat aan weerszijden volhangt met mos. Nog nooit hebben we zoveel mos aan boomtakken zien hangen!

Na het passeren van een waterval komen we aan in Laguépie. We zijn er nog voor 13 uur en er is nog een supermarkt open. Maar helaas, ze heeft geen brood. Aan de overzijde van het pleintje zien we een bar annex snackbar. Eens kijken of ze daar iets hebben dat wij als lunch kunnen gebruiken. Nee, de keuken is aan het afsluiten. Maar de uitbater geeft ons aan dat de camping wellicht nog iets voor ons kan verzorgen. Hmm, uit die richting komen we net… We lopen weer een kleine kilometer terug en ja hoor, ook daar krijgen we te horen dat de kokkin net naar huis is. Met dat bijltje hebben we eerder gehakt… we gaan de uitbater deel uitmaken van ons eetprobleem. Een beetje Nederlandse charme in de strijd erbij en… ja, hij belt de kokkin om terug te komen :). Ze maakt een heerlijke omelet voor ons! En met nog een stuk brood erbij van de restaurateur van gisterenavond hebben we weer een complete lunch. Wat is het toch fijn als je zo geholpen wordt!

Al met al heeft deze lunchexpeditie ons veel tijd gekost en moeten we flink doorlopen naar onze slaapplek voor vanavond. Dat valt niet mee, want de zon schijnt al enige tijd en je voelt de temperatuur oplopen. We volgen netjes de wandelroute, maar die leidt ons over paden die nagenoeg onbegaanbaar zijn. Helemaal uitgesleten door het constant stromende water; het is aanmodderen door de modder. 

De laatste 7 kilometer gaan dus over de weg. Een smalle weg waar nauwelijks autoverkeer is. Het klimt behoorlijk, en dat in de volle zon. Oh, wat kost dit ons veel kruim…

Om 18 uur bereiken we de (bemande) gite voor vanavond. We zijn de enige gasten. Er komen hier niet veel pelgrims, ja toevallig 2 dagen geleden, een Nederlandse jongen… Dat moet Stefan zijn geweest!

Beheerder Michel maakt een goede maaltijd voor ons klaar, met veel groenten. Dat maken we niet vaak mee in Frankrijk. Terwijl hij kookt en wij douchen barst buiten het onweer los, gevolgd door hevige regen. Maar wij zijn lekker binnen!