Luidruchtige Spanjaarden 

Zaterdag 14 juli

We hebben bijna geen oog dicht gedaan. Vanwege de warmte stonden de ramen op de slaapzaal wagenwijd open. De decibellen van de muziek hadden we verwacht, maar niet de festivalgangers die onder onze ramen luidruchtig richting centrum liepen. En als Spanjaarden iets goed kunnen, dan is het ratelen op stadionsterkte…

We lopen vandaag voornamelijk door stedelijk gebied. Op zich niet vervelend, want het geeft veel afleiding. Het lastige is alleen de sanitaire stop. Weinig bosjes om even door de knieën te gaan…

Na een paar dagen binnenland lopen we vandaag weer naar de kust. Het blijft toch elke keer een prachtig moment wanneer we die grote blauwe plas zien! De laatste 7 km naar Ontón zijn geweldig! Een wandelpad (vroeger treinspoor) boven op het duin met beneden ons voortdurend zee, baai en strand.

De ontvangst in de albergue is allervriendelijkst. Er is plaats voor 25 mensen en we blijken met 15 pelgrims te zijn. We kunnen er ook eten en ontbijten. Fijn!
Salade en vegetarische paëlla wordt er geserveerd. Voorafgaand aan het diner doen we een voorstelrondje. Er wordt voor ons geapplaudiseerd wanneer we vertellen dat we al een kleine 4 maanden aan de wandel zijn. Het is al heel wat als je een pelgrim treft die vanaf de Frans-Spaanse grens ook helemaal naar Santiago de Compostela loopt. Het zijn namelijk heel veel etappelopers. Pelgrims die bijvoorbeeld kijken hoe ver ze in 2 weken kunnen komen.

We krijgen een bijzonder “toetje”. Een zekere Félipe is uitgenodigd. Hij geeft voor het slapen gaan een klankschalen-meditatie.

Of het aan de klankschalen of aan de 30 km lag, we slapen goed!

Zondag 15 juli

Het ontbijt is goed verzorgd. Een prima basis voor een nieuwe wandeldag. We lopen eerst een stuk langs een normaal gesproken druk bereden autoweg, maar ‘s zondagochtends vroeg is er geen auto te bekennen.

We lopen inmiddels in een nieuwe provincie. Geen Spaans Baskenland meer, maar Cantabria.

Het is warm vandaag. Het is dan elke keer weer lekker om de verkoelende zeewind te voelen, zoals in de kustplaats Castro Urdiales. 

Daarna duiken we weer het binnenland in om uiteindelijk te eindigen in Islares, dat weer aan de kust ligt. En opnieuw zijn de laatste kilometers ernaartoe prachtig! 

Met voortdurend uitzicht op zee wandelen we naar een camping. Islares heeft een pelgrimsopvang, maar deze is tijdelijk gesloten. De camping heeft daarom plaatsen voor pelgrims. Het is nog aan het begin van de middag, maar we vinden het genoeg geweest voor vandaag. Op de camping krijgen we een bouwcontainer voor ons tweetjes toegewezen. Dat is weer eens iets anders dan een slaapzaal. Het staat heerlijk in de schaduw. Binnen zijn 2 losse bedden, 2 stoelen en een tafeltje. 

Voor het douchen en wassen kunnen we gebruik maken van het centrale wasgebouw. We lunchen voor onze container en kunnen ons ondertussen vergapen aan de talrijke vakantiegangers. ‘s Middags gaat Leo een tijdje op bed liggen en ik trek weer de wandelschoenen aan voor een stukje sightseeing.

Aan het einde van de middag betrekt de lucht en vallen er zelfs wat druppeltjes. Het koelt flink af en dat vinden wij niet erg.

We dineren in het restaurant van de camping tussen de voornamelijk Spaanse gasten. Wat een herrie! Het lijkt wel of de Spanjaarden elkaar constant aan het overschreeuwen zijn. En uiteraard doen hun kinderen dit na…

We zijn blij dat we het restaurant verlaten. Terug naar de rust van onze container…