La Vita è Bella

Met een big smile kom ik de eetzaal van de abdij binnen. Ik heb niet bijzonder goed geslapen vanwege een snurkende man in het stapelbed naast ons, maar dat weegt niet op tegen de energie die deze abdij mij geeft. Na een heerlijk ontbijt met onder andere ‘fromage blanc’ (mijn vertaling: bloempap) bedanken we de vriendelijke hospitaliers en gaan op pad. We lopen nog 1 keer langs de immense kerk waar frère Jean-Daniel gisteravond weer indrukwekkend op het orgel heeft gespeeld. We zakken af naar de rand van het dorp. De lucht is volledig onbewolkt en de opkomende zon verlicht net de torens van de kerk.
We lopen over de Romaanse brug en beginnen aan de klim richting de kapel, hoog in de heuvels. Een lekker opwarmertje voor ons lichaam, want de dag start met zo’n 4 graden op de thermometer.
Na de lange klim kunnen we van bovenaf ontzettend ver weg kijken. Het lijkt zelfs of we de toppen van de Pyreneeën kunnen zien, maar dat zal toch net niet het geval zijn. We lopen veel aan de zijkanten van de smalle asfaltwegen. Daar zijn voor de pelgrims grintpaden aangelegd.
Ongeveer halverwege de route hebben we een bijzonder momentje. Daar bevindt zich namelijk de splitsing van de Via Podiensis (GR65) met de GR62B, de weg richting Toulouse. Op dit punt zijn wij vorig jaar, als enigen, afgeslagen om onze weg zuidwaarts te vervolgen. Nu blijven we op de GR65. We doorkruisen voornamelijk weilanden en komen dan aan bij Decazeville. We maken nog een klein ommetje langs de kerk van deze middelgrote stad om er een geocache mee te pakken. Daarna gaan we weer pittig klimmen om deze stad achter ons te laten. En zijn we boven, dan duurt het niet lang meer of we zetten de afdaling in naar Livinhac-le-haut. Daar gaan we slapen in de bio-gite La vita e bella, een gite gerund door 2 pelgrims, die elkaar op de Camino hebben ontmoet. Hij, Andrea, komt uit Italië en zij, Jani, uit Frans Baskenland. We worden warm onthaald door de charmante en goodlooking Andrea.
Met de muziek keihard aan is Andrea een heerlijke Italiaanse maaltijd aan het bereiden. Er is een lange tafel met Fransen én een ronde tafeltje met niet-Fransen, 2 Oostenrijkers (Herbert en Elisabeth), 2 18-jarige Duitse meisjes (Clara en Anna) en wij. Alles klopt deze avond: het heerlijke Italiaanse eten en vooral het erg aangename gezelschap! Dit geeft ons heel veel energie!