Kapelletjesdag

Onze gastheer Alain nodigt ons bij het afscheid van harte uit om volgend jaar weer Leo’s verjaardag bij hen te komen vieren. We zullen erover nadenken, want op deze manier je verjaardag doorbrengen is één groot kado!
Vandaag wordt het weer warm, zo rond de 30 graden. Er staat veel klimmen op het programma. We beginnen met een fikse afdaling, nadat we eerst in de kapel in Rochegude zijn geweest. Een kapelletje met een prachtig glas-in-loodraam en een beeld van Sint Jacob.

Het afdalen vormt voor mij een goede oefening in het loslaten van de (illusie van) controle. Bij elke stap naar beneden wil ik kunnen staan als een huis. Vorig jaar waren we op dit punt al 60 dagen onderweg en had ik al veel kunnen oefenen met dalen. Nu voelt het nog wat onwennig. Onder aanmoediging van Leo overwin ik mezelf en komen we zonder kleerscheuren beneden.
We dalen af naar het dorp Monistrol d’Allier. Een groot water verdeelt het dorp in tweeën. We lopen over de brug met het ruisende water beneden ons. Ernaast ligt een elektriciteitscentrale. In het dorp kopen we 2 sandwiches voor de lunch én natuurlijk voor ieder een pain au chocolat. Dat is onderdeel van onze bewezen formule om de dag goed door te komen. Hoog bij de kerk eten we onze pain au chocolat op, in de schaduw welteverstaan. Het is werkelijk bloedheet.
Dan beginnen we aan een kilometerslange klim. Het is prachtig, maar zwaar. We doen het dus rustig aan.
We passeren Chapelle de la Madeleine, een kapel uitgehouwen uit een rotswand. Hier ligt in de buurt een geocache verstopt, die ik natuurlijk nog even wil vinden. Leo laat mij me gang gaan, terwijl hij zich in de schaduw installeert; zijn benen voelen als lood vandaag.
Het is een oase van rust om hier te lopen. Vele krekels tjirpen erop los, koeien kijken ons glazig aan en sprinkhanen springen met grote sprongen voor onze voeten weg. We kijken kilometers ver weg over een groen heuveltapijt, zo vredig!
Iets na vieren komen we aan bij onze accommodatie voor vandaag, een voor ons bekend adres in Saugues.Vorig jaar hebben we hier ook met veel genoegen verbleven. ‘Onze kok weet wat een wandelaar nodig heeft!’ beweren ze en ook dit jaar maken ze het dubbel en dwars waar. We hebben een 2-persoonskamer en gebruiken samen met andere pelgrims de maaltijd. Er zijn 2 tafels gedekt en toevallig zitten aan de ene tafel alle Fransen en aan de andere tafel de niet-Fransen. Samen met de kwieke 80-jarige Conrad uit Arizona en 2 zeer aardige dames uit München genieten we van een heerlijk en gezellig pelgrimsmaal met Engels als voertaal. Een mooie manier om met verschillende wandelverhalen deze heerlijke dag af te sluiten!