Makkelijk of moeilijk 

Woensdag 13 juni

Ook nu hebben we het weer getroffen met een schat van een gastvrouw! Marie-Laure verwent ons bij het ontbijt met eigen gebakken brood en een brioche. Wat overblijft van de brioche krijgen we mee voor onderweg. Bovendien geeft ze me ook nog een zakje kruiden mee voor de “tisane” (kruidenthee), waarvan ze me gisteravond zo zag genieten! Ze zet ons af op de route en roept ons nog na dat we bij problemen haar altijd mogen bellen.

We kunnen onze route op 2 manieren vervolgen: of via de GR861 of over de weg via de route die Leo van te voren heeft uitgezet. De GR861 laat meteen een heuvel met vette klei zien, de weg is vlak en geasfalteerd. Ik ga over de GR861 en Leo neemt de weg. Een mooie afspiegeling van hoe wij zijn: Leo denkt ‘waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan’ en ik denk precies andersom, waarbij ik ‘moeilijk’ vertaal als ‘uitdagend’. We spreken af dat we elkaar bij de kerk van het eerstvolgende dorp weer zien. En zo zit Leo al ruim een uur lekker op het bankje in het zonnetje voor de kerk, terwijl ik ondertussen door de klei glij, onder omgevallen bomen kruip en een pad baan door het hoge, natte gras. Maar genieten dat ik dan doe;)…

De rest van de tocht leggen we weer samen af, over de GR861, maar zonder terreinobstakels.
Onze lunch genieten we precies op het moment dat we 1.700 km afgelegd hebben, een prachtige plek langs de Garonne. 

Het woeste water in de Garonne neemt complete boomstammen mee. Bomen staan tot ver met de stam in het water.
Als we bijna in Rieux-Volvestre zijn, doemen voor ons de Pyreneeën op, gaaf!

In Rieux-Volvestre brengen we eerst een bezoekje aan de kathedraal en aan de VVV voor een stempel. Het meisje bij de VVV zegt ons te hebben zien lunchen in Carponne, haar woonplaats. Tja, we zijn opvallende verschijningen met die grote rugzakken.

We zouden overnachten in de gemeenteherberg, maar die is dicht vanwege werkzaamheden. Als alternatief hebben we een mobilhome op de gemeentecamping voorgesteld gekregen. Ook prima, maar dan moeten we wel zelf ons avondmaal bijeen scharrelen. Terwijl Leo naar de kapper gaat voor een ‘coupe tondeuse’, haal ik bij de slager vantevoren klaargemaakte moussaka en bloemkoolschotel op. Hoeven we alleen nog maar op te warmen. Dit is zeker zo handig ten opzichte van zelf koken, waarbij je dan ook kruiden, boter etc moet aanschaffen. Dat kunnen we niet meesjouwen.

De camping ligt een eindje buiten het plaatsje en we worden er met de auto heen gebracht. Dat is nog eens service. De mobilhome is behoorlijk verouderd maar prima bruikbaar. Totdat we er binnen zijn hebben we het droog gehouden vandaag! ‘s Avonds en vooral nachts gaan de hemelsluizen weer open. Niet normaal…

Donderdag 14 juni

Vanwege het geluid van de veelvuldige regen op het kunststoffen dak van de mobilhome zijn we veel wakker geweest. Ons wasje is niet droog, want het is te vochtig in de mobilhome. Er is een gaskachel aanwezig, maar die krijgen we niet aan de praat. Dit keer geen camping die “sparkt”.

We worden met de auto teruggebracht naar het stadje. De etappe van vandaag is vlak. Het zonnetje schijnt en de temperatuur is heerlijk. Na enkele kilometers leidt de route ons naar een fietspad langs een kanaal van 4,5 km. 

Dat schiet lekker op. We weten lange tijd een gemiddelde van 6 km/u vast te houden. En dan komen we Cazères binnen, prachtig gelegen, direct aan de Garonne. Bijzonder om zo dicht langs het water te lopen! 

We vinden bij de kerk een bankje met rugleuning. Schoenen uit, slippers aan. Broodje erbij. Heerlijk.

En dan gaan we het over de vervolgroute hebben. Nemen we de grote omweg via de GR861 of de rechtstreekse / meest efficiënte route? Het wordt de laatste. Deze leidt ons naar een grote grindafgraving, waar de stenen uit de grond via een enorm lange lopende band worden afgevoerd. Indrukwekkend om te zien. Een druppeltje smeerolie zou geen kwaad kunnen, want het kraakt en piept aan alle kanten.

Iets na 16 uur komen we aan bij La Maison Saint Roch. Een prachtig, groot pand uit 1805. Het wordt bewoond door een jong gezin, bestaande uit Matthieu, Séverine, de 7-jarige Valentine, de 2-jarige Camille én Charly, le teckel. Ze hebben een royale slaapzaal met stapelbedden en prachtig sanitair. We kunnen er goed ons wasje doen en buiten in het zonnetje laten drogen. Om 19u30 eten we gezellig met het gezin mee aan hun eettafel. Séverine houdt van koken en dat proef je. Met ingrediënten uit eigen tuin maakt ze de lekkerste dingen klaar. Ze zijn groot voorstander van biologisch eten. Na het avondeten nemen ze ons nog mee voor een rondje door de tuin. We hebben het weer getroffen met zo’n overnachtingadres!