Magisch mooi

Vrijdag 22 juni

Het was nog lang onrustig in Bagnères-de-Bigorre. Gelukkig gold dat niet voor m’n darmen. Daar is de rust snel wedergekeerd.

Na een goede nacht slaap en een prima verzorgd ontbijt zeggen we Ahmed gedag onder de belofte dat we nog een keer terugkomen (met de auto). Hij heeft ons ook nu weer zo goed behandeld.

Het is een heel ander weerbeeld dan gisteren. Het miezert en de onderkant van de wolken hangen tot ver in het dal wanneer we Bagnères-de-Bigorre uit lopen. De regenhoezen gaan over de rugzakken. We beginnen met een mooi vlak stukje door het park, waarna we overgaan op een flinke klim. Al zigzaggend gaan we de berg op en laten we Bagnères-de-Bigorre onder ons liggen. De bewolking wordt niet minder. De zon krijgt er geen grip op. Bovenop de berg begint een donker bosgedeelte. Ook daar lopen we in de wolken. Een sprookjesachtige sfeer! 

We komen weer op open terrein (plm. 1.100 m) en gaan nog meer de bewolking in. Het zicht is beperkt en we worden dan ook min of meer verrast wanneer er ineens koeien voor ons opdoemen.

Op de top is het tijd voor onze ‘chocolatine’. We pauzeren even. Het donsjasje kan aan, want als je stil zit is het frisjes. Ik denk dat we een geweldig uitzicht gehad zouden hebben, maar nu kijken we tegen een witte muur aan. Het is er op wat koeienbellen na, doodstil. Totdat we stemmen horen, er komen 4 Franse dagwandelaars naar boven. We maken een praatje en ze weten niet wat ze horen als we vertellen dat we uit Nederland zijn komen lopen én nog eens doorgaan naar Santiago de Compostela. Ze blijven denkbeeldige hoeden voor ons afnemen…

Als we verder lopen en aan de afdaling beginnen, gaat het weer miezeren en het duurt nog geen 5 minuten of het begint flink te regenen. De regenpakken kunnen weer uit de rugzak. Het voelt al weer snel vertrouwd om deze aan te hebben.

Na onze korte lunchpauze dalen we nog verder. We moeten door een smal bospad langs een paar huizen. Leo loopt voorop en daar komt me toch een agressieve hond op hem af! Deze zit niet achter een hek. Hij wordt door zijn baas terug geroepen, maar hij blijkt Oost-Indisch doof te zijn. Daarna krijgt hij mij in het vizier. Ik weet niet meer hoe, maar ik ben er zonder kleerscheuren voorbij gekomen. Waarschijnlijk hebben onze wandelstokken en het feit dat we met z’n tweeen waren, hem toch enigszins van zijn stuk gebracht.

Het laatste stuk van vandaag gaat straf bergop. Gelukkig is het inmiddels droog. Gauw de regenpakken uit, want alleen al van dat klimmen krijg je het zo warm! Stroomde eerst het water van de regen over ons gezicht, nu worden we nat van het zweet. En dat binnen het tijdsbestek van een paar uur!

We overnachten in het paradijs van Sophie, in een aanbouw aan haar huis. De toilet en douche bevinden zich aan de andere kant van het huis. Als ik na het eten het toilet wil bezoeken en de hoek van het huis omdraai, krijg ik me een uitzicht van de zonsondergang op m’n netvlies! Wat een prachtige kleuren! In combinatie met de bergen en de 400 jaar oude boom woont Sophie terecht in een paradijs! Ons onderkomen is flink vochtig en dat merk je tot in het matras. Ondanks dat slapen we er heerlijk!

Zaterdag 23 juni

Voor vandaag is erg mooi weer voorspeld. We worden bij het opstaan verrast door een helder uitzicht op de omringende bergen. Wat mooi! Na het ontbijt zetten we pet en hoed op en gaan weer op pad met een heerlijk zonnetje op onze bol. 

Wow, wat een uitzichten. We raken er niet op uitgekeken! Het is zo’n feest om hier te mogen lopen! Het eerste gedeelte loopt veelal over smalle asfaltweggetjes, soms met talrijke haarspeldbochten. We dalen en klimmen en dalen weer. Eén keer missen we een markering en lopen we 800 m te ver naar beneden door. Dat wordt dus omdraaien en terug omhoog. Dat scheelt een hoop in tempo!

De laatste 8 km gaan over minder begaanbaar pad en zo wordt het toch tegen 17 u voor we Lourdes binnen lopen. We gaan eerst even langs een supermarkt om iets hartigs te kopen. Tot op dit moment hebben we geleefd op appels, reepjes, chocolade en uiteraard water. Even de batterij weer opladen op een bankje in de schaduw. In het centrum belanden we in een ‘pèlerinage’ van Franse oud-strijders. Hier al tussendoor zigzaggend bereiken we de VVV én een speciaal bureau voor Compostelle-pelgrims. Hier worden we heel aardig ontvangen door een Franse ex-pelgrim en goed van informatie voorzien voor het vervolg totaan de Spaanse grens.

