Leermoment 

Zondag 17 juni

Ondanks dat Marine tot laat heeft moeten werken, heeft ze nog vannacht de ontbijttafel voor ons gedekt. Dit zit niet in de (toch al lage) prijs inbegrepen, maar ze wilde ons niet op een lege maag laten vertrekken. Wat ontzettend attent!

Iets voor 9 uur sluiten we aan bij de rij wachtenden voor de supermarkt om onze lunchinkopen te doen.

Vandaag gaan we naar Saint-Bertrand-de-Comminges, een echte pelgrimsplaats waar diverse wandelroutes samenkomen. Hier stappen wij over op de Voie Piémont (GR78), die ons via Lourdes naar Saint-Jean-Pied-de-Port leidt.

We starten met al ons wasgoed aan de buitenkant van de rugzak hangend, want helaas is deze niet droog geworden in het appartement van Marine.

Heel toepasselijk lopen we langs ‘Porte des Pyrenées’; we naderen steeds dichter de Pyreneeën.

Het is heel ander weer dan gisteren. De zon schijnt en dan is het lekker warm. De donsjasjes kunnen vandaag in de rugzak blijven.

We lopen veelal over het asfalt en zien bermen met de prachtigste bloemencombinaties, vooral veel klaprozen.

Als het bijna lunchtijd is, komen we net langs een picknickplaats aan de Garonne. Een vroege lunch vandaag, want zo’n plek laten we ons niet voorbij gaan.

We zien steeds meer Maria-vereringen langs de kanten van de weg. Lourdes komt dichterbij!
Als we de plaats Saint-Bertrand-de-Comminges naderen, zien we hoog bovenop de heuvel een imposante kathedraal opdoemen. Het plaatsje bestaat uit een kathedraal en enkele huizen. Weer schilderachtig mooi.

We logeren in een pelgrimsonderkomen van een oudere mevrouw met een groot hart, Marie Uchan. Ze heeft een appartement dat geheel ter onze beschikking staat. Er kunnen 4 pelgrims slapen, maar wij zijn vandaag de enigen. Ze verwent ons bij aankomst met een cake én chocolade. De koelkast en de keukenkastjes staan vol etenswaren en we mogen zoveel pakken als we willen. Rond 19u30 u komt ze met haar dienblad een heerlijk 3-gangenmenu brengen. Wat een geweldig adres!

Na het eten maken we op de slippers nog een wandelingetje naar basiliek Saint-Just in het nabijgelegen plaatsje Valcabrère. Een basiliek van voor 1.200, die als een belangrijke opvangplaats voor pelgrims heeft gediend. De duisternis valt in en dat maakt de basiliek helemaal tot een plaatje!

Maandag 18 juni
We krijgen van mevrouw Uchan brood, een pakje rauwe ham, reepjes, bananen en de rest van de cake mee. We mochten nog veel meer meenemen, maar dat kunnen we niet meesjouwen en bovendien vertrouwen we meer en meer erop dat er zich altijd een oplossing voordoet, ook bij etensnood.

Mevrouw Uchan doet dit allemaal op donativobasis! We mogen in een bonbonpotje stoppen wat we het waard vinden. Wat een prachtige levensinvulling.

142. Dat is het aantal treden dat je moet beklimmen om hoog in het dorp bij de kathedraal te komen. Ook deze willen wij graag bezoeken, omdat ook hier zoveel oude pelgrimssporen van oudsher liggen.

In de kathedraal is binnenin een houten “binnenkerk”. Naar het schijnt nodig voor de rust van de monniken, wanneer de kerk voortdurende aanloop had van pelgrims. Ook staat er een heel oud hoek orgel. Ooit voor een groot deel afgebroken, wordt het nu sinds 1970 weer helemaal gerestaureerd. We halen er nog een stempel op en gaan dan starten met de Voie Piémont. 

Het is meteen raak. We gaan eerst dalen om vervolgens weer te stijgen, en hoe! Er komt geen vlakke meter meer aan te pas. Wow, we gaan nu echt de Pyreneeën in! En mooi dat het er is! Een heerlijk zonnetje, een prima wandeltemperatuur en de prachtigste groene vergezichten. Wat een genot om hier te zijn.

De route is goed gemarkeerd met wit-rood. Verkeerd lopen is haast niet mogelijk. Het pad is veelal breed, maar heeft ook hier goed te lijden gehad van de zware regenval. Hierdoor blijft het vaak glibberen geblazen en is het goed uitkijken waar je je voet zet. We lijken op dit pelgrimspad de enigen te zijn. Voor en achter ons niemand te bekennen. Wie er wel met ons meereizen zijn de grote hoeveelheden insecten. Ook voor hen zijn dit nu ideale weersomstandigheden. En als er dan 2 van die warme, bezwete lichamen langs komen, willen ze die wel even “proeven”/steken. Met name die platte, grijze steekvliegen vinden ons aantrekkelijk. Ze zijn moeilijk weg te slaan en laten een gemene beet achter.

We zijn eigenlijk te laat vertrokken vanwege het bezoek aan de kathedraal en ons tempo ligt laag vanwege stukken moeilijk begaanbaar pad. Dat opgeteld bij een route van 33 km, dat wordt dus een latertje. We hebben gereserveerd bij een gite in Lortet, gerund door de Engelse Ian en Alison. De gite ligt nog een stukje buiten Lortet. We bellen dat we later zijn dan aangegeven. “Dat is prima, niet haasten, en geef maar een belletje wanneer je bij de brug bent”. De klok slaat 7x op het moment dat wij de brug van Lortet oversteken. Ik ben helemaal aan het einde van m’n Latijn. Het kaarsje lijkt helemaal opgebrand. Wanneer we bellen dat we bij de brug zijn, bieden ze ons aan ons te komen halen, want het is nog een aardig stukje klimmen om bij hen te komen. Oh, wat ben ik daar blij mee! 

Bij aankomst blijken we de hele gite voor onszelf te hebben. We hebben honger en gaan ongedoucht aan tafel, eerst brandstof tanken. Ian en Alison hebben als publiek fietsers in de zomer en skiërs in de winter, dus ze weten wat voor voeding wij nodig hebben. Na een heerlijk koolhydraatrijk diner en een warme douche vallen we beiden als een blok in slaap. Leerpunt: in de bergen is een afstand van 25 km of meer voor ons teveel!