Hola España

Donderdag 05 juli

Een keurig stapeltje wasgoed ligt voor ons klaar als we beneden komen om te ontbijten.

De hele nacht heeft het geregend en dat is nog niet gestopt. De animo om snel te vertrekken is daarom niet zo groot. Toch maar weer het hele regenpak aan en vertrekken! 

Leo rolt zijn regenhoes uit om over de rugzak te doen en wat komt hij tegen? Het Christoffel-plaatje uit zijn medaillon dat hij dacht verloren te hebben! Deze heeft toch de hele tijd meegereisd, zonder dat we het wisten. Dit voelt weer beschermd! De speldjes, sleutelhangers en schelpen reizen al bijna 2.200 km aan de buitenkant van de rugzak met ons mee.

We lopen vandaag de laatste kilometers door Frankrijk. We hebben nog nooit zoveel door de regen gelopen als de afgelopen maanden in Frankrijk. Deze bui vormt een passend afscheid!
Gelukkig klaart de lucht op na een dik uur. In Urrugne bezoeken we de kerk, waar we de toepasselijke tekst aantreffen: “Je suis avec vous tous les jours jusqu’a la fin du monde”. Onze finale bestemming is Finisterre, afgeleid van het Latijnse Finis Terrae, het einde van de wereld.

Het is een mooie wandelweg, die zich vooral vandaag kenmerkt door kleurrijke, volbloeiende hortensia’s. Roze, paars, blauw en alle teinten daartussen.

Over een graspad dalen we af naar Irun. We komen de bocht om, en daar zien we… de Atlantische Oceaan! Vlak voor Irun verruilen we Frankrijk via de brug St. Jacques voor Spanje!

De weg wordt heel duidelijk aangegeven met gele pijlen die overal op gekalkt zijn en schildjes op het asfalt.
En meteen is het een hele andere sfeer. Van het verzorgde Frans Baskenland naar het rommelig aandoende Spaans Baskenland. Spaanse kentekens op de auto’s en overal Spaans geratel om ons heen.

Om 15 uur staan we voor de gesloten deur van het pelgrimshostel. Om 16 uur gaan ze open. Ze hebben 50 bedden. Je kunt geen slaapplaats reserveren. Het is op basis van wie het eerst komt, het eerst maalt. Er werken alleen vrijwilligers en je geeft een bedrag wat je het waard vindt (donativo).

Nog voor half 4 gaat de deur open. We hebben geluk, we krijgen een kamer voor ons tweetjes toegewezen, met een stapelbed en goed wat ruimte om de rugzak te stallen. We douchen met koud water, doen ons wasje met koud water en gaan Irun nog even in. We vinden er beiden niets aan, dus terug naar het hostel. De lucht wordt weer donkerder en donkerder en ja hoor, 400 meter voordat we er zijn valt me weer een bui. Gelukkig mogen we bij een interieurzaak binnen staan om de bui af te wachten.

Het hostel heeft een speciale prijsafspraak met een restaurant in de buurt. En zo eten we voor € 8,50 een driegangenmenu mét een glas wijn. We krijgen het pas om 20:30 u geserveerd. Poeh, dat is wel een erg lange overbrugging vanaf de lunch (rond 13 uur). Dat zullen we in Spanje waarschijnlijk nog wel vaker mee gaan maken!

Vrijdag 06 juli

Geen wekker nodig vandaag. Het gestommel op de gang in alle vroegte maakt het zetten van een wekker overbodig.

Het is lekker koel bij vertrek. Bij een bakker scoren we een ontbijtje, mét vers geperst sinaasappelsap (zumo de aranja). Hier kopen we ook meteen het brood voor de lunch.

We starten met een fikse klim naar een kerkje op een heuveltop. Tijdens onze tocht gisteren zagen we deze in de verte al hoog liggen. En nu sta je er, om 9 uur ‘s ochtends. Het blijft een machtige ervaring hoe je al lopende alles weet te bereiken. Ain’ t no mountain high enough…

Daarna blijven we op hoogte en gaan we via de flank van een berg door de bossen richting San Sebastian (Donostia in het Baskisch). Een lang stuk van zo’n 12 kilometer met een keienondergrond, waarbij het goed uitkijken is waar je je voeten zet. Door de bomen heen hebben we een inkijkje op de kustlijn van Irun en iets verderop Hendaye.

We zijn nu begonnen aan de Camino del Norte. Deze weg leidt ons via de kust naar Santiago de Compostela. Een weg met veel sterk stijgen en dalen én veel uitzicht op zee! Hij staat bekend als een zware tocht en wordt daarom minder belopen dan de Camino Frances. Maar voor ons is het ten opzichte van de afgelopen “druk”. We halen wandelaars in en worden ingehaald.

Na het rotsachtige bergpad dalen we af naar een baai. Wat een geweldig uitzicht hebben we vanaf boven! We lopen naar beneden en treffen een walhalla aan bankjes aan, die uitkijken op het water. Toevallig is het voor ons net lunchtijd, dus dat treft.

We moeten de baai oversteken en dat doen we met een pontje. Binnen enkele minuten staan we aan de overkant.

Via een lange stenen trap gaan we weer naar boven. Wat een uitzicht! We kunnen er geen genoeg van krijgen! De zon schijnt inmiddels en allle nevel is  nagenoeg verdwenen. Wandelend over de bergrand houden we constant de zee in ons zicht. Geweldig!

Vanaf grote hoogte zien we beneden ons San Sebastian liggen. Wat een stad, zo groot! San Sebastian heeft 3 stranden, waarvan 1 strand met hoge golven, ideaal voor surfers.

We logeren in een tijdelijke pelgrimsopvang, een school. Deze opvang is er alleen in de maanden juli en augustus, wanneer de school ongebruikt is. Er staan een stuk of 35 stapelbedden in de gymzaal en er staan nog wat luchtbedden aan de kant voor de laatkomers. Ook dit is allemaal vrijwilligerswerk op donativobasis.

Twee mannen op hoge leeftijd zitten aan een tafeltje in de hal uiterst consciëntieus het inschrijfwerk te verrichten. Geen woord komt over hun lippen, geen lachje kan eraf. Je laat je credencial en paspoort zien en zij schrijven met sierlijke letters alles over in hun register. Dit kost ruim 5 minuten per persoon. Er zijn zo’n 7 mensen voor ons, dus dat is een half uurtje staan wachten. Voor mij vermoeiender dan lopen…
Vanwege onze leeftijd (!) krijgen wij een benedenbed toegewezen. We krijgen aardige Spaanse mannen als bovenburen. Ze liggen vrij stil en maken geen lawaai, dus perfecte slaapmaten.

De school ligt werkelijk op een toplocatie in San Sebastian, bijna aan het surfstrand. Na een heerlijke warme douche wandelen we over de boulevard de stad in. Het is er gezellig druk. Opvallend is dat de Spanjaarden veel aandacht hebben voor hun uiterlijk. Er is geen Spaanse vrouw die zonder felrode lippenstift rondloopt. Nageltjes gelakt en haren perfect gekapt. En dan komt het moment waar ik al langere tijd naar uitkijk… paëlla eten! Heerlijk!

We zorgen dat we op tijd terug zijn, want om stipt om 22 uur gaat het licht uit!