Vanavond en morgenavond logeren we in een pelgrimsopvang voor Compostelle-gangers. Zodra we door het hek komen komt Jean-Louis ons tegemoet. “Nog niet je rugzak afdoen”, zegt hij. “Kom eerst even mee naar de tuin voor een minuut stilte”. Wow! In de tuin hebben we een prachtig zicht op Het Heiligdom met als grote blikvanger de basiliek van Saint-Pie X. Daar word je inderdaad stil van. Wat een prachtlocatie. We krijgen een kamer aan de tuinzijde, dus we blijven ditzelfde uitzicht op de basiliek houden. Ook deze man, die een enorme rust uitstraalt, is een en al goedheid! Het is er schoon en hij kookt heerlijk. We eten samen met 2 Italiaanse pelgrims, 1 fietser (Bruno) en 1 wandelaar (Diego, 33 jr), die vanuit Lourdes gaat starten met zijn camino. Diego woont in Southampton en hij spreekt goed Engels. We hebben het over ‘het waarom’ van onze camino en blijken veel raakvlakken te hebben. 

Na het eten gaan we gezamenlijk naar de avondprocessie, waarbij we aansluiten. Wat een enorme hoeveelheid mensen en wat een keur aan nationaliteiten! Na afloop van de processie gaan we naar de grot van Massabielle, daar waar Maria 160 jaar geleden aan Bernadette Soubirous is verschenen. 

Tja, en daar dringt het goed tot ons door dat we in exact 3 maanden van Tilburg naar Lourdes zijn gelopen. Een gevoel van dankbaarheid overvalt ons op dat moment. Dat wij dit op eigen fysieke kracht hebben bereikt… Zeker als we om ons heen kijken met wat hier allemaal rondschuifelt en rolt, is dit iets om zo dankbaar voor te zijn!

Zondag 24 juni

We waren laat terug gisteravond. Toch zijn we er al weer vroeg uit deze ochtend, want vandaag laten we één van mijn dromen in vervulling gaan: we gaan naar de Pic du Midi de Bigorre op 2.877 meter! Ook vandaag is het zulk helder weer, dat heeft zo moeten zijn… We gaan niet te voet, maar met de bus en de telecabine. De bus komt ons ophalen om 08:15 u op het station van Lourdes. Al vanaf 8 uur kijken wij uit naar een grote touringcar, maar het is uiteindelijk een klein taxibusje dat voor ons stopt. Onderweg halen we nog 4 andere personen op en gaan we naar La Mongie, een wintersportplaats op zo’n 6 km voor de top van de Tourmalet. De chauffeur van het busje rijdt op z’n gemakje en vertelt onderweg nog het een en ander over de omgeving. Wat een genot om in dit gebied rond te toeren! En dat voor € 4 p.p. heen en terug. Het is enkele reis ruim 40 km, dus hoe dit zo goedkoop kan zijn, snap ik niet.

De lift brengt ons in 2 etappes naar de Pic du Midi. Wat een overweldigend uitzicht! Ruige bergtoppen met sneeuw bedekt. Dat steekt zo mooi af tegen de blauwe lucht. 

In het Frans volgen we nog een uitleg over de verschillende bergen. Als we op het hoofdterras aankomen is er een Qigong-les bezig. Wat is dit een bijzondere plek hiervoor! We doen niets anders dan het absorberen van dit 360° uitzicht. Ik kan er geen genoeg van krijgen! We zien ook dat er nog flink veel sneeuw ligt. Alle neerslag van de afgelopen maand was vanaf 800 m sneeuw, dus er ligt me nog een pak!

Rond half 4 nemen we de lift terug. We pakken in La Mongie nog een terrasje (in de schaduw) en laten de gigantische bergreuzen nogmaals op ons inwerken. Koeien grazen er zonder omheining op, ook vlak bij de weg. Ze trekken zich niets van de mensen of auto’s aan. Als we met de bus net weggereden zijn moeten we stoppen voor een koe die besloten heeft dat het gras aan de andere kant van de weg groener is. We zitten voorin, naast de chauffeur. Optimaal genieten van het uitzicht tijdens de afdaling naar Lourdes! Ook deze beste man snapt er niets van dat wij uit Nederland zijn komen lopen, maar het geeft voor hem wel de verklaring hoe een Nederlander nu al zo “bronzé” kan zijn. Tja, dat krijg je als je al 3 maanden onafgebroken buiten loopt…
We eten bij Jean-Louis in de pelgrimsopvang. Terug van toerist naar pelgrim. Aan tafel schuift ook weer Italiaan Bruno aan, een Japanner, wij en Jean-Louis met zijn vrouw Rachelle aan. 

De Italiaan spreekt alleen zijn moedertaal, de Japanner spreekt enkele onverstaanbare woorden Engels, Jean-Louis alleen Frans en zijn vrouw een beetje Engels. Ik mag weer mooi als tolk/vertaler optreden, een rol waarbij ik me goed voel. De diversiteit aan talen levert hilarische momenten op. Als we de Japanner vragen waar hij zijn wandelreis gestart is komt er een korte “A”-klank diep vanuit zijn keel. Hij probeert en hij probeert maar niemand die er iets van kan maken. Gelukkig hangt er ook een topografische plaat van Zuid-Frankrijk in de eetzaal. Hij wijst het aan, en… ah! Arles! Ja, een ‘L’-klank is voor een Japanner niet uit te spreken dus blijft hij steken bij de 1e letter. Hij is zo blij als we hem snappen! Met handen en voeten en plaatjes komen we toch min of meer tot gesprekken. Mooi hoe de passie voor wandelen zo mensen met elkaar in contact brengt